Revolver to album brytyjskiej grupy rockowej The Beatles z 1966 roku, uznawany za jedno z najważniejszych i najbardziej przełomowych osiągnięć zespołu. Był to ich siódmy studyjny album w wydaniu brytyjskim. Okładkę — rozpoznawalny czarno-biały kolaż z rysunkami — zaprojektował Klaus Voormann, przyjaciel artystów The Beatles z Niemiec.

Płyta została nagrana w Abbey Road Studios w Londynie, w Anglii, głównie w okresie kwiecień–czerwiec 1966 roku, a oficjalna data wydania w Wielkiej Brytanii to 5 sierpnia 1966 r. Producentem nagrań był George Martin, a głównym inżynierem dźwięku — Geoff Emerick. Z powodu zajętości Studio Two zespół korzystał częściej ze Studio Three; było ono mniejsze, co wpływało na charakter brzmienia i aranżacji. Ograniczona przestrzeń oraz eksperymenty techniczne nadały albumowi brzmienie różniące się od wcześniejszych nagrań The Beatles.

Nagranie i nowatorskie techniki

Podczas pracy nad Revolver Beatlesi i zespół producencki wprowadził wiele innowacji studyjnych, które traktowano jak elementy kompozycji. Stosowano m.in.:

  • taśmowe pętle i dźwięki odtwarzane w pętli (tape loops), szczególnie słyszalne w "Tomorrow Never Knows";
  • odwracane partie gitar i wokali (backwards recording), m.in. w "I'm Only Sleeping";
  • automatyczne podwajanie ścieżek wokalnych (ADT) i eksperymenty z varispeed;
  • bliskie mikrofoniowanie perkusji i użycie różnych efektów na głosie Lennona, m.in. przetwarzanie przez głośnik typu Leslie.
Te zabiegi oraz odwaga w użyciu klejonych nagrań i efektów uczyniły ze studia instrument sam w sobie — podejście, które wywarło duży wpływ na późniejszą muzykę rockową i pop.

Tematy, autorstwo i instrumentarium

Album odznacza się różnorodnością tematów i stylów. Zespół poczuł się wolny, by eksperymentować z brzmieniem i treścią, sięgając po tematy, które nie były wcześniej obecne w piosence pop. Przykłady z płyty:

  • "Taxman" — autorstwa George'a Harrisona, komentarz do systemu podatkowego w Anglii i wysokich stawek od dochodów artystów;
  • "Eleanor Rigby" — utwór o samotności i wyobcowaniu, zaaranżowany na sekcję smyczkową (string octet) z udziałem czterech skrzypiec, dwóch altówek i dwóch wiolonczel; aranżacja autorstwa George'a Martina;
  • "Yellow Submarine" — prostsza piosenka w wykonaniu Ringo Starra, szybko stała się przebojem i ulubioną piosenką dzieci;
  • "Got to Get You Into My Life" — stylistyczny hołd dla soulu i Motown, później często coverowany przez innych wykonawców;
  • "Love You To" — napisane przez Harrisona, zamiast gitar wykorzystuje sitar i perkusję indyjską, co pokazuje rosnące zainteresowanie muzyką indyjską;
  • "For No One" — intymny utwór Paula McCartneya, z partie rogu francuskiego (Alan Civil) podkreślającą melancholię.

Kilka piosenek odnosi się wprost lub pośrednio do doświadczeń z narkotykami i światem związanym z kulturą psychodeliczną, co było elementem ówczesnej artystycznej eksploracji, zwłaszcza w twórczości Johna Lennona. John Lennon czerpał inspiracje m.in. z lektury The Psychedelic Experience, adaptacji Tybetańskiej Księgi Zmarłych, co widać w tekście "Jutro nie wiadomo nigdy" ("Tomorrow Never Knows"). Utwory takie jak "She Said She Said" były inspirowane wydarzeniami i rozmowami podczas pobytu w Los Angeles, na którą pojechali Beatlesi, a "Doctor Robert" odnosi się do postaci lekarza, który zapewniał środki wpływające na samopoczucie pacjentów (nowojorskim lekarzu — Charles Roberts).

Wkład George'a Harrisona i wpływy muzyczne

Główny gitarzysta Beatlesów, George Harrison, po raz pierwszy uzyskał na jednym albumie aż trzy autorskie kompozycje: "Taxman", "Love You To" i "I Want to Tell You". Do tej pory na większości wydawnictw Harrisona było zwykle jedno lub dwa utwory. W "Love You To" Harrison gra na sitarze zamiast na gitarze; światowej sławy sitarista Ravi Shankar usłyszał tę piosenkę, początkowo był krytyczny, ale w rezultacie został mentorem Harrisona i znacząco wpłynął na jego dalsze zainteresowania muzyką indyjską — obaj nawiązali długotrwałą przyjaźń i współpracę.

Wydania międzynarodowe i single

Na rynku amerykańskim wytwórnia Capitol Records wykorzystała wcześniej trzy utwory z sesji Revolver na składance wczoraj... i dzisiaj ("I'm Only Sleeping", "Doctor Robert" i "And Your Bird Can Sing"), która ukazała się przed oficjalnym wydaniem albumu Revolver. Ponadto Capitol wydał Revolver w wersji skróconej dla rynku amerykańskiego — dopiero późniejsze wydania kompaktowe (CD) przywróciły zgodność z oryginalną brytyjską listą utworów.

Trasa koncertowa i zakończenie występów na żywo

Revolver ukazał się w czasie, gdy Beatlesi byli jeszcze aktywni koncertowo na dużą skalę. Zaskakująco, ze względu na ograniczenia techniczne związane z wykonywaniem złożonych aranżacji z płyty na scenie, zespół nie wprowadził utworów z Revolver do stałego repertuaru tournée — kontynuowali grę znanych, krótszych piosenek z wcześniejszych płyt. To spotkało się z krytyką części publiczności, a trasa z 1966 roku okazała się ich ostatnią. Ostatni oficjalny publiczny koncert Beatlesów odbył się 29 sierpnia 1966 roku w San Francisco w Kalifornii (Candlestick Park).

Odbiór, wpływ i dziedzictwo

Revolver od początku spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem krytyków i publiczności oraz odniósł sukces komercyjny. Album jest dziś powszechnie uznawany za jedno z najbardziej wpływowych wydawnictw w historii muzyki popularnej — położył fundamenty dla eksperymentów psychodelicznych, progresywnych aranżacji i traktowania studia nagraniowego jako instrumentu. W kolejnych dziesięcioleciach wielokrotnie pojawiał się w czołówkach zestawień najlepszych albumów wszech czasów, a poszczególne utwory stały się klasykami, chętnie coverowanymi i analizowanymi przez muzyków oraz badaczy kultury.

Personalia sesyjne, rola producenta George'a Martina, praca inżyniera Geoffa Emericka oraz odwaga kompozytorska Lennona, McCartneya i Harrisona sprawiły, że Revolver pozostaje jednym z najważniejszych kamieni milowych w historii rocka i muzyki popularnej.