Monarchia Pakistanu była formą rządów Dominium Pakistanu w latach 1947-1956. W ramach tego systemu Pakistan był niezależnym królestwem Commonwealthu z dziedzicznym, konstytucyjnym monarchą na czele. Monarcha był monarchą Wielkiej Brytanii, a także był dzielony z wieloma innymi krajami. Rola monarchy została określona w konstytucji. Większość obowiązków monarchy wypełniał gubernator generalny Pakistanu.

Monarchia Pakistanu została utworzona na mocy ustawy o niepodległości Indii z 1947 roku. Akt ten, przygotowany przez parlament Wielkiej Brytanii, podzielił jej brytyjskie Indie na dwa nowe kraje: Indie i Pakistan, z których każdy stał się niezależną monarchią konstytucyjną. Sukcesja na tronie Pakistanu, podobnie jak Wielkiej Brytanii, została uregulowana Aktem o Ugodzie z 1701 roku.

W dniu 23 marca 1956 r. Pakistan przyjął nową konstytucję. Konstytucja ta zlikwidowała monarchię, czyniąc Pakistan republiką we Wspólnocie Narodów. Pakistan opuścił Wspólnotę Narodów w 1972 r., w związku z jawną secesją prowincji Wschodni Pakistan, ale powrócił do niej w 1989 roku.