The Shard — wieżowiec w Londynie (309,6 m), projekt Renzo Piano
The Shard w Londynie — szklany wieżowiec Renzo Piano (309,6 m). Ikona skyline'u z tarasem widokowym na 72. piętrze oferującym zapierające dech panoramy Tamizy.
Shard (zwany również Shard of Glass, Shard London Bridge lub London Bridge Tower) to charakterystyczny wieżowiec położony w dzielnicy Southwark w Londynie, w bezpośrednim sąsiedztwie dworca London Bridge. Jego całkowita wysokość wynosi 309,6 metra (1 016 stóp), co czyni go najwyższym budynkiem w Wielkiej Brytanii i — w chwili ukończenia — najwyższym budynkiem w Unii Europejskiej. Konstrukcja została oficjalnie ukończona w kwietniu 2012 roku, a budynek udostępniono zwiedzającym 5 lipca 2012 roku.
Projekt i inspiracje
Autorem projektu Shardu jest włoski architekt Renzo Piano, znany m.in. ze współpracy z Richardem Rogersem przy Centrum Pompidou w Paryżu. Koncepcja wieży powstała na początku lat 2000 — według relacji inwestora Irvine'a Sellara, Piano podczas spotkania zainspirował się otoczeniem miejsca: liniami kolejowymi, iglicami i masztami widocznymi na dawnych obrazach Canaletto oraz „górą lodową” wyłaniającą się z Tamizy. Projekt zakłada smukłą formę przypominającą nieregularną piramidę, stopniowo zwężającą się ku górze, całą pokrytą szkłem, co daje efekt „odłamanego” szkła i odbić otoczenia.
Historia budowy
Pomysł przebudowy terenu pojawił się po decyzji o zastąpieniu istniejącego biurowca Southwark Towers, wzniesionego w 1975 roku. W kwietniu 2008 roku rozpoczęto rozbiórkę Southwark Towers; budynek został osłonięty rusztowaniami i białą folią, a prace rozbiórkowe zakończono na początku 2009 roku. Na miejscu przygotowano fundamenty i rozpoczęto wznoszenie Shardu. Realizacja inwestycji trwała kilka lat, a konstrukcja została ukończona w 2012 roku.
Funkcje i wyposażenie
Wieża posiada 72 kondygnacje przeznaczone do użytku (licząc kondygnacje użytkowe) i mieści zróżnicowane funkcje: biura, restauracje, hotel oraz przestrzeń publiczną. W budynku działa luksusowy hotel, a w wyższych partiach znajdują się powierzchnie biurowe i restauracyjne. Na wysokości około 245 metrów (804 stóp), na tzw. 72. piętrze, udostępniono galerię widokową i taras zewnętrzny znane jako „The View from The Shard” — jedna z najwyżej położonych platform widokowych w Wielkiej Brytanii, oferująca panoramiczne widoki na miasto i okolice.
Znaczenie i odbiór
Shard szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów londyńskiej panoramy. Jego nowoczesna, szklana forma wzbudzała zarówno zachwyt, jak i krytykę — zwolennicy chwalili design i symboliczny charakter wieży jako znaku nowoczesności, przeciwnicy wskazywali na wpływ wysokich konstrukcji na historyczny krajobraz miasta i debatowali nad skalą inwestycji. Niezależnie od opinii, Shard miał istotny wpływ na dalsze przemiany zabudowy na południowym brzegu Tamizy i przyczynił się do rewitalizacji rejonu wokół stacji London Bridge.
Inwestor i okoliczności powstania
Inwestorem przebudowy był londyński przedsiębiorca Irvine Sellar, który w 2000 roku podjął decyzję o zastąpieniu Southwark Towers nową wieżą. Współpraca z Renzo Piano zaowocowała koncepcją, która miała na celu stworzenie punktu orientacyjnego na mapie miasta oraz nowoczesnej, wielofunkcyjnej przestrzeni miejskiej.
Użytkowanie i dostępność
Shard pełni funkcje komercyjne i turystyczne. Obszary biurowe są wynajmowane przez różne firmy, natomiast dla zwiedzających dostępne są tarasy widokowe i restauracje. Ze względu na położenie przy stacji London Bridge, budynek jest dobrze skomunikowany z resztą miasta, co ułatwia dostęp zarówno mieszkańcom, jak i odwiedzającym.
Warto podkreślić, że dane dotyczące pozycji wieży w rankingach wysokościowych (np. miejsce w skali światowej czy europejskiej) mogą się zmieniać wraz z budową nowych obiektów i zmianami polityczno-administracyjnymi (np. przynależnością państw do struktur międzynarodowych), dlatego klasyfikacje te ulegają aktualizacjom.
Layout
Każde piętro The Shard jest wykorzystywane do określonego celu. Większa część budynku jest przeznaczona na zakwaterowanie i biura. Na wyższych piętrach są one zarezerwowane specjalnie w celu uzyskania widoku na całe miasto, co wykorzystuje fakt, jak wysoki jest budynek.
| Podłogi | Powierzchnia podłogi | Oznaczenie przestrzeni |
| 73–95 | Iglica | |
| 68–72 | 758 m2 (8.159 m2 ft) | Obserwatorium |
| 53–65 | 5.772 m2 (62.129 m2 ft) | Apartamenty mieszkalne |
| 52 | Spa | |
| 34–52 | 16 198 m2 (174 354 m2 ft) | Hotel Shangri-La |
| 31–33 | 5.945 m2 (63.991 stóp kwadratowych) | Restauracje |
| 2–28 | 54.488 m2 (586.504 stóp kwadratowych) | Offices |
| 1 | 2 102 m2 (22 626 sq ft) | Lobby |
Źródło: Broszura Shard London Bridge, 2010
Pytania i odpowiedzi
P: Co to jest Shard?
A: The Shard (nazywany również Shard of Glass, Shard London Bridge lub London Bridge Tower) to wieżowiec w Southwark, w Londynie.
P: Kiedy został zbudowany?
O: The Shard został zbudowany w lipcu 2012 roku.
P: Jak wysoki jest?
A: Ma 309,6 metrów wysokości.
P: Gdzie znajduje się wśród najwyższych budynków świata?
O: Do końca 2020 roku był najwyższym budynkiem w Unii Europejskiej i 96. najwyższym na świecie.
P: Kto go zaprojektował?
O: Architektem Sharda był Renzo Piano. Piano jest najbardziej znany ze stworzenia paryskiego Centrum Pompidou we współpracy z brytyjskim Richardem Rogersem. Na etapie planowania Piano współpracował z biurem architektonicznym Broadway Malyan.
P: Jakie cechy posiada wieża?
O: Wieża ma 72 piętra, które można wykorzystać na biura, a na 72. piętrze, na wysokości 245 metrów, znajduje się galeria widokowa i otwarty taras widokowy - najwyższy w Wielkiej Brytanii. Shard jest w całości pokryty szkłem i ma kształt nieregularnej piramidy od dołu do góry.
P: Co było inspiracją dla jego projektu?
O: Inspiracją dla projektu były linie kolejowe znajdujące się obok miejsca budowy, XVIII-wieczne obrazy weneckiego malarza Canaletto przedstawiające londyńskie wieże i maszty żaglowców.
Przeszukaj encyklopedię