Boeing 737 MAX to czwarta, zmodernizowana rodzina samolotów z rodziny Boeing 737, produkowana przez Boeing Commercial Airplanes. Samoloty 737 MAX zostały opracowane jako następcy rodziny Boeing 737 Next Generation. Najważniejszą zmianą techniczną są nowe, bardziej oszczędne silniki CFM International LEAP-1B, które w połączeniu z innymi modyfikacjami aerodynamicznymi i lekkimi zmianami konstrukcyjnymi mają dawać istotne oszczędności paliwa w porównaniu z poprzednikiem. Zmiany widoczne są także na zewnątrz — przesunięcie i obniżenie silników względem kadłuba, zmodyfikowane winglety i inne poprawki aerodynamiczne. Pierwsze egzemplarze 737 MAX zostały dostarczone w 2017 roku — około pięćdziesiątej rocznicy startu pierwszego Boeinga 737. Już w fazie zamówień model cieszył się znacznym zainteresowaniem ze strony linii lotniczych; na wczesnym etapie projektowania (na dzień 14 maja 2013 roku) Boeing odnotował 1285 zamówień na 737 MAX. Poszczególne wersje różnią się pojemnością pasażerską, zasięgiem i przeznaczeniem (krótsze i dłuższe konfiguracje dla różnych rynków i przewoźników).
Silniki i zmiany konstrukcyjne
737 MAX został wyposażony w turbofanowe silniki CFM LEAP-1B — nowszą generację napędu zaprojektowaną pod kątem większej sprawności paliwowej i niższej emisji hałasu. Aby pomieścić większe wentylatory tych silników, konstruktorzy przesunęli ich położenie wzdłuż kadłuba i obniżyli podwozie, co wpłynęło na charakterystykę aerodynamiczną samolotu. Wprowadzono też poprawki aerodynamiczne, takie jak udoskonalone winglety (np. split scimitar winglets) oraz zmiany masy i systemów pokładowych, co razem miało dać znaczącą redukcję zużycia paliwa w porównaniu z 737 Next Generation.
Warianty
Rodzina 737 MAX obejmuje kilka wariantów, dopasowanych do różnych potrzeb linii lotniczych. Najpopularniejsze to wersje oznaczone jako MAX 7, MAX 8, MAX 9 oraz MAX 10, a także specjalne warianty (np. MAX 8-200 oferowany dla niskokosztowych przewoźników). Warianty różnią się długością kadłuba, typowymi układami miejsc i maksymalnym zasięgiem operacyjnym — krótsze konfiguracje są przeznaczone na trasy krótkie i średnie, dłuższe wersje oferują większą pojemność miejsc i dłuższy zasięg.
Kontrowersje bezpieczeństwa i uziemienie
Po dwóch katastrofach z udziałem samolotów 737 MAX 8 — Lion Air Flight 610 (29 października 2018) oraz Ethiopian Airlines Flight 302 (10 marca 2019) — organy regulacyjne na całym świecie (w tym FAA, EASA i inne) zdecydowały o uziemieniu floty 737 MAX do czasu ustalenia przyczyn zdarzeń i wdrożenia niezbędnych poprawek. Obie katastrofy miały tragiczne skutki i doprowadziły do globalnego uziemienia maszyn w marcu 2019 r.
Śledztwa wykazały, że kluczową rolę w obu przypadkach odegrał system MCAS (Maneuvering Characteristics Augmentation System) — automatyczny system wspomagania charakterystyki manewrowej, zaprojektowany, by zapewnić podobne zachowanie samolotu do wcześniejszych wersji 737 po wprowadzeniu większych silników i zmian w konfiguracji. MCAS miał zapobiegać przeciągnięciu w określonych warunkach, ale w pierwotnej implementacji opierał się na sygnale z jednego czujnika kąta natarcia (AoA). Błędy odczytu tego czujnika mogły powodować wielokrotne, niezamierzone aktywacje MCAS, obniżające nos samolotu i stwarzające zagrożenie, jeśli załoga nie była w stanie właściwie zareagować.
Dodatkowym problemem były aspekty certyfikacji i szkolenia: w dokumentacji i procesie dopuszczenia do służby system MCAS nie był w pełni opisany za wszystkim użytkownikom, a procedury reagowania oraz szkolenie pilotów nie zawsze uwzględniały scenariusze związane z nieprawidłowym działaniem tego systemu.
Naprawy, zmiany oprogramowania i powrót do służby
W wyniku ustaleń Boeinga wraz z regulatorem FAA oraz innymi agencjami opracowano i wdrożono szereg modyfikacji mających na celu usunięcie wad: poprawiono oprogramowanie MCAS (m.in. korzystanie z sygnałów z dwóch czujników kąta natarcia zamiast jednego, ograniczenie zakresu i częstotliwości działania systemu oraz dodanie procedur zabezpieczających przed niezamierzoną aktywacją), wprowadzono zmiany w alarmach i systemach informowania załogi oraz zaktualizowano materiały szkoleniowe i wymagania szkoleniowe (w tym ćwiczenia symulatorowe dla załóg).
Po wprowadzeniu poprawek organy regulacyjne rozpoczęły proces ponownej certyfikacji. FAA wydała warunkowe dopuszczenie do lotów w listopadzie 2020 r., a kolejne agencje w Europie i na świecie zezwalały na stopniowe wznawianie operacji w ciągu kolejnych miesięcy 2020–2021 po zweryfikowaniu wprowadzonych zmian i procedur szkoleniowych. Powrót do normalnej eksploatacji odbywał się stopniowo i z wieloma dodatkowymi kontrolami przy każdym samolocie przed przekazaniem go przewoźnikom.
Skutki dla Boeinga i przewoźników
Uziemienie i długi proces recertyfikacji miały poważne konsekwencje finansowe, operacyjne i prawne. Boeing zawiesił produkcję niektórych wariantów 737 MAX na pewien czas, poniósł ogromne koszty związane z modyfikacjami, rekompensatami dla linii lotniczych oraz licznymi postępowaniami prawnymi i regulacyjnymi. Sprawa 737 MAX wywołała też debatę o procesach certyfikacyjnych, nadzorze regulatorów oraz o kulturze bezpieczeństwa w przemyśle lotniczym.
Podsumowanie
Boeing 737 MAX jest przedsięwzięciem inżynieryjnym mającym na celu znaczące obniżenie kosztów eksploatacji i zużycia paliwa w popularnej rodzinie 737. Jednocześnie seria wypadków i ujawnione problemy z certyfikacją i oprogramowaniem MCAS pokazały, jak krytyczne są dobrze zaprojektowane systemy automatyki i przejrzyste procedury szkoleniowe. Po wdrożeniu poprawek 737 MAX powrócił stopniowo do służby, lecz przypadek ten pozostaje ważną lekcją dla producentów, regulatorów i operatorów lotniczych.
