Tafla lodu to duża masa lodowca pokrywająca powierzchnię ponad 50 000 kilometrów kwadratowych (19 000 mil kwadratowych). Można go również nazwać lodowcem kontynentalnym. Obecnie na świecie istnieją dwie pokrywy lodowe: na Antarktydzie i Grenlandii.
Tafle lodu są większe niż półki lodowe czy lodowce alpejskie. Masy lodu pokrywające mniej niż 50.000 km2 nazywane są pokrywami lodowymi. Lód w pokrywie lodowej zwykle pochodzi z serii lodowców, które do niej spływają.
Antarktyczna pokrywa lodowa jest największą pojedynczą masą lodu na Ziemi. Pokrywa ona powierzchnię prawie 14 milionów km2 i zawiera 30 milionów km3 lodu. Około 90% słodkiej wody na powierzchni Ziemi znajduje się w tej pokrywie lodowej. Gdyby wszystko to miało się stopić, spowodowałoby to podniesienie się poziomu morza o 58 metrów. Arkusz lodu po raz pierwszy utworzony we wczesnym Oligocenie. Cofała się i rozwijała wiele razy, aż do pliocenu, gdy doszło do zajęcia prawie całej Antarktydy.
Lód grenlandzki pokrywa około 82% powierzchni Grenlandii. Zdjęcia satelitarne z NASA pokazują, że topi się on w tempie około 239 kilometrów sześciennych rocznie (57,3 mil sześciennych). Gdyby wszystko się stopiło, spowodowałoby to podniesienie się poziomu morza o 7,2 metra. Lód w ogóle nie rozwinął się aż do późnego pliocenu, ale najwyraźniej rozwinął się bardzo szybko. Wywołało to niezwykły efekt polegający na tym, że skamieniałości roślin, które kiedyś rosły na dzisiejszej Grenlandii, były znacznie lepiej zachowane niż w przypadku powoli tworzącej się pokrywy lodowej Antarktydy.
