Brown II (1955): orzeczenie Sądu Najwyższego o integracji szkół w USA
Brown II (1955): przełomowe orzeczenie SN USA nakazujące szybką integrację szkół; analiza decyzji, egzekwowania i wpływu na edukację rasową.
Brown v. Board of Education II (często nazywany Brown II) to sprawa Sądu Najwyższego rozstrzygnięta 31 maja 1955 roku. Rok wcześniej Sąd Najwyższy w sprawie Brown v. Board of Education (1954) orzekł, że oddzielne placówki edukacyjne dla czarnych i białych są z założenia nierówne, czym faktycznie obalił zasadę „separate but equal” wypracowaną w orzecznictwie z Plessy v. Ferguson. Mimo tego wiele całkowicie białych szkół w Stanach Zjednoczonych nie zastosowało się do tamtej decyzji i nadal nie przyjmowało czarnych uczniów. W Brown II Sąd wskazał sposób wdrożenia wyroku i wymusił na sądach niższych instancji oraz lokalnych władzach podjęcie kroków prowadzących do integracji szkół. Sąd nakazał integrację „with all deliberate speed” — w praktyce tłumaczoną jako „ze wszelką należytą prędkością” (czasem błędnie oddawaną jako „z całą premedytacją”).
Tło i znaczenie
Orzeczenie z 1954 r. otworzyło drogę do zniesienia konstytucyjnej podstawy segregacji rasowej w szkolnictwie, ale nie określiło dokładnie, jak i w jakim terminie wdrożyć ten zakaz. Brown II miał uzupełnić tę lukę: wyjaśnić obowiązki władz lokalnych, określić rolę sądów federalnych w nadzorze wdrażania oraz ustanowić ramy proceduralne umożliwiające zakończenie segregacji w praktyce.
Co orzekł Brown II?
- Przekazanie spraw niższym sądom: Sąd Najwyższy odesłał sprawy do sądów okręgowych (federalnych), które miały nadzorować i zatwierdzać plany integracji przygotowane przez lokalne władze.
- Zasada „with all deliberate speed”: Sąd polecił, by integracja odbywała się „ze wszelką należytą prędkością”, ale nie podał ścisłych terminów. Ta ogólna formuła dawała sądom i administracjom lokalnym pewną dowolność w ustalaniu etapów i metod działania.
- Elastyczność rozwiązań: Sąd dopuścił różne środki praktyczne — plany stopniowej integracji, zmiany przydziału uczniów, redystrybucję zasobów czy przeorganizowanie obwodów szkolnych — pod warunkiem że ich celem było zniesienie segregacji.
- Nadzór sądowy: Sąd okręgowy miał kontrolować postępy, zatwierdzać plany i podejmować kroki naprawcze w przypadku opóźnień lub uchybień.
Skutki i następstwa
Choć Brown II dało podstawę prawną do wdrażania desegregacji, to użyte sformułowanie „with all deliberate speed” okazało się dwuznaczne i w praktyce ułatwiło opór przeciwników integracji. Wiele stanów i okręgów szkolnych stosowało taktyki odwlekające: tworzenie symbolicznych, niewystarczających „planów integracyjnych”, zamykanie szkół czy przenoszenie uczniów w sposób, który nie prowadził do realnej integracji. W odpowiedzi pojawiły się ruchy oporu znane jako „Massive Resistance”.
W skrajnych przypadkach konieczna była interwencja władz federalnych — najbardziej znanym przykładem jest kryzys w Little Rock (1957), gdy prezydent Dwight D. Eisenhower wysłał federalne wojska, aby wymusić wykonanie decyzji sądów i ochránć uczniów-czarnoskórych. W kolejnych latach potrzebne były dalsze działania ustawodawcze i orzecznictwo (m.in. przepisy ustawy o prawach obywatelskich z 1964 r. oraz kolejne wyroki Sądu Najwyższego) by skuteczniej wymuszać integrację i likwidować pozostałości segregacji w systemie edukacyjnym.
Ocena historyczna
Brown II miał zasadnicze znaczenie proceduralne — wyznaczył ramy egzekwowania zasady równości w szkołach, ale jego niedokładne sformułowania spowalniały szybkie wdrożenie. W praktyce zakończenie segregacji wymagało nie tylko orzeczeń sądowych, lecz także nacisku politycznego, działań wykonawczych i ustawodawczych oraz długotrwałego nadzoru sądowego.
Decyzje z serii Brown (1954–1955), napisane pod przewodnictwem ówczesnego prezesa Sądu Najwyższego, były kamieniem milowym w historii praw obywatelskich w USA — ustanowiły podstawę prawną, na której budowano późniejsze zmiany społeczne i prawne prowadzące do znacznej (choć nie całkowitej) desegregacji szkół publicznych.
Tło
Po rozstrzygnięciu przez Sąd Najwyższy oryginalnejsprawyBrowna, podczas następnej sesji sądowej planowano wysłuchać argumentów na temat tego, w jaki sposób ma nastąpić zniesienie segregacji w szkołach. Segregacja w szkołach Stanów Zjednoczonych istniała od wieków. Sąd zdawał sobie sprawę, że nie będzie łatwo skłonić stany do podporządkowania się jego orzeczeniu i zniesienia segregacji w szkołach.
Ponadto, w orzeczeniu w sprawie Brown, Trybunał nie dał stanom żadnych instrukcji, jak zakończyć segregację w szkołach. Sąd nie dał też stanom terminu, w którym powinny one zdezintegrować swoje szkoły. To wszystko były szczegóły, które Sąd Najwyższy musiał rozstrzygnąć w sprawie Brown II.
Połączone przypadki
Kiedy w 1954 roku Sąd Najwyższy rozstrzygał pierwotną sprawę Brown, połączył ją z czterema innymi sprawami. Sąd rozstrzygnął wszystkie pięć spraw jako jedną, którą nazwał Brown v. Board of Education. Oznaczało to, że w sprawie Brown II Sąd ponownie decydował o pięciu różnych sprawach. Były to:
- Brown przeciwko Radzie Edukacji
- Bolling v. Sharp (złożony w Waszyngtonie, D.C.)
- Briggs v. Elliot (sprawa złożona w Karolinie Południowej)
- Davis przeciwko Radzie Szkolnej Hrabstwa Prince Edward (sprawa złożona w Wirginii)
- Gebhart przeciwko Belton (sprawa złożona w Delaware)
Kwestie prawne
Było kilka pytań prawnych, które Sąd Najwyższy musiał rozstrzygnąć w sprawie Brown II. Na przykład:
- Jakie zasady powinien ustanowić Trybunał, aby upewnić się, że szkoły są posegregowane?
- Jakie zasady powinien ustalić Trybunał, kiedy szkoły musiały dokonać segregacji?
- Jeśli szkoły naruszyły prawa czarnych uczniów, nie stosując się do pierwotnej decyzji Brown, co należało zrobić? Jaką ulgę powinni otrzymać uczniowie? (Co Sąd mógłby zrobić, aby rozwiązać ten problem?)
Argumenty
National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), którego prawnicy wygrali sprawę Browna, argumentowało, że segregacja w szkołach powinna rozpocząć się od razu. Stany argumentowały, że byłoby to zbyt trudne i zbyt kosztowne, i że potrzebują więcej czasu na przeprowadzenie segregacji.
Decyzja
W decyzji 9-0, Sąd Najwyższy nakazał stanom rozpoczęcie prób podporządkowania się decyzji Browna i posegregowania szkół. Nakazał, by stany zaczęły tworzyć plany, jak mają zamiar zintegrować swoje szkoły.
Sąd odmówił jednak nakazania szkołom natychmiastowej integracji, czego domagał się NAACP. Nie wyznaczył też żadnego wyraźnego terminu, w którym szkoły powinny zostać zdesegregowane. W opinii większości Trybunału, sędzia główny Earl Warren napisał, że stany powinny integrować się "z całą premedytacją".
Dla wielu ludzi nie było jasne, co to dokładnie oznacza. Oznaczało to również, że Trybunał odmawiał ulgi czarnym studentom w procesach Brownów. Jak wyjaśnia badacz prawa konstytucyjnego Steven Emanuel:
| “ | Powód, którego prawa konstytucyjne zostały naruszone przez działanie państwa, byłby normalnie uprawniony do natychmiastowego zadośćuczynienia. Ale, najwyraźniej ... obawiano się chaosu i przemocy, które mogłyby się rozwinąć, gdyby podjęto próby natychmiastowego przeprowadzenia desegregacji [...]. | ” |
Zamiast nakazać stanom natychmiastową de-segregację, Trybunał stworzył wolniejszy plan. Dał federalnym sądom okręgowym prawo do pilnowania, czy szkoły dokonują segregacji. Sędzia Warren napisał: "[Te] sądy będą [upewniać się], że pozwani szybko i rozsądnie rozpoczną" przestrzeganie Browna.
Efekty
Ustawa Brown II jasno określiła, że szkoły w Stanach Zjednoczonych będą musiały się zdesegregować. Określił również proces, który miał zapewnić integrację szkół, dając federalnym sądom okręgowym prawo do nadzorowania szkół, kontrolowania, jak długo mogą one być zmuszone do segregacji i karania ich, jeśli odmówią integracji.
Jednak wiele stanów, zwłaszcza na Południu, mogło przez lata unikać integracji szkół, ponieważ Brown II nie wyznaczał konkretnego terminu integracji. Orzeczenie sędziego Warrena, że szkoły muszą zdezintegrować się "z całą premedytacją", było niejasne i mogło mieć wiele różnych znaczeń. Stany i szkoły, które nie chciały się integrować, wybierały znaczenia, które dawały im wymówki, by nie wpuszczać czarnych uczniów do swoich szkół.
Sprawa Griffina
Na przykład na podstawie orzeczenia Brown II federalny sąd okręgowy orzekł, że hrabstwo Prince Edward w Wirginii nie musi od razu przeprowadzać segregacji w swoich szkołach. Kilka lat później, w 1959 roku, federalny sąd apelacyjny nakazał hrabstwu rozpoczęcie segregacji szkół. Hrabstwo Prince Edward odpowiedziało odmową finansowania (przekazania jakichkolwiek pieniędzy) szkół w hrabstwie. Nie mając pieniędzy, szkoły musiały zostać zamknięte. Zostały zamknięte na pięć lat, od 1959 do 1964 roku.
Hrabstwo Księcia Edwarda pomagało białym uczniom chodzić do prywatnych szkół tylko dla białych. Czarni uczniowie nie mogli w ogóle chodzić do szkoły, chyba że przenieśli się do innego hrabstwa.
W końcu, w 1964 roku, Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł, że to, co robiło hrabstwo Prince Edward, było niezgodne z konstytucją i nakazał ponowne otwarcie szkół - bez segregacji.
Segregacja szkół przed Brownem. Wiele szkół pozostało posegregowanych przez lata nawet po Brown II.
Powiązane strony
- Brown przeciwko Radzie Edukacji
- Klauzula Równej Ochrony w Czternastej Poprawce do Konstytucji Stanów Zjednoczonych (czyni segregację w szkołach nielegalną)
- Segregacja rasowa w Stanach Zjednoczonych
Pytania i odpowiedzi
P: Co to była sprawa Brown v. Board of Education II?
O: Sprawa Brown przeciwko Radzie Edukacji II została rozstrzygnięta przez Sąd Najwyższy w 1955 roku.
P: Co postanowił Sąd Najwyższy w sprawie Brown v. Board of Education rok przed Brown II?
O: Sąd Najwyższy zdelegalizował segregację rasową w szkołach w sprawie Brown v. Board of Education.
P: Czy po orzeczeniu w sprawie Brown v. Board of Education wszystkie białe szkoły integrowały się?
O: Nie, wiele białych szkół nadal nie było zintegrowanych.
P: Co nakazał Trybunał w sprawie Brown II?
O: Trybunał nakazał szkołom całkowicie białym w Stanach Zjednoczonych integrację szkół "z całą świadomością".
P: Czy w wyroku Brown II Trybunał określił zasady de-segregacji?
O: Tak, Sąd Najwyższy określił zasady, co szkoły muszą zrobić, aby dokonać desegregacji w Brown II.
P: W jaki sposób rząd Stanów Zjednoczonych zamierzał zapewnić, że szkoły dokonają segregacji?
O: W wyroku Brown II Sąd Najwyższy wyjaśnił, w jaki sposób rząd Stanów Zjednoczonych miałby dopilnować, aby szkoły dokonały segregacji.
P: Co oznacza "z całą premedytacją" w kontekście orzeczenia Sądu w sprawie Brown II?
O: "Z całą premedytacją" oznacza, że szkoły powinny integrować się tak szybko, jak to możliwe, ale w tempie, które jest nadal skuteczne i możliwe do opanowania.
Przeszukaj encyklopedię