Uruk był starożytnym miastem Sumeru, a później Babilonii. Było to na wschód od obecnego koryta Eufratu, na starożytnym suchym, dawnym kanale rzeki Eufrat. To było w tym, co jest teraz w Iraku.
Uruk nadaje swoją nazwę okresowi Uruka, wczesnochalolitycznemu do wczesnego okresu epoki brązu w Mezopotamii, około 4000 do 3100 r. p.n.e. Po nim nastąpił okres Sumeru właściwego. Odegrał on wiodącą rolę we wczesnej urbanizacji Sumera w połowie IV tysiąclecia p.n.e..
Na swojej wysokości ok. 2900 r. p.n.e. Uruk miał prawdopodobnie 50.0000-80.000 mieszkańców mieszkających na 6 km2 powierzchni murów. Było to wówczas największe miasto na świecie.
Według chronologii z listy króla sumeryjskiego, półmityczny król Gilgamesz władał Urukiem w 27. wieku p.n.e.. Miasto straciło swoje pierwszorzędne znaczenie około 2000 r. p.n.e., po walce Babilonii z Elamem. Pozostało zamieszkane przez cały okres Seleucydów i Partizji, aż w końcu zostało opuszczone w okresie Sassanidów, tuż przed islamskim podbojem Mezopotamii.
Teren Uruku został odkryty w 1849 roku. Nazwa dolnej Mezopotamii, al-ʿIrāq, pochodzi prawdopodobnie od nazwy Uruk.
