SBD Dauntless (SBD oznacza Scout Bomber Douglas) był bombowcem nurkującym wyprodukowanym przez Douglas Aircraft Company (obecnie Boeing) podczas II wojny światowej. Po raz pierwszy poleciał w 1940 roku i w tym samym roku został wprowadzony do produkcji. Powstał na bazie Northrop BT. Pierwsze bombardowanie Dauntlessa w czasie wojny miało miejsce 10 grudnia 1941 roku. Celem był japoński okręt podwodny.
W czasie wojny, Dauntless był używany do startu z lotniskowców i atakowania wrogich okrętów i łodzi podwodnych. SBD-5 (wersja 5) mógł osiągnąć prędkość 255 mil na godzinę (410 kilometrów na godzinę), i posiadał chłodzony powietrzem silnik radialny Wright R-1820-60 Cyclone o mocy 1200 koni mechanicznych. Posiadał dwa karabiny maszynowe 12,7 mm i dwa 7,62 mm i mógł przenosić jedną bombę lub torpedę. Ważył około 6.404 funtów (2.905 kilogramów) do 10.699 funtów (4.853 kilogramów). Mógł lecieć na odległość 1115 mil (1795 kilometrów) bez wyczerpania paliwa. Mógł wznieść się nawet na wysokość 25 525 stóp (7 780 metrów) nad ziemią.
Dauntless został wycofany pod koniec lat 40-tych.