Apex — łaciński znak diakrytyczny oznaczający długą samogłoskę
Apex — łaciński znak diakrytyczny oznaczający długą samogłoskę. Poznaj historię, wygląd, zastosowanie i wpływ na języki (czeski, słowacki, węgierski) w praktyce.
W pisanej łacinie apex (liczba mnoga: "apices") jest znakiem diakrytycznym używanym do zaznaczania długości samogłoski. Wyglądem przypomina kształt akcentu ostrego (´) i sygnalizuje, że dana samogłoska powinna być wymawiana dłużej niż krótka samogłoska. W praktyce służył do oznaczania tzw. długości jakościowej i ilościowej samogłoski w tekstach łacińskich.
Galeria obrazów
4 Obrazy
Wygląd i warianty
Kształt i długość apexu były zmienne. Zwykle przybierał formę linii nachylonej w prawo, lecz mógł być bardziej lub mniej zakrzywiony, krótki lub rozciągnięty — od mniej niż połowy wysokości litery do dłuższego niż sama litera. Czasem rysowano go z niewielkim haczykiem skierowanym w lewo, innym razem jako prosty, niemal pionowy kresek. Zdarzało się również, że apex nie był idealnie wyśrodkowany nad samogłoską, lecz przesuwano go nieco na prawo.
Użycie w piśmie i epigrafice
Apices były powszechne w inskrypcjach i rękopisach łacińskich, szczególnie od okresu republikańskiego i wczesnego cesarstwa. Epigrafiści i paleografowie spotykają się z nimi w napisach kamiennych, monetach i kodeksach — znak ten pomaga odczytać długość sylab i poprawną wymowę lub skandowanie. W inskrypcjach mógł występować również w miejscach, gdzie długość samogłoski była istotna dla odmiany gramatycznej lub metryki w poezji.
Przekształcenie i odpowiedniki
Z czasem rozwinął się w formę bliższą współczesnemu akcentowi ostremu, a w praktyce edytorskiej do oznaczania długości samogłosek częściej używa się dziś makronu (¯) w wydaniach naukowych łaciny (np. ā, ē, ī, ō, ū). Jednak w niektórych tradycjach graficznych apices przypominają akcent ostry i w takich pismach zastępują makron. Ewolucja znaku widoczna jest też w rozmaitych językach europejskich: czeski i słowacki, węgierski, irlandzki oraz (dawno temu) islandzki używały lub używają znaków podobnych do akcentu ostrego do rozróżnienia długości samogłosek.
Różnice względem innych znaków diakrytycznych
Warto rozróżnić apex od makronu (¯) oraz od akcentu ostrego (´):
- apex — historyczny znak łaciński służący do zaznaczenia długości samogłoski w inskrypcjach i rękopisach;
- makron — dłuższa, pozioma kreska używana w nowoczesnych edycjach łaciny do systematycznego oznaczania długości (np. ā);
- akcent ostry — w wielu językach współczesnych oznacza akcent lub długość i graficznie może przypominać apex, ale funkcje i kontekst użycia bywają różne.
Przykłady
W edycjach naukowych zamiast tradycyjnego apices spotkamy zapisy takie jak ā, ē, ī, ō, ū dla słów wymagających zaznaczenia długości samogłoski. W inskrypcjach natomiast ten sam efekt mógł być osiągnięty przez mały ukośny znak nad literą — apex.
Uwaga typograficzna i cyfrowa
Apices nie mają osobnego, standardowego kodu w Unicode jako odrębny historyczny znak diakrytyczny; w publikacjach elektronicznych długość samogłosek najczęściej zaznacza się za pomocą makronu (znaki z akcentami są natomiast dostępne jako oddzielne znaki lub kombinacje z Unicode). W pracach paleograficznych i epigraficznych stosuje się rekonstrukcję wyglądu apices na podstawie materiału źródłowego.
Podsumowanie: Apex to historyczny, łaciński znak diakrytyczny stosowany do oznaczania długiej samogłoski. Jego wygląd i umiejscowienie były zmienne, a z czasem funkcję tę przejęły inne znaki, przede wszystkim makron i (w pewnych tradycjach) akcent ostry.
Szczegóły
Chociaż nie jest on zbyt dobrze znany niektórym współczesnym łacinnikom, znak ten był w rzeczywistości często używany w czasach klasycznych i postklasycznych. Powodem, dla którego nie jest on zwykle zauważany, jest prawdopodobnie jego niewielki rozmiar i fakt, że jest on zwykle dość cienki. Osoby, które uważnie się przyjrzą, szybko zaczną zauważać apisy w eksponatach każdego muzeum, nie tylko w wielu bardziej formalnych pismach epigraficznych, ale także w odręcznych rzeczach paleograficznych.
Zapominając o apexie, współczesna pisownia łacińska zaczęła od niedawna oznaczać długie samogłoski za pomocą makronu. Makron jest znakiem, który zawsze był używany, i nadal jest, do oznaczania metrycznie długich sylab (ostatnio nazywanych ciężkimi sylabami). Spowodowało to pomieszanie długości sylab i samogłosek w łacinie, a większość zachodnich słowników nadal nie potrafi z tego powodu poprawnie opisać natury łacińskich samogłosek. Aby wprowadzić jeszcze więcej zamieszania, akcent ostry jest czasami używany w łacinie do oznaczania sylab akcentowanych, tak jak w języku hiszpańskim, kiedy makron nie jest używany.
Identyfikacja z sicilicusem
Apex jest często uważany za przeciwieństwo innego starożytnego łacińskiego znaku diakrytycznego, sicilicus, który podobno był używany nad spółgłoskami, aby pokazać, że powinny być wymawiane jako dublety. Jednakże, w swoim artykule Apex and Sicilicus, Revilo P. Oliver twierdzi, że są one tym samym znakiem, a geminationis nota. Był on używany nad każdą literą, aby pokazać, że litera powinna być czytana podwójnie.
Jeśli Revilo P. Oliver ma rację, wierzchołek jako znak wskazujący na długość samogłoski powstałby w czasach, gdy długie samogłoski były pisane podwójnie. Wtedy, gdy długie samogłoski nie były regularnie pisane podwójnie.
Jednak pogląd Olivera, że te dwa znaki towarowe są takie same, został niedawno zakwestionowany.
Powiązane strony
Pytania i odpowiedzi
P: Co to jest wierzchołek w piśmie łacińskim?
O: Czubek w piśmie łacińskim to znak diakrytyczny.
P: Jak wygląda wierzchołek w łacinie pisanej?
O: Wierzchołek jest zbliżony do kształtu akcentu ostrego ( ´ ).
P: Do czego służy apex w łacinie pisanej?
O: Wierzchołek służy do pokazania, że samogłoska jest długa, a nie krótka, co oznacza, że wymawia się ją przez dłuższy czas.
P: Czy kształt i długość apexu mogą się zmieniać?
O: Tak, kształt i długość wierzchołka może się różnić, a czasami może być różny w obrębie tego samego pisma.
P: Jak zazwyczaj rysowany jest wierzchołek?
O: Chociaż prawie wszystkie apsydy składają się z linii nachylonej w prawo, linia ta może być mniej lub bardziej zakrzywiona i ma różną długość, od mniej niż połowy wysokości litery do więcej niż wysokości litery. Czasami jest ona umieszczona u góry z haczykiem, skierowanym w lewo. Zamiast być wyśrodkowanym nad zmienianą samogłoską, wierzchołek jest często rysowany w prawo.
P: W co przekształcił się wierzchołek w niektórych językach?
O: Wierzchołek przekształcił się w akcent ostry, który nadal jest używany w niektórych językach do oznaczania długości samogłoski, szczególnie w czeskim i słowackim, węgierskim, irlandzkim i (dawno temu) islandzkim.
P: Jak pisze się liczbę mnogą "apex"?
O: Liczba mnoga od "apex" to "apices".
Autor
AlegsaOnline.com Apex — łaciński znak diakrytyczny oznaczający długą samogłoskę Leandro Alegsa
URL: https://pl.alegsaonline.com/art/4864
Źródła
- links.jstor.org : Apex and Sicilicus