Związek Radziecki opowiedział się po stronie Bangladeszczyków, wspierając w czasie wojny armię indyjską i Mukti Bahini. Sowieci uważali, że niepodległość Bangladeszu osłabi pozycję jego rywali - Stanów Zjednoczonych i Chin. ZSRR zapewniał Indie, że jeśli dojdzie do konfrontacji ze Stanami Zjednoczonymi lub Chinami, to podejmie środki zaradcze. To zapewnienie zostało zapisane w traktacie o przyjaźni indo-radzieckiej podpisanym w sierpniu 1971 roku.
Stany Zjednoczone wspierały Pakistan politycznie i zaopatrzeniowo. Prezydent Richard Nixon i jego sekretarz stanu Henry Kissinger obawiali się sowieckiej ekspansji w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Pakistan był bliskim sojusznikiem Chińskiej Republiki Ludowej, z którą Nixon negocjował zbliżenie. Nixon planował wizytę w Chinach w lutym 1972 roku. Nixon obawiał się, że indyjska inwazja na Pakistan Zachodni dałaby Sowietom kontrolę nad tym regionem. Poważnie osłabiłoby to globalną pozycję Stanów Zjednoczonych i regionalną pozycję nowego milczącego sojusznika Ameryki, Chin. Aby zademonstrować Chinom bona fides Stanów Zjednoczonych jako sojusznika, Nixon wysłał dostawy wojskowe do Pakistanu, kierując je przez Jordanię i Iran, jednocześnie zachęcając Chiny do zwiększenia dostaw broni do Pakistanu. Administracja Nixona zignorowała również otrzymane raporty o "ludobójczych" działaniach armii pakistańskiej w Pakistanie Wschodnim, w szczególności telegram Blooda. Wywołało to powszechną krytykę i potępienie zarówno w Kongresie, jak i w prasie międzynarodowej. Stany Zjednoczone wprowadziły do Rady Bezpieczeństwa ONZ rezolucję wzywającą do zawieszenia broni i wycofania sił zbrojnych przez Indie i Pakistan. Została ona zawetowana przez Związek Radziecki. W następnych dniach Nixon i Kissinger próbowali nakłonić Indie do wycofania się, ale im się to nie udało.
Prezydent Nixon zwrócił się do Iranu i Jordanii o wysłanie swoich myśliwców F-86, F-104 i F-5 na pomoc Pakistanowi.
Gdy klęska Pakistanu w sektorze wschodnim wydawała się pewna, Nixon wysłał do Zatoki Bengalskiej lotniskowcową grupę bojową dowodzoną przez lotniskowiec USS Enterprise. Enterprise i jego okręty eskorty przybyły na miejsce 11 grudnia 1971 r. Według rosyjskiego dokumentu, Wielka Brytania wysłała do Zatoki Bengalskiej lotniskowcową grupę bojową pod dowództwem lotniskowca HMS Eagle.
W dniach 6 grudnia i 13 grudnia sowiecka marynarka wojenna wysłała z Władywostoku dwie grupy krążowników i niszczycieli oraz okręt podwodny uzbrojony w pociski jądrowe, które od 18 grudnia 1971 r. do 7 stycznia 1972 r. śledziły amerykańskie Task Force 74 na Oceanie Indyjskim. Sowieci dysponowali także atomowym okrętem podwodnym, który miał pomóc w odparciu zagrożenia, jakie stanowiła grupa zadaniowa USS Enterprise na Oceanie Indyjskim.
