Monarchia była w Irlandii od czasów starożytnych do początku XX wieku (dla Republiki Irlandii). Irlandia Północna, jako część WielkiejBrytanii, nadal posiada monarchię.
Gaelickie królestwa Irlandii skończyły się, gdy Normanowie najechali Irlandię, gdy królestwo Irlandii stało się lennem Stolicy Apostolskiej pod przewodnictwem króla Anglii. Trwało to do czasu angielskiej reformacji, kiedy to Królestwo Anglii stało się pełną własnością Irlandii. Nazywało się to Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. W grudniu 1922 r. większość Irlandii opuściła Zjednoczone Królestwo, by stać się częścią Wolnego Państwa Irlandzkiego, dominium w ramach Imperium Brytyjskiego; reszta, Irlandia Północna, pozostała w Zjednoczonym Królestwie. W 1937 r., po śmierci George'a V, Wolne Państwo zmieniło swoje prawa, aby dać monarchom brytyjskim znacznie mniejszą władzę. W kwietniu 1949 r. całkowicie pozbyli się monarchii i opuścili Commonwealth of Nations. Od tego czasu jedyną częścią Irlandii, która nadal posiada monarchię, jest Irlandia Północna (ponieważ jest ona częścią Wielkiej Brytanii).
