Oparzenia: definicja, przyczyny, stopnie i pierwsza pomoc

Oparzenia: przyczyny, stopnie i pierwsza pomoc — praktyczny przewodnik z objawami, ryzykiem i krokami ratunkowymi, by szybko i bezpiecznie pomóc poszkodowanym.

Oparzenie to uszkodzenie skóry lub ciała człowieka. Przyczyną oparzenia może być ciepło, zimno, elektryczność, chemikalia, tarcie lub promieniowanie. Większość oparzeń jest spowodowana ciepłem gorących płynów, ciał stałych lub ognia. Podczas gdy wskaźniki są podobne dla mężczyzn i kobiet, podstawowe przyczyny często się różnią. Wśród kobiet na niektórych obszarach ryzyko związane jest z używaniem otwartego ognia do gotowania lub niebezpiecznych pieców. Wśród mężczyzn ryzyko związane jest ze środowiskiem pracy. Innymi czynnikami ryzyka są alkoholizm i palenie tytoniu. Do poparzeń może również dojść w wyniku samookaleczenia lub przemocy między ludźmi.

Oparzenia mogą być bardzo poważnym urazem, a w niektórych przypadkach mogą nawet spowodować śmierć. W zależności od głębokości oparzenia i ilości uszkodzonej skóry, oparzenie może stanowić nagły przypadek medyczny. W przypadku dzieci, co najmniej pięć procent skóry musi być dotknięte. Dorośli mogą tolerować do dziesięciu procent dotkniętej skóry.

Oparzenia pewnego stopnia wpływają na cały organizm: Typowe reakcje to wstrząs krążeniowy, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej i sepsa.

Stopnie oparzeń (klasyfikacja wg głębokości)

• Oparzenie I stopnia (powierzchowne) – zaczerwienienie, ból, sucha skóra, brak pęcherzy. Skóra zwykle goi się w ciągu kilku dni bez blizn.
• Oparzenie II stopnia (częściowe uszkodzenie grubości skóry) – bolesne, pojawiają się pęcherze, skóra jest wilgotna i czerwono-różowa. Może dojść do bliznowacenia; gojenie trwa od kilku dni do kilku tygodni.
• Oparzenie III stopnia (pełna grubość skóry) – uszkodzone wszystkie warstwy skóry; skóra może być biała, przypieczona, skórzasta lub czarna; ból może być zmniejszony z powodu uszkodzenia zakończeń nerwowych. Wymaga zazwyczaj leczenia szpitalnego i przeszczepu skóry.
• Oparzenia IV stopnia – poza skórą obejmują struktury głębsze (mięśnie, kości, ścięgna). Są to ciężkie urazy z dużym ryzykiem powikłań i wymagają leczenia specjalistycznego.

Ocena rozległości oparzenia

W praktyce używa się różnych metod określania powierzchni oparzonej skóry. Najprostsza to tzw. reguła dziewiątek (stosowana głównie u dorosłych), która dzieli ciało na obszary po ~9% powierzchni. U dzieci metoda ta jest modyfikowana. Granice wskazujące konieczność leczenia szpitalnego i intensywnej opieki zależą od wieku i stanu ogólnego; przyjmuje się, że oparzenie obejmujące u dzieci co najmniej 5% skóry, a u dorosłych co najmniej 10% może wymagać pilnej oceny specjalisty i hospitalizacji.

Pierwsza pomoc przy oparzeniach — krok po kroku

• Zatrzymaj źródło urazu — usuń poszkodowanego z ognia, gorącej cieczy lub prądu; ugasuj płomienie, odetnij od źródła ciepła. Jeśli ubranie się pali, nakryj osobę kocem i zachęć do turlania się lub ugaszenia płomieni.
• Chłodzenie — chłodź oparzone miejsce chłodną (nie lodowatą) wodą bieżącą przez 10–20 minut. Chłodzenie zmniejsza ból i ogranicza głębokość uszkodzenia. Nie używaj lodu bezpośrednio na oparzenie.
• Usuń biżuterię i odzież — delikatnie zdejmij pierścionki, zegarki, ciasne ubrania, jeśli nie są przyklejone do skóry; usunięcie przed ewentualnym obrzękiem ułatwi opiekę.
• Nie przekłuwaj pęcherzy — pęcherze chronią ranę przed zakażeniem; przekłuwanie zwiększa ryzyko infekcji.
• Osłona rany — przykryj oparzenie czystym, suchym, jałowym opatrunkiem lub folią (np. folią spożywczą) dla ochrony przed zanieczyszczeniem. Nie smaruj rany tłuszczami, kremami domowymi ani pastami.
• Podaj środki przeciwbólowe — paracetamol lub niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen) według wskazań, jeśli brak przeciwwskazań.
• Zabezpiecz drogi oddechowe — przy zatruciu dymem, oparzeniu twarzy, w okolicy gardła lub objawach duszności natychmiast wezwij pomoc medyczną — może być konieczna intubacja.

Specjalne sytuacje

• Oparzenia chemiczne — natychmiast spłukać dużą ilością bieżącej wody przez co najmniej 20 minut. Usuń skażone ubranie. Nie rozcieńczać chemikaliów innymi substancjami bez porady specjalisty. Po wstępnym płukaniu szukać pomocy medycznej.
• Oparzenia elektryczne — zapewnić bezpieczeństwo (odłączyć źródło prądu) zanim podejdzie się do poszkodowanego. Oparzenia elektryczne mogą dawać niewielkie zmiany skórne, a jednocześnie powodować uszkodzenia narządów wewnętrznych i zaburzenia rytmu serca — konieczna jest ocena medyczna i monitoring EKG.
• Oparzenia termiczne z gorącymi cieczami (scalds) — częste u dzieci; szybko chłodzić i ocenić rozległość. U małych dzieci nawet niewielkie oparzenie może być poważne.
• Oparzenia twarzy, dróg oddechowych — podejrzenie wdychania dymu lub oparów wymaga natychmiastowej oceny w szpitalu z uwagi na możliwość obrzęku dróg oddechowych.

Kiedy wezwać pomoc medyczną

• Oparzenia obejmujące duży obszar (u dorosłych >10%, u dzieci >5%).
• Oparzenia III lub IV stopnia (pełna grubość skóry) lub głębokie oparzenia.
• Oparzenia twarzy, dłoni, stóp, okolic narządów płciowych, stawów.
• Oparzenia elektryczne, chemiczne lub połączone z urazem inhalacyjnym.
• Objawy zakażenia: nasilający się ból, zaczerwienienie poza obwodem rany, ropa, gorączka.
• Poszkodowany jest niemowlęciem, małymi dzieckiem, osobą starszą, kobietą w ciąży lub ma istotne choroby przewlekłe.

Powikłania i dalsze leczenie

Do powikłań oparzeń należą zakażenia, bliznowacenie, przykurcze ograniczające ruch, utrata funkcji (np. ręki), zaburzenia elektrolitowe i wstrząs w przypadku dużych oparzeń. Ciężkie oparzenia mogą wywołać długotrwałą odpowiedź zapalną i stan hiperkataboliczny wymagający specjalistycznej opieki chirurgicznej, rehabilitacji i opieki psychologicznej. Leczenie może obejmować przeszczepy skóry, płukanie ran, antybiotykoterapię oraz fizjoterapię w celu zapobiegania przykurczom.

Zapobieganie

• Instalacja i regularne sprawdzanie czujników dymu oraz gaśnic w domu.
• Bezpieczne przechowywanie chemikaliów i leków poza zasięgiem dzieci.
• Nauka i stosowanie zasad bezpieczeństwa przy gotowaniu oraz obsłudze urządzeń grzewczych.
• Unikanie palenia w łóżku i trzymanie zapałek/zapalniczek z dala od dzieci.
• Stosowanie odzieży ochronnej i procedur BHP w miejscach pracy z ryzykiem oparzeń.

W przypadku wątpliwości co do stopnia oparzenia lub gdy występują objawy ogólnoustrojowe, najlepiej skonsultować się z lekarzem lub udać się na izbę przyjęć. Szybka i właściwa pierwsza pomoc zmniejsza ryzyko powikłań i poprawia rokowanie.

Charakterystyka

Oparzenia są zazwyczaj niewielkie. Zazwyczaj są to oparzenia stopnia pierwszego do stopnia drugiego. Inne są mocniejsze, takie jak stopień 3. Ludzie mogą doznać mocniejszych oparzeń od wysokiej temperatury lub przedmiotów radioaktywnych.

Oparzenia pierwszego stopnia

Oparzenia pierwszego stopnia są niewielkie i mogą być leczone w domu. Rzadko pozostawiają blizny. Osoba może się nimi zarazić od gorącej wody, niewielkiego oparzenia słonecznego lub przez dotknięcie gorącego metalu. Powoduje ono ból, ale poparzona zostaje tylko wierzchnia warstwa skóry i nie dochodzi do uszkodzenia nerwów.

Oparzenia drugiego stopnia

Oparzenia stopnia drugiego można wyleczyć w domu, ale niektórzy wolą zabrać je do szpitala. Ten stopień oparzenia przechodzi do drugiej warstwy skóry.

Oparzenia trzeciego stopnia

Oparzenia stopnia trzeciego to najcięższe oparzenia, z których większość ludzi może przeżyć. Chociaż mogą być poważne, szanse na śmierć są bardzo małe, jeśli są natychmiast leczone w szpitalu. Spala się przez wszystkie trzy warstwy skóry, pozostawiając strup.

Stopień czwarty Oparzenia

Ten stopień oparzenia przechodzi przez skórę i niszczy nerwy w jej pobliżu. Nie ma bólu w miejscu oparzenia 4 stopnia, z powodu zniszczenia nerwów, ale może być ogromny ból, który występuje w obszarze otaczającym oparzenie. Bardzo niewielu z nich przeżywa. Jeśli wystąpi i osoba jeszcze żyje, musi być leczona w szpitalu ASAP.

Nazwy	Zaangażowane warstwy	Wygląd	Tekstura	Sensacja	Czas uzdrawiania	Komplikacje	Przykład
Powierzchowne (1. stopnia)	Naskórek	Czerwony bez pęcherzyków	Suchy	Bolesne	5-10 dni	Powtarzające się oparzenia słoneczne zwiększają ryzyko zachorowania na raka skóry w późniejszym okresie życia
Powierzchowne częściowe pogrubienie (2 stopień)	Rozciąga się na powierzchowną (brodawkowatą) skórę właściwą	Czerwony z wyraźnym pęcherzem. Blanszuje się pod wpływem nacisku	Wilgotna	Bardzo bolesne	2-4 tygodnie	Miejscowe zakażenie/zapalenie tkanki łącznej
Głębokie częściowe pogrubienie (2 stopień)	Rozciąga się do głębokiej (siateczkowej) skóry właściwej	Biało-czerwone z krwawymi pęcherzami. Mniejsze bielenie.	Wilgotna	Bolesne przy głębokim ucisku	4-8 tygodni	Blizny, przykurcze (mogą wymagać wycięcia i przeszczepu skóry)
Pełna grubość (3 stopień)	Rozciąga się przez całą skórę właściwą	Sztywny i biało-brązowy	Suchy, skórzany	Bezbolesna	Przedłużone i niepełne	Blizny, przykurcze, amputacje
4 stopień	Rozciąga się przez skórę, tkankę podskórną oraz do leżących pod nią mięśni i kości	Czarny; zwęglony z blizną	Suchy	Bezbolesna	Wymaga wycięcia	Amputacja, znaczne upośledzenie funkcji, możliwa gangrena, a w niektórych przypadkach śmierć.

Wykres Lunda-Browdera do szacowania całkowitej powierzchni ciała po oparzeniu.

Historia

Malowidła jaskiniowe sprzed ponad 3500 lat dokumentują oparzenia i postępowanie w przypadku ich wystąpienia. Najwcześniejsze egipskie zapiski dotyczące leczenia oparzeń opisują opatrunki przygotowywane z mleka matek małych chłopców. Papirus Edwina Smitha z 1500 r. p.n.e. opisuje leczenie z wykorzystaniem miodu i balsamu z żywicy. Na przestrzeni wieków stosowano wiele innych metod leczenia, w tym liście herbaty przez Chińczyków, co udokumentowano w 600 r. p.n.e., tłuszcz wieprzowy i ocet przez Hipokratesa, co udokumentowano w 400 r. p.n.e., oraz wino i mirrę przez Celsusa, co udokumentowano w 100 r. n.e. Francuski fryzjer-chirurg Ambroise Paré był pierwszym, który opisał różne stopnie oparzeń w 1500 roku. Guillaume Dupuytren w 1832 roku rozszerzył te stopnie do sześciu różnych stopni ciężkości.

Pierwszy szpital, w którym leczono oparzenia, otwarto w 1843 roku w Londynie w Anglii, a rozwój nowoczesnej opieki nad pacjentami z oparzeniami rozpoczął się pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku. Podczas I wojny światowej Henry D. Dakin i Alexis Carrel opracowali standardy czyszczenia i dezynfekcji oparzeń i ran przy użyciu roztworów podchlorynu sodu, co znacznie zmniejszyło śmiertelność. W latach 40. ubiegłego wieku uznano znaczenie wczesnego wycięcia i przeszczepu skóry, a mniej więcej w tym samym czasie opracowano resuscytację płynami i wzory do jej prowadzenia. W latach 70-tych XX wieku badacze wykazali znaczenie stanu hipermetabolicznego, który występuje po dużych oparzeniach.

Guillaume Dupuytren (1777-1835), który opracował klasyfikację stopni oparzeń

Szukaj według litery