Erich Mende (28 października 1916 – 6 maja 1998 w Bonn) był niemieckim prawnikiem i politykiem, związanym kolejno z Wolną Demokratyczną Partią Niemiec (FDP), a później także z Chrześcijańsko-Demokratycznym Związkiem Niemiec (CDU). Był jedną z ważniejszych postaci powojennej sceny politycznej Republiki Federalnej Niemiec, znany zwłaszcza jako wicekanclerz i minister ds. stosunków międzyRFN a NRD.

Mende urodził się w Groß Strehlitz (dzisiejsze Strzelce Opolskie) na Śląsku. W 1936 r. zdał maturę, a następnie odbył służbę państwową i wojskową. Od 1938 r. pełnił funkcję oficera, a pod koniec II wojny światowej osiągnął stopień majora. Po wojnie trafił do alianckiej niewoli; po zwolnieniu nie mógł powrócić do rodzinnych stron, które po przesunięciu granic znalazły się w Polsce. Osiedlił się w Zagłębiu Ruhry, gdzie rozpoczął nowe życie i kontynuował naukę.

Po wojnie studiował prawo w Kolonii i Bonn. W 1949 r. obronił pracę doktorską z prawa. Jako prawnik był zaangażowany zawodowo i politycznie – łączył wiedzę prawniczą z działalnością publiczną, co później miało wpływ na jego funkcje rządowe.

W 1946 r. wstąpił do FDP. Od początku swojej kariery parlamentarnej był aktywny w sprawach dotyczących przesiedleńców i polityki wobec krajów Europy Środkowo-Wschodniej – temat ten wiązał się z jego śląskim pochodzeniem. W latach 1949–1972 był posłem do Bundestagu, gdzie reprezentował interesy wyborców z Nadrenii Północnej–Westfalii i angażował się m.in. w sprawy wewnątrzniemieckie oraz politykę zagraniczną.

W latach 1963–1966 Erich Mende pełnił funkcję federalnego sekretarza ds. stosunków wewnątrzniemieckich (Bundesminister für gesamtdeutsche Fragen) oraz był wicekanclerzem Republiki Federalnej Niemiec w rządzie kanclerza Ludwiga Erharda. Jako minister ds. stosunków międzyRFN a NRD zajmował się kwestiami kontaktów z Niemcami Wschodnimi, sprawami rodziny i przemieszczeń ludności, a także tematami związanymi z prawnymi i humanitarnymi skutkami podziału Niemiec.

Mende był rozpoznawalny jako polityk pragmatyczny, starający się łączyć stanowisko liberalne z uwzględnieniem interesów byłych wysiedleńców i mniejszości. W swojej działalności parlamentarniej i rządowej często podkreślał znaczenie zachowania tożsamości i pamięci narodowej osób przesiedlonych oraz potrzebę prowadzenia dialogu z władzami NRD na rzecz pojednania i ułatwienia kontaktów międzyludzkich.

W późniejszych latach życia Mende odsunął się stopniowo od sceny politycznej partii liberalnej; ostatecznie związał się również z CDU. Pozostawał aktywny publicznie w debacie dotyczącej m.in. spraw wysiedleńców i polityki niemieckiej wobec Europy Środkowo-Wschodniej. Zmarł 6 maja 1998 roku w Bonn.

Jego kariera jest przykładem losów pokolenia oficerów i urzędników międzywojennych, którzy po II wojnie światowej odgrywali istotną rolę w odbudowie demokratycznych instytucji Republiki Federalnej oraz w kształtowaniu polityki wobec podzielonego kraju.