Shard (zwany również Shard of Glass, Shard London Bridge lub London Bridge Tower) to charakterystyczny wieżowiec położony w dzielnicy Southwark w Londynie, w bezpośrednim sąsiedztwie dworca London Bridge. Jego całkowita wysokość wynosi 309,6 metra (1 016 stóp), co czyni go najwyższym budynkiem w Wielkiej Brytanii i — w chwili ukończenia — najwyższym budynkiem w Unii Europejskiej. Konstrukcja została oficjalnie ukończona w kwietniu 2012 roku, a budynek udostępniono zwiedzającym 5 lipca 2012 roku.

Projekt i inspiracje

Autorem projektu Shardu jest włoski architekt Renzo Piano, znany m.in. ze współpracy z Richardem Rogersem przy Centrum Pompidou w Paryżu. Koncepcja wieży powstała na początku lat 2000 — według relacji inwestora Irvine'a Sellara, Piano podczas spotkania zainspirował się otoczeniem miejsca: liniami kolejowymi, iglicami i masztami widocznymi na dawnych obrazach Canaletto oraz „górą lodową” wyłaniającą się z Tamizy. Projekt zakłada smukłą formę przypominającą nieregularną piramidę, stopniowo zwężającą się ku górze, całą pokrytą szkłem, co daje efekt „odłamanego” szkła i odbić otoczenia.

Historia budowy

Pomysł przebudowy terenu pojawił się po decyzji o zastąpieniu istniejącego biurowca Southwark Towers, wzniesionego w 1975 roku. W kwietniu 2008 roku rozpoczęto rozbiórkę Southwark Towers; budynek został osłonięty rusztowaniami i białą folią, a prace rozbiórkowe zakończono na początku 2009 roku. Na miejscu przygotowano fundamenty i rozpoczęto wznoszenie Shardu. Realizacja inwestycji trwała kilka lat, a konstrukcja została ukończona w 2012 roku.

Funkcje i wyposażenie

Wieża posiada 72 kondygnacje przeznaczone do użytku (licząc kondygnacje użytkowe) i mieści zróżnicowane funkcje: biura, restauracje, hotel oraz przestrzeń publiczną. W budynku działa luksusowy hotel, a w wyższych partiach znajdują się powierzchnie biurowe i restauracyjne. Na wysokości około 245 metrów (804 stóp), na tzw. 72. piętrze, udostępniono galerię widokową i taras zewnętrzny znane jako „The View from The Shard” — jedna z najwyżej położonych platform widokowych w Wielkiej Brytanii, oferująca panoramiczne widoki na miasto i okolice.

Znaczenie i odbiór

Shard szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów londyńskiej panoramy. Jego nowoczesna, szklana forma wzbudzała zarówno zachwyt, jak i krytykę — zwolennicy chwalili design i symboliczny charakter wieży jako znaku nowoczesności, przeciwnicy wskazywali na wpływ wysokich konstrukcji na historyczny krajobraz miasta i debatowali nad skalą inwestycji. Niezależnie od opinii, Shard miał istotny wpływ na dalsze przemiany zabudowy na południowym brzegu Tamizy i przyczynił się do rewitalizacji rejonu wokół stacji London Bridge.

Inwestor i okoliczności powstania

Inwestorem przebudowy był londyński przedsiębiorca Irvine Sellar, który w 2000 roku podjął decyzję o zastąpieniu Southwark Towers nową wieżą. Współpraca z Renzo Piano zaowocowała koncepcją, która miała na celu stworzenie punktu orientacyjnego na mapie miasta oraz nowoczesnej, wielofunkcyjnej przestrzeni miejskiej.

Użytkowanie i dostępność

Shard pełni funkcje komercyjne i turystyczne. Obszary biurowe są wynajmowane przez różne firmy, natomiast dla zwiedzających dostępne są tarasy widokowe i restauracje. Ze względu na położenie przy stacji London Bridge, budynek jest dobrze skomunikowany z resztą miasta, co ułatwia dostęp zarówno mieszkańcom, jak i odwiedzającym.

Warto podkreślić, że dane dotyczące pozycji wieży w rankingach wysokościowych (np. miejsce w skali światowej czy europejskiej) mogą się zmieniać wraz z budową nowych obiektów i zmianami polityczno-administracyjnymi (np. przynależnością państw do struktur międzynarodowych), dlatego klasyfikacje te ulegają aktualizacjom.