Wielkie Księstwo Litewskie było państwem europejskim od XII - XIII wieku do 1569 roku. W 1569 r. do 1791 r. wchodziło w skład Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Zostało założone przez Litwinów. Księstwo rozrosło się do dużej części dawnej Rusi Kijowskiej i innych ziem słowiańskich. Obejmowało ono tereny dzisiejszej Białorusi, Łotwy, Litwy oraz części Estonii, Mołdawii, Polski, Rosji i Ukrainy. W swoim największym w XV wieku było największym państwem w Europie. Istniała duża różnorodność języków, religii i dziedzictwa kulturowego.
Łączenie się ziem litewskich rozpoczęło się pod koniec XII wieku. Mendog, pierwszy władca Wielkiego Księstwa, został koronowany w 1253 r. na króla katolickiego Litwy. Państwo pogańskie było celem krucjaty religijnej Krzyżaków i Zakonu Liwońskiego. Kiedy Giedymin zaczął rządzić, pozwalał ludziom wyznawać różne religie. Wzrosło to za czasów jego syna Algirdasa. W 1386 roku Jogaila zmienił religię na katolicyzm. Dokonał też unii dynastycznej między Wielkim Księstwem Litewskim a Królestwem Polskim.
Witold Wielki wyhodował ziemię Wielkiego Księstwa. W 1410 r. poprowadził także klęskę krzyżaków w bitwie pod Grunwaldem. Po śmierci Witolda stosunki Litwy z Królestwem Polskim nie były dobre. Unia Lubelska z 1569 r. utworzyła nowe państwo, Rzeczpospolitą Polsko-Litewską. W tej federacji Wielkie Księstwo Litewskie posiadało odrębny rząd, prawo, wojsko i skarb państwa. W 1792 r. zostały one najechane przez Rosję. W 1795 r. ziemia została podzielona pomiędzy Cesarstwo Rosyjskie, Prusy i Austrię.
