Sarin jest gazem nerwowym, śmiertelną trucizną. Został opracowany w latach 30. XX wieku przez niemieckich chemików (m.in. Gerharda Schradera) i pierwotnie badany w kontekście przemysłowym, ale szybko został przystosowany jako broń chemiczna do użycia w czasie wojny przez nazistowskie Niemcy. Jest to syntetyczny środek z grupy fosforoorganicznych inhibitorów acetylocholinesterazy.

Właściwości i toksykologia

Sarin jest bezbarwną, zwykle bezwonną i bezsmakową cieczą o dużej lotności — w warunkach normalnych szybko paruje i stwarza szczególnie duże zagrożenie przez wdychanie. Może także przenikać przez skórę. Tym, co odróżnia go od niektórych innych środków nerwowych (np. VX), jest stosunkowo krótki czas przebywania w środowisku (mniejsza trwałość), co wpływa na charakter narażenia — głównie inhalacyjne.

Mechanizm działania

Podobnie jak inne środki nerwowe, saryna atakuje układ nerwowy, zatrzymując zakończenia nerwowe w mięśniach przed wyłączeniem. Mechanizm polega na odwracalnym lub nieodwracalnym hamowaniu enzymu acetylocholinesterazy. W efekcie dochodzi do nagromadzenia acetylocholiny w synapsach i nadmiernej stymulacji receptorów muskarynowych i nikotynowych oraz receptorów w ośrodkowym układzie nerwowym.

Objawy zatrucia

Przy narażeniu na sarynę objawy mogą pojawić się bardzo szybko i obejmują:

  • objawy muskarynowe: zwężenie źrenic (mioza), nadmierne łzawienie, ślinienie, pocenie się, świszczący oddech, kaszel, skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie dróg oddechowych;
  • objawy nikotynowe: drżenia mięśniowe, męczliwość mięśni, skurcze i paraliż mięśni szkieletowych;
  • objawy ogólnoustrojowe: nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka;
  • objawy neurologiczne: lęk, splątanie, drgawki, utrata przytomności, śpiączka;
  • przy ciężkim zatruciu śmierć najczęściej następuje wskutek asfiksji z powodu niezdolności do kontrolowania mięśni biorących udział w funkcji oddechowej.

U kręgowców, acetylocholina jest neuroprzekaźnikiem stosowanym w połączeniu nerwowo‑mięśniowym, gdzie sygnały są przekazywane pomiędzy neuronami z centralnego układu nerwowego do włókien mięśniowych. Normalnie, acetylocholina jest uwalniana z neuronu w celu pobudzenia mięśnia, po czym jest degradowana przez acetylocholinesterazę. Pozwala to mięśniowi na rozluźnienie. Inhibicja cholinoesterazy oznacza, że neuroprzekaźnik nadal działa na włókno mięśniowe. Zatrzymuje to oddychanie.

Postępowanie ratunkowe i leczenie

Szybka interwencja ma kluczowe znaczenie. Pierwsze działania obejmują odsunięcie poszkodowanego od źródła narażenia, usunięcie skażonej odzieży oraz przemycie skóry wodą i mydłem (często podkreśla się zasadę „usuń i spłucz”), przy zachowaniu środków ochrony osobistej u ratowników. W warunkach medycznych stosuje się leczenie wspomagające i antidotowe:

  • Atropina — lek blokujący receptory muskarynowe, stosowany w celu złagodzenia objawów muskarynowych (m.in. oskrzelowych wydzielin i bradykardii);
  • pralidoksym (2‑PAM) i inne oksymy — mają na celu odtworzenie aktywności acetylocholinesterazy przez odłączenie inhibitora (są najbardziej skuteczne, gdy podane wcześnie);
  • leki przeciwdrgawkowe (np. benzodiazepiny) — w celu kontroli napadów drgawkowych;
  • wspomaganie funkcji oddechowych i krążenia: tlenoterapia, wentylacja mechaniczna w razie niewydolności oddechowej oraz intensywna opieka medyczna.

Należy zaznaczyć, że pełne odtworzenie enzymu może być trudne, a opóźnione leczenie zwiększa ryzyko zgonu i trwałych uszkodzeń neurologicznych. Osoby, które otrzymają dawkę nieśmiercionośną, ale nie otrzymają natychmiastowego leczenia, mogą doznać długotrwałych skutków neurologicznych.

Prawo, zakazy i nadzór

Sarin został zaklasyfikowany jako broń masowego rażenia m.in. w rezolucji ONZ nr 687 (dotyczącej rozbrojenia Iraku po I wojnie w Zatoce Perskiej). Produkcja i składowanie saryny zostały zakazane przez Konwencję o zakazie broni chemicznej (Konwencja z 1993 r.). Substancja ta jest umieszczona na liście substancji z wykazu 1 Konwencji, co oznacza najsurowsze ograniczenia — niemal całkowity zakaz produkcji i posiadania oraz ścisły nadzór i likwidację istniejących zapasów. Implementacją i weryfikacją postanowień zajmuje się Organizacja ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW).

Znane użycia i konsekwencje

Do najgłośniejszych zastosowań saryny należy atak sekty Aum Shinrikyo w tokijskim metrze w marcu 1995 r., który spowodował wiele ofiar śmiertelnych i tysięcy rannych oraz wywołał globalną reakcję w zakresie zabezpieczeń przed bronią chemiczną. Ponadto pojawiały się oskarżenia o użycie sarinu w konfliktach międzynarodowych (m.in. przypadki zgłaszane w Syrii), które były przedmiotem dochodzeń międzynarodowych.

Zapobieganie i gotowość

Ze względu na potencjalne groźne skutki, społeczeństwa i służby ratownicze kładą duży nacisk na systemy wczesnego wykrywania, procedury ewakuacyjne, szkolenia personelu medycznego i ratowniczego oraz wyposażenie w środki ochrony indywidualnej. Międzynarodowe porozumienia, inspekcje i programy likwidacji zapasów mają na celu ograniczenie ryzyka ponownego użycia tej i podobnych substancji.

Informacje zawarte w tym artykule mają charakter ogólny i edukacyjny. Nie zawierają instrukcji produkcji, modyfikacji ani użycia substancji chemicznych w celach szkodliwych.