Karin Gunvor Sjöblom Hägglund (2 marca 1932–19 sierpnia 2011) była jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci szwedzkiej telewizji i dziennikarstwa. Jest szerzej znana jako Gun Hägglund i zapisała się w historii jako pierwsza kobieta w Szwecji, która zaprezentowała wiadomości w telewizji — wystąpiła jako prezenterka programu Aktuellt w 1958 roku. Jej obecność na ekranie była ważnym krokiem dla reprezentacji kobiet w mediach publicznych w Szwecji.

Wczesne życie i początki kariery

Hägglund urodziła się w Örnsköldsvik w Szwecji. Karierę zawodową rozpoczęła w 1955 roku w szwedzkim radiu, gdzie pracowała jako sekretarka oraz spikerka programowa. Praca w radiu dała jej doświadczenie i rozpoznawalność, które umożliwiły późniejszy transfer do telewizji.

Praca w telewizji i działalność tłumaczeniowa

W 1958 roku Hägglund przeszła do telewizji, gdzie zaprezentowała krajowy program informacyjny Aktuellt, stając się pierwszą kobietą-wiadomościarką w historii szwedzkiej telewizji. Oprócz pracy reportersko‑prezenterkiej Hägglund była także aktywna jako tłumaczka — tłumaczyła filmy i programy telewizyjne, co świadczyło o jej wszechstronnych umiejętnościach językowych i medialnych.

Aktywność społeczna i promocja ruchu rowerowego

Przez około 30 lat, aż do 1997 roku, Hägglund była zaangażowana w Szwedzkie Krajowe Stowarzyszenie Promocji Rowerów. Najpierw pełniła funkcję Sekretarza Generalnego, a następnie została Przewodniczącą Wykonawczym tej organizacji. W ramach swojej działalności opublikowała kilka książek poświęconych ruchowi rowerowemu i promowaniu bezpiecznej, zrównoważonej komunikacji miejskiej. Jej praca w tym obszarze przyczyniła się do zwiększenia świadomości społecznej na temat korzyści płynących z korzystania z roweru jako środka transportu.

Życie prywatne i dziedzictwo

Hägglund wyszła za mąż za szwedzkiego redaktora prasowego Karla Alexela Sjöbloma. Oboje byli gospodarzami i moderatorami popularnego szwedzkiego programu telewizyjnego Halv sju. Jej mąż zmarł w 1982 roku. Gun Hägglund zmarła 19 sierpnia 2011 roku w Visby po krótkiej chorobie. Pozostawiła po sobie dorobek dziennikarski oraz społeczną aktywność, które do dziś są wspominane jako ważny wkład w rozwój mediów i promocję ekologicznego transportu w Szwecji.