Lawrence Oates – brytyjski badacz Antarktydy i bohater wyprawy Terra Nova
Lawrence Oates — bohater wyprawy Terra Nova: historia odwagi i poświęcenia na Antarktydzie.
Lawrence Edward Grace "Titus" Oates lub kapitan Lawrence Oates (17 marca 1880 - 16 marca 1912) był brytyjskim oficerem kawalerii i badaczem Antarktydy. Zmarł podczas wyprawy Terra Nova Expedition w latach 1910-13. Oates, który miał gangrenę i odmrożenia, wyszedł ze swojego namiotu w zamieć. Jego śmierć postrzegana jest jako akt poświęcenia. Wiedząc, że jego choroba zagraża przetrwaniu trzech kolegów z załogi, wybrał pewną śmierć.
Galeria obrazów
6 Obrazy
Wczesne życie i służba wojskowa
Lawrence Oates urodził się 17 marca 1880 roku w rodzinie angielskiej klasy średniej. Ukończył edukację w prywatnych szkołach i wstąpił do kawalerii brytyjskiej. Służył w 6th (Inniskilling) Dragoons i brał udział w działaniach wojennych podczas II wojny burskiej (Second Boer War). Jego doświadczenie z końmi i umiejętności jeździeckie uczyniły go cenionym oficerem – to właśnie ta specjalizacja sprawiła, że został zaproszony do udziału w wyprawie Antarktycznej Roberta Falcona Scotta.
Udział w wyprawie Terra Nova
Oates wstąpił do ekspedycji Terra Nova (1910–1913) jako odpowiedzialny za konie i ich opiekę – brytyjski zespół używał m.in. koni i małych koni pociągowych (ponies) do ciągnięcia zapasów na nartach. Warunki antarktyczne były jednak znacznie trudniejsze niż przewidywano: mróz, wiatr, lód i zmęczenie szybko odbijały się na zdrowiu członków wyprawy. Oates cierpiał z powodu coraz poważniejszych odmrożeń i postępującej infekcji tkanek (opisuje się to często jako gangrenę), co uniemożliwiało mu normalne poruszanie się i zwiększało ryzyko, że stanie się obciążeniem dla pozostałych.
Ostatnie dni i śmierć
W marcu 1912 roku, podczas trudnego powrotu z bieguna Południowego, stan zdrowia Oatesa gwałtownie się pogorszył. 16 marca – dzień przed swoim 32. urodzinami – opuścił namiot, w którym przebywali pozostali członkowie nielicznego już zespołu (w tym Robert Falcon Scott), i wyszedł na śnieżną zamieć. Według relacji Scotta, jego ostatnie słowa brzmiały: "I am just going outside and may be some time." (pol. „Wychodzę na zewnątrz i może to potrwać.”). Ten krok został odczytany jako świadome poświęcenie: Oates uznał, że jego obecność spowalnia grupę i zmniejsza szanse przetrwania towarzyszy, więc pozostawił ich, aby dali sobie większe nadzieje na ocalenie.
Jego ciało nigdy nie zostało odnalezione. Scott i pozostali członkowie ekspedycji, którzy zmarli kilka dni później, zostali znalezieni w listopadzie 1912 roku przez poszukiwawczą grupę, a ich zapiski i listy przyniosły wieści o losie wyprawy do Wielkiej Brytanii.
Dziedzictwo i upamiętnienia
Dla wielu Lawrence Oates stał się symbolem altruizmu i męstwa – jego czyn jest często przytaczany jako przykład poświęcenia dla dobra innych. W Wielkiej Brytanii i w środowisku polarnych badaczy upamiętniano go na różne sposoby:
- nazwy geograficzne w Antarktyce (m.in. rejon Oates Land / Oates Coast noszący jego imię),
- pomniki i tablice pamiątkowe w miejscach związanych z jego życiem i służbą,
- wzmianki i rekonstrukcje w literaturze, filmach i serialach opowiadających o wyprawie Scotta (m.in. filmy dokumentalne i fabularne oraz adaptacje biograficzne),
- przywoływanie jego postawy w dyskusjach o etyce, odwadze i poświęceniu.
Historycy i autorzy analizowali motywacje Oatesa, kontekst medyczny jego stanu oraz dramatyczny wybór dokonany w ekstremalnych warunkach – niezależnie od interpretacji, jego postać pozostała jedną z najbardziej poruszających w historii eksploracji polarnej.
Przypomnienie
Historia Lawrence'a Oatesa to nie tylko opowieść o tragedii jednej wyprawy, ale też o granicach ludzkiej wytrzymałości, odpowiedzialności za towarzyszy i konsekwencjach decyzji podjętych w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Jego losy nadal inspirują badaczy, historyków i szeroką publiczność.
Wczesne życie
Oates urodził się w Putney, Londyn, Anglia w 1880 roku. Jego rodzicami byli William i Caroline Oates. Jego rodzina była bogata. Posiadali ziemię w Gestingthorpe, Essex, od setek lat. Jego ojciec przeniósł tam rodzinę, gdy jego dzieci były małe. Miał starszą siostrę, o imieniu Lillian, która wyszła za mąż za irlandzkiego piosenkarza i aktora. Jego wuj był przyrodnikiem i odkrywcą Afryki. Oates studiował w Eton College, ale opuścił go po niecałych dwóch latach z powodu złego stanu zdrowia. Następnie uczęszczał do szkoły wojskowej w Eastbourne.
Wyprawa na biegun południowy
W 1910 r. dołączył do wyprawy Roberta Falcona Scotta na biegun południowy. Został wybrany, ponieważ pracował z końmi. Zaopiekował się dziewiętnastoma kucykami, które ciągnęły sanie wiozące żywność na wyprawę. Scott wybrał Oatesa do pięcioosobowego zespołu, który miał pokonać ostatni dystans do bieguna.
Kapitan Scott, kapitan Oates i 14 innych osób opuścili obóz bazowy 1 listopada 1911 roku. Podczas podróży o długości 895 mil (1 440 km), niektórzy członkowie załogi zostali odesłani przez Scotta w zespołach. 4 stycznia 1912 roku, tylko pięcioosobowy zespół ze Scottem i Oatesem pozostał, aby przejść ostatnie 167 mil (269 km) do bieguna.
18 stycznia 1912 roku dotarli na biegun. Odkryli, że norweski odkrywca, Roald Amundsen i jego zespół, pobili ich, aby być pierwszymi na biegunie. Wewnątrz namiotu znajdowała się notatka od Amundsena mówiąca, że dotarł on na biegun południowy 14 grudnia 1911 roku.
Podróż powrotna
W drodze powrotnej ekipa Scotta miała wiele problemów: bardzo zła pogoda, słabe zaopatrzenie w żywność, urazy w wyniku upadków, szkorbut i odmrożenia. 17 lutego 1912 roku Edgar Evans zmarł od rany głowy po tym, jak kilka dni wcześniej wpadł w głęboką szczelinę w lodzie.
Stopy Oatesa były mocno odmrożone. Słabł szybciej niż inni. 5 marca Scott napisał w swoim dzienniku: "Stopy Oatesa są w fatalnym stanie... Biedny żołnierz jest już prawie skończony". Pozostali nie chcieli zostawić go w tyle. To spowodowało, że ekipa spóźniała się z powrotem. Kończyło się im jedzenie i paliwo. 15 marca Oates powiedział swoim przyjaciołom, że nie może iść dalej. Poprosił ich, by zostawili go w śpiworze, ale odmówili. Tego dnia przebył jeszcze kilka mil, ale w nocy jego stan się pogorszył.
Śmierć
Kiedy obudził się następnego ranka, Oates wyszedł z namiotu w zamieć i temperaturę -40°F (-40 °C) i zginął. Scott napisał w swoim dzienniku: "Wiedzieliśmy, że biedny Oates szedł na śmierć, ale choć próbowaliśmy go odwieść, wiedzieliśmy, że był to czyn odważnego człowieka i angielskiego dżentelmena."
Scott i pozostała dwójka przeszli kolejne 20 mil (32 km). Wtedy 20 marca zatrzymała ich gwałtowna zamieć. Uwięzieni w namiocie przez pogodę, słabi, zziębnięci i głodni, zmarli dziewięć dni później. Ich zamarznięte ciała zostały odnalezione przez ekipę poszukiwawczą 12 listopada 1912 roku.
Ciała Oatesa nigdy nie odnaleziono. W pobliżu miejsca, w którym, jak sądzono, zginął, poszukiwacze pozostawili stos kamieni i krzyż. Pozostawiono takie słowa: "W tym miejscu zmarł bardzo dzielny dżentelmen, kapitan L. E. G. Oates... W marcu 1912 roku, wracając z Bieguna, szedł dobrowolnie na śmierć w zamieci, aby próbować ratować swoich towarzyszy, nękanych trudnościami."
Znaleziono śpiwór Oatesa z reniferowej skóry. Znajduje się on obecnie w muzeum Instytutu Badań Polarnych Scotta w Cambridge, wraz z innymi przedmiotami z wyprawy.
Ostatnie słowa
Scott napisał w swoim dzienniku, że zanim Oates opuścił namiot i szedł ku swojej śmierci, powiedział "Właśnie wychodzę na zewnątrz i może to potrwać jakiś czas."
Powiązane artykuły
Autor
AlegsaOnline.com Lawrence Oates – brytyjski badacz Antarktydy i bohater wyprawy Terra Nova Leandro Alegsa
URL: https://pl.alegsaonline.com/art/124117