Deus ex machina — mechanizm fabularny: definicja i znane przykłady

Definicja i znaczenie w narracji

W literaturoznawstwie i filmologii deus ex machina oznacza zabieg fabularny, w którym pozornie nierozwiązywalny problem zostaje nagle i niespodziewanie rozstrzygnięty przez czynnik z zewnątrz, nie wynikający logicznie z wcześniejszych wydarzeń i charakterów postaci. Jest to rozwiązanie „z powietrza”, które może ułatwić zamknięcie akcji, ale jednocześnie odbiera historii wewnętrzną spójność i konsekwencję.

Przykłady ze starożytności

Najbardziej znane przykłady pochodzą z tragedii greckiej. W jednym ze swoich utworów Eurypides przedstawia w Alcestis postać, która poświęca życie dla męża, Admetusa; na końcu pojawia się Herakles i odbiera Alcestis od Śmierci, przywracając ją życiu i rodzinie. Inny często cytowany przypadek to Medea Eurypidesa, gdzie deus ex machina pozwala Medei — po dokonaniu okrutnych czynów — opuścić miejsce zbrodni i dotrzeć do Aten (Aten), tym samym kończąc dramat w sposób nagły i zewnętrzny.

Krytyka Arystotelesa

Arystoteles w swojej Poetyce krytykował stosowanie deus ex machina. Twierdził, że rozwiązanie akcji powinno wypływać z samej fabuły i charakterów postaci, a nie z zewnętrznego, niespodziewanego zabiegu. W dłuższym fragmencie pisał, że rozwiązania powinny wynikać z działania samej fabuły, a nie z podstępu lub elementów spoza logiki dramatu; jeśli coś jest nieprawdopodobne, powinno się znajdować poza tragedią.

"Oczywiste jest, że rozwiązania działek... powinny powstać w wyniku samej działki, a nie z podstępu, jak w Medei i w fragmencie o żeglowaniu do domu w Iliadzie. Podstęp musi być użyty w sprawach nie związanych z dramatem - albo poprzednich wydarzeniach, które są poza ludzką wiedzą, albo późniejszych, które muszą być przepowiedziane lub ogłoszone...". Nie powinno być nic nieprawdopodobnego w tych wydarzeniach; w przeciwnym razie powinny one być poza tragedią, jak na przykład w Edypie Sofoklesa.

Przykłady we współczesnej literaturze i filmie

Deus ex machina występuje też w nowożytnej prozie i kinie. W powieści H.G. Wells'a War of the Worlds kosmici, którzy wydają się nie do pokonania, zostają nagle unicestwieni przez ziemskie bakterie — rozwiązanie zwracane jako czynnik zewnętrzny i biologiczny, a nie wynik działania bohaterów. W komedii Monty Python i Święty Graal urządzenie to jest parodiowane: bohaterowie uciekają przed potworem, który nagle „znika”, ponieważ animator animacji umarł na zawał — komentarz do sztuczności niektórych takich rozwiązań.

Gdy deus ex machina działa — i gdy zawodzi

• Negatywne skutki: Użycie deus ex machina często odbierane jest jako tanie wyjście z sytuacji — może osłabić napięcie, zniszczyć satysfakcję czytelnika/widza i podważyć wiarygodność świata przedstawionego.
• Pozytywne zastosowania: Celowe zastosowanie może służyć do efektu artystycznego — np. w satyrze, parodii, bajce lub utworze świadomie łamiącym konwencje. W niektórych gatunkach (fantasy, baśnie) nagłe, magiczne rozwiązanie jest częścią konwencji i może być akceptowalne.

Alternatywy dla deus ex machina — jak uniknąć tego zabiegu

Pisarze i twórcy, którzy chcą uniknąć deus ex machina, sięgają po techniki zapewniające, że rozwiązanie wynika z wcześniej zainicjowanych elementów fabuły:

• Foreshadowing — wcześniejsze zapowiedzi, wskazówki lub drobne elementy, które później okazują się kluczowe.
• Chekhov’s gun — zasada mówiąca, że każdy element obecny w historii powinien mieć znaczenie; jeśli coś zostaje przedstawione, powinno się to później przydać.
• Rozwijanie postaci — nieoczekiwane rozwiązania powinny wynikać z działań i przemiany bohaterów, a nie z przybycia zewnętrznej siły.
• Uwiarygodnienie „zbawczego” elementu — jeśli konieczne jest wprowadzenie zewnętrznej pomocy, warto pokazać jej obecność lub możliwość wcześniej, by nie była zupełnym zaskoczeniem.

Podsumowanie

Deus ex machina to historyczny i wciąż aktualny termin opisujący gwałtowne, pozornie cudowne rozwiązanie problemu fabularnego. Jest on krytykowany za nielogiczność i brak konsekwencji, ale może też pełnić funkcję stylistyczną, jeśli zastosowany świadomie. Dobrze skonstruowana fabuła zazwyczaj stawia na wewnętrzną spójność i rozwiązania wynikające z akcji, charakterów oraz wcześniej zarysowanych motywów — to one dają czytelnikowi i widzowi poczucie satysfakcji i prawdopodobieństwa.