Glazura jest warstwą lub powłoką stosowaną na ceramice lub w ceramice. Może być nazywana szklistą lub porcelanową emalią. Szkło w proszku jest stapiane na ceramice poprzez wypalanie w temperaturze od 750 do 850 °C (1 380 do 1 560 °F). Proszek topi się, spływa, a następnie twardnieje do uzyskania gładkiej, trwałej szklistej powłoki na metalu, szkle lub ceramice. Odbywa się to w piecu.
Istnieje wiele różnych rodzajów glazury, niektóre są używane do dekoracji, a niektóre są używane do wykonywania ceramiki wodoszczelne, więc może przechowywać płyny. Szkliwo służy do barwienia, dekorowania, wzmacniania lub wodoodporności przedmiotu.
Szklenie jest ważne w przypadku naczyń glinianych, ponieważ w przeciwnym razie mogłyby one przeciekać wodę. Szkliwo stosuje się również na naczynia kamionkowe i porcelanowe. Poza funkcjonalnym aspektem glazury, mogą one tworzyć różne wykończenia powierzchni, w tym stopnie połysku i matowości oraz kolory. Szkliwa mogą również poprawiać wygląd lub fakturę powierzchni bazowej.
Szkliwo jest stosowane na materiałach budowlanych. Przykładem jest Żelazna Pagoda, zbudowana w 1049 roku w Kaifeng w Chinach, z oszklonych cegieł.
Surowce glazury ceramicznej zazwyczaj zawierają krzemionkę, która po wypaleniu tworzy szkło. Tlenki metali, takie jak sód, potas i wapń, działają jako "topnik", obniżając temperaturę topnienia. Tlenek glinu, często otrzymywany z gliny, usztywnia stopioną glazurę, aby zapobiec jej spływaniu z kawałka. Kolor pochodzi z tlenku żelaza, węglanu miedzi lub węglanu kobaltu. Tlenek cyny lub tlenek cyrkonu sprawia, że szkliwo jest nieprzezroczyste.
