Myszka kangurka to jeden z dwóch gatunków należących do myszy skokowej (rodzaj Microdipodops) występujących na pustyniach południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych. Oba gatunki są najbardziej rozpowszechnione w Nevadzie.

  • Myszka kangurka blada — Microdipodops pallidus
  • Myszka kangurka ciemna — Microdipodops megacephalus

Nazwa „myszka kangurka” odnosi się do charakterystycznego sposobu poruszania się: skoków i dwunożnego trybu poruszania się, dzięki długim tylnym kończynom i długiemu ogonowi pełniącemu rolę steru.

Środowisko i zasięg

Oba gatunki występują w suchych ekosystemach pustynnych pustyni, najczęściej na obszarach o luźnym, piaszczystym podłożu i rozrzedzonej roślinności krzewiastej. Preferencje siedliskowe różnią się między gatunkami: Myszka kangurka blada przeważnie występuje na drobnym piasku, natomiast Myszka kangurka ciemna częściej zajmuje żwirowe gleby, choć może również występować na piasku lub mieszanym podłożu.

Dieta i zwyczaje żerowania

Głównym źródłem pożywienia są nasiona i sucha materia roślinna — myszy te są więc w przeważającej mierze granivorami. Żerują na nasionach i fragmentach roślin, a Myszka kangurka ciemna bywa też okazjonalnie wszystkożerna — sięga po owady i drobną padlinę. Nie piją wody swobodnie na powierzchni — zamiast tego czerpią wilgoć z pożywienia i procesów metabolicznych: wody pozyskiwanej metabolicznie.

Myszy kangurki gromadzą zapasy nasion w swoich norach, korzystając często z futrzanych policzków (tzw. cheek pouches) do przenoszenia pokarmu. Norowiska są zwykle rozgałęzione i mogą mieć korytarze o długości od około 1 do 2,5 metra (3–8 stóp). Jedna z komór noclegowych służy jako legowisko i miejsce wychowywania miotów.

Aktywność i zachowanie

Myszy te są nocne — największą aktywność wykazują w ciągu pierwszych godzin po zachodzie słońca i wieczorem, poszukując pożywienia oraz uzupełniając zapasy. Potrafią wykonywać długie skoki, dzięki czemu skutecznie unikają drapieżników. W ekstremalnych warunkach pogodowych zamiast klasycznej hibernacji mogą wchodzić w krótkotrwałe stany zredukowanej aktywności (torpor), co pozwala oszczędzać energię i wodę. Hibernacja występuje u nich rzadziej i zwykle ma formę przerywaną.

Rozmnażanie i demografia

Samice rodzą mioty liczące zwykle od 2 do 7 młodych; okres rozrodczy przypada głównie na cieplejsze miesiące, choć dokładna liczba miotów w sezonie zależy od warunków środowiskowych i dostępności pożywienia. Okres przeżywalności w naturze jest stosunkowo krótki — większość osobników nie dożywa wielu lat z powodu drapieżników i trudnych warunków siedliskowych.

Pokrewieństwo i ochrona

Myszy kangurki są blisko spokrewnione ze szczurami i szczurami-kangurkami (rodzaj Dipodomys), ponieważ wszystkie te taksony należą do tej samej podrodziny Dipodomyinae w rodzinie Heteromyidae. Ze względu na wyspecjalizowane wymagania siedliskowe i ograniczony zasięg, populacje mogą być wrażliwe na degradację siedlisk, fragmentację terenów oraz zmiany klimatu; dlatego monitoring i ochrona naturalnych obszarów są istotne dla utrzymania stabilnych populacji.

Podsumowując, Microdipodops to niewielkie, dobrze przystosowane do życia na pustyni ssaki — mistrzowie oszczędzania wody i energii, którzy dzięki skokom, zapasom nasion i nocnemu trybowi życia z powodzeniem funkcjonują w surowym środowisku pustynnym.