Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD): definicja, objawy, występowanie

Osoby z ADHD mogą mieć problemy z koncentracją uwagi, być nadmiernie aktywne lub impulsywne. Istnieją trzy rodzaje ADHD, w oparciu o to, który z trzech objawów jest najbardziej powszechne. Ktoś, kto zwykle ma problemy z uwagą może mieć niektóre lub wszystkie z tych objawów:

• Łatwo się rozpraszają podczas słuchania
• Mogą mieć trudności z koncentracją
• Mogą się znudzić po kilku minutach, chyba że jest to coś, co sprawia im przyjemność
• Mogą mieć trudności z organizacją lub wykonaniem zadania, pracą domową, zadaniami i oddawaniem zadań
• Często zdarza się, że gubią przedmioty lub o nich zapominają
• Wydaje się, że nie słuchają, kiedy się do nich mówi
• Mogą śnić, łatwo się dezorientować i nie poruszać się szybko.
• Mają trudności z szybkim lub prawidłowym przyswajaniem informacji
• Wydaje się, że mają trudności z wykonywaniem poleceń

Ktoś, kto zwykle jest nadmiernie aktywny, może mieć niektóre lub wszystkie z tych objawów:

• Mogą się dużo ruszać podczas siedzenia.
• Mogą mówić bez przerwy.
• Mogą biegać dookoła dotykając lub bawiąc się wszystkim, co zobaczą.
• Mogą mieć problemy z siedzeniem bez ruchu, próbując jeść, odrabiać lekcje lub zwracać uwagę w klasie.
• Mogą się one stale przemieszczać.
• Mogą mieć problemy z robieniem rzeczy po cichu.

Osoby, które są nadmiernie aktywne, zwykle tracą te objawy z wiekiem.

Ktoś, kto zwykle jest impulsywny, może mieć niektóre lub wszystkie z tych objawów:

• Mogą być bardzo niecierpliwi.
• Mogą mówić rzeczy, które nie są miłe lub poprawne, albo robić rzeczy bez zastanowienia się, co się stanie.
• Mogą mieć problemy z czekaniem na rzeczy, które chcą mieć lub zrobić.
• Mogą często przerywać innym osobom.

Osoby z ADHD mogą mieć problemy z nawiązywaniem i utrzymywaniem przyjaźni. Mogą one również mieć problemy z kontrolowaniem gniewu. Podczas gdy dzieci z ADHD mogą mieć problemy z wykonywaniem niektórych czynności, wiele dzieci z ADHD nie będzie miało problemów z poświęceniem uwagi na coś, co lubią lub uważają za interesujące.

Większość osób z ADHD ma również inne zaburzenia psychiczne, najczęściej zespół opozycyjno-obsesyjny, zaburzenia zachowania, dysleksję, zespół Tourette'a, zaburzenia lękowe (zwłaszcza zaburzenia obsesyjno-kompulsywne), zaburzenia nastroju, zaburzenia używania substancji, zaburzenia odżywiania i zaburzenia osobowości (zwłaszcza antyspołeczne, pograniczne, histrioniczne, bierno-agresywne i unikające).

Uważa się, że główną różnicą między mózgami neurotypowymi a tymi z ADHD jest deficyt w ilości receptorów dopaminy uwalnianych w synapsach w mózgu. Mówi się, że deficyt ten jest głównym czynnikiem regulującym motywację i podtrzymującym uwagę.

Badania bliźniąt wykazały, że około trzy na cztery przypadki ADHD są spowodowane przez jednego lub oboje rodziców mających ADHD. Rodzeństwo dzieci z ADHD są trzy do czterech razy bardziej narażone na rozwój zaburzenia niż rodzeństwo dzieci bez tego zaburzenia. Uważa się, że czynniki genetyczne są również zaangażowane w określanie, czy ADHD trwa do dorosłości. Niektórzy naukowcy uważają, że ADHD jest powszechne, ponieważ kiedy ludzie najpierw się rozwijali, dobrze było być nadmiernie aktywnym. Inni uważają, że ponieważ ADHD jest bardziej powszechne u dzieci, gdy matka jest niespokojna, ADHD rozwinęło się, aby pomóc dzieciom w niebezpiecznych miejscach.

Istnieją inne możliwe przyczyny ADHD. Jeśli osoba w ciąży pije alkohol, może to spowodować płodowy zespół alkoholowy, który może obejmować ADHD. ADHD może się również zdarzyć, jeśli matka pali tytoń, gdy jest w ciąży. Ołów, niska waga urodzeniowa, przedwczesny poród, a niektóre infekcje mogą zwiększyć ryzyko dziecka z ADHD.

Zarządzanie ADHD

Nie ma lekarstwa na ADHD. Ludzie z ADHD mogą być wspomagane przez terapię lub leki. Terapia jest zalecana dla dzieci, które nie mają złych objawów lub są bardzo młode. Terapia dla osób z ADHD pomaga z uwagi i zachowania. Istnieje również edukacja dla rodziców i nauczycieli, aby pomóc dzieciom z ADHD. Niektóre ćwiczenia fizyczne wykazano, aby pomóc ludziom z ADHD.

Pierwsza linia leczenia ADHD obejmuje terapię poznawczo-behawioralną i stosowanie środków pobudzających. Stymulanty zwiększają ilość substancji chemicznej zwanej dopaminą w mózgu, która pomaga w zwracaniu uwagi, planowaniu, organizacji i zarządzaniu nadmierną aktywnością. Leki te nie powinny być podawane dzieciom poniżej 6 roku życia.

Ludzie nie zgadzają się co do diagnozy ADHD. Liczba osób z ADHD wzrosła w ciągu ostatnich kilku lat. Niektórzy ludzie uważają, że to dlatego, że lekarze diagnozują zbyt wielu ludzi. Inni uważają, że to dlatego, że lekarze są coraz lepiej w znalezieniu ludzi z ADHD. Niektórzy ludzie uważają, że ADHD jest wymyślone i nie jest prawdziwą chorobą, mimo że jest to najczęściej badany stan w psychiatrii. Większość badań sugeruje, że ADHD jest głównie spowodowane przez problemy z genami.

Kilka znanych osób mówiło o wzroście diagnoz ADHD. Aktor Tom Cruise powiedział, że leki zwykle podawane ludziom z ADHD były jak nielegalne narkotyki. Inni nie zgodzili się z nim, ponieważ ilość leku podawanego ludziom z ADHD nie powoduje uzależnienia. Było wiele badań na temat skuteczności leków stosowanych z ADHD. Jedno pewne badanie wykazało, że lek pomaga przez długi czas, ale nie pomaga bardziej niż inne rodzaje leczenia.