Gładzica amerykańska (Hippoglossoides platessoides) to ryba słonowodna żyjąca w północno-zachodnim Oceanie Atlantyckim. Jak większość płastug, żyją na dnie szelfu kontynentalnego, na głębokości do 700 metrów, ale większość czasu spędzają na głębokości 90-200 metrów. Ich zasięg geograficzny rozciąga się od wybrzeży Labradoru, na południe do wybrzeży amerykańskiego stanu Rhode Island. Najliczniej występują u wschodniego krańca Nowej Fundlandii. Gładzica amerykańska żywi się dolarami piaskowymi, kruchymi gwiazdkami, skorupiakami, wieloszczetami i rybami, takimi jak gromadnik i lucjan.

Podobnie jak w przypadku wielu płastug, gładzica amerykańska jest czasami określana jako flądra lub zimnica, chociaż obie te nazwy odnoszą się do innych gatunków ryb.

Brytyjska organizacja Marine Conservation Society ocenia gładzicę amerykańską na 5, najbardziej zagrożoną kategorię przełowionych zwierząt.

Opis wyglądu

Hippoglossoides platessoides to płaska ryba o ciele przystosowanym do życia przy dnie. Charakterystyczne cechy:

  • ciało bocznie spłaszczone, oczy po tej samej stronie głowy (prawostronna płastuga);
  • grzbietowa strona zwykle brązowo-czerwona z plamkami lub pręgami, strona spodnia biała;
  • zwykle osiąga długość rzędu 30–50 cm, rzadziej większe okazy do około 60–70 cm;
  • pysk stosunkowo mały, zębów dostosowanych do chwytania drobnych bezkręgowców i ryb.

Zasięg i siedlisko

Gładzica amerykańska występuje przede wszystkim w północno-zachodniej części Arkun Atlantyckiego, od wód przybrzeżnych Labradoru i Nowej Fundlandii na południe do okolic Rhode Island. Preferuje dno piaszczyste, muliste lub kamieniste na szelfie kontynentalnym, zwykle na głębokościach 90–200 m, choć spotykana jest także głębiej, do 700 m.

Dieta i zachowanie

Gładzica to drapieżnik dennny. W jej diecie dominują różne bezkręgowce i mniejsze ryby; wymienione wcześniej pozycje mają linki w tekście źródłowym: dolary piaskowe, kruchymi gwiazdkami, skorupiakami, wieloszczetami. Do zdobywanych ryb należą mniejsze gatunki, takie jak gromadnik i lucjan. Gładzica poluje zasiadając przy dnie i czatując na ofiary, potrafi również przeszukiwać podłoże, wypłukując zmułkę i odsłaniając ukryte bezkręgowce.

Rozmnażanie i rozwój

Gładzice rozmnażają się sezonowo; tarło przypada zwykle na chłodniejsze miesiące (zimno–wiosna), zależnie od rejonu. Samice składają ikrę, z której wylęgają się larwy pelagiczne — przez pewien czas unoszą się w toni wodnej, po czym przechodzą metamorfozę i osiadają na dnie jako młode płastugi.

Znaczenie gospodarcze i zagrożenia

Gładzica amerykańska ma znaczenie komercyjne — jest poławiana metodami dennymi (trawling, sieci) i sprzedawana do konsumpcji jako ryba stołowa, świeża lub mrożona. Intensywne połowy, szczególnie w rejonach o dużym nasileniu rybołówstwa przy dnie, doprowadziły do spadku stanów populacji w niektórych obszarach.

  • Główne zagrożenia: przełowienie, przyłów w innych połowach, degradacja siedlisk dennych przez trałowanie.
  • Skutki dla ekosystemu: zmniejszenie liczby osobników wpływa na sieć troficzną — zarówno jako drapieżnik drobnych bezkręgowców, jak i potencjalna zdobycz większych ryb i ssaków morskich.
  • Działania ochronne: regulacje połowów, kwoty, okresy zamknięcia połowów i ograniczenia w stosowaniu trałów dennnych mogą wspomagać odbudowę zasobów.

Jak wybierać i przygotowywać

Mięso gładzicy jest białe i delikatne, nadaje się do smażenia, pieczenia i duszenia. Ze względu na ocenę zagrożenia przez organizacje takie jak Marine Conservation Society (ocena 5 dla tego gatunku w ich systemie), warto sprawdzać pochodzenie ryby i wybierać produkty pochodzące z zrównoważonych źródeł oraz zwracać uwagę na obowiązujące lokalne ograniczenia połowowe.

Podsumowując, Hippoglossoides platessoides to typowa płastuga dennaw, ważna ekologicznie i gospodarczo, ale narażona na presję połowową — ochrona populacji i odpowiedzialne zarządzanie połowami są kluczowe dla jej długoterminowego utrzymania.