Taekwondo — definicja, historia i techniki koreańskiej sztuki walki

Taekwondo — historia, definicja i techniki koreańskiej sztuki walki. Poznaj tradycję, zasady, olimpijskie zawody i skuteczne kopnięcia oraz ciosy.

Taekwondo (pisane również tae kwon do, taekwon-do, a dokładniej taegwondo) jest sztuką walki (systemem walki) pochodzenia koreańskiego, podobną do japońskiego karate. Opiera się na wykorzystaniu rąk i stóp w celu ataku lub obrony przed przeciwnikiem, choć niektóre techniki wykorzystują opuszki palców, łokcie lub kolana w celu uderzenia przeciwnika. Taekwondo jest sportem narodowym w Korei Południowej, kyeorugi jest wydarzeniem sportowym na Igrzyskach Olimpijskich. W koreańskim alfabecie hangeul, 태 (跆) oznacza "uderzać stopą"; 권 (拳) "uderzać ręką"; i 도 (道) oznacza "drogę", "drogę" lub "trasę". Taekwondo można zatem przetłumaczyć jako "droga stopy i pięści".

Taekwondo nawiązuje do wielkiej tradycji koreańskich sztuk walki (powyżej lub poniżej 2000 lat), ale w obecnej formie istnieje dopiero od około 50 lat. Dziś zostało przekształcone w sport uprawiany bardzo intensywnie. Na Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988 roku i w Barcelonie w 1992 roku stało się olimpijskim sportem pokazowym, a obecnie stało się olimpijskim sportem wyczynowym.

Krótka historia

Korzenie taekwondo sięgają tradycyjnych koreańskich sztuk walki, takich jak taekkyeon, subak czy techniki Hwarangów z okresu Trzech Królestw Korei. W XX wieku, zwłaszcza podczas japońskiej okupacji (1910–1945), wiele tradycyjnych systemów uległo zmianom i zostało wzbogaconych o elementy sztuk walki przywiezionych z Japonii. Po zakończeniu II wojny światowej i podziale Korei doszło do konsolidacji różnych szkół (kwan), a w latach 50.–70. XX wieku rozpoczęto proces ujednolicania i organizacji nowoczesnego taekwondo.

Kluczowe wydarzenia w rozwoju współczesnego taekwondo:

• lata 1950–1960: powstanie wielu kwan (szkół) i stosowanie nazwy "taekwondo" przez niektórych mistrzów;
• 1961: utworzenie Korea Taekwondo Association (KTA), skupiającej szkoły w Korei;
• 1972–1973: powstanie Kukkiwon (Światowej Siedziby Taekwondo) i World Taekwondo Federation (obecnie World Taekwondo), które zdefiniowały zasady i struktury sportowe;
• 1988 i 1992: taekwondo jako sport pokazowy na Igrzyskach Olimpijskich;
• od 2000: taekwondo (konkurencja olimpijska, głównie kyeorugi) jest oficjalną dyscypliną na igrzyskach.

Główne style i organizacje

Współczesne taekwondo dzieli się przede wszystkim między organizacje i style różniące się naciskiem na techniki i formę ćwiczeń:

• World Taekwondo (WT) (dawniej WTF) – zorientowane głównie na sportowe kyeorugi (walkę), oficjalne zasady olimpijskie, system poomsae (formy) standaryzowany przez Kukkiwon;
• ITF (International Taekwon-Do Federation) – większy nacisk na tradycyjne formy (tul), techniki ręczne i inne warianty walki; stosuje inne układy technik i rankingów niż WT;
• inne niezależne organizacje i szkoły, które zachowują lokalne tradycje i metody nauczania.

Techniki i konkurencje

Taekwondo jest znane przede wszystkim z szerokiego repertuaru kopnięć — często wysokich, obrotowych i skocznych — oraz z dynamicznej pracy nóg. Podstawowe elementy to:

• Kopnięcia (np. dollyo chagi — kopnięcie boczne z obrotem, ap chagi — kopnięcie przednie, naeryo chagi — kopnięcie z góry);
• Uderzenia rękami (prostne, podcięcia, ciosy z pięści);
• Bloki i parowania (ochrona przed atakami);
• Grappling i rzuty — w niektórych stylach i formach treningu występują elementy chwytów i rzutów, choć w sportowym WT są mniej akcentowane;
• Poomsae / Tul — układy techniczne (formy), ćwiczone solo, oceniane w zawodach pod kątem precyzji, siły i rytmu;
• Kyeorugi (gyeorugi) — sportowa walka punktowa, z określonymi zasadami i kategoriami wagowymi.

Stopnie i systemy egzaminacyjne

Stopnie w taekwondo zwykle dzielą się na kup (kolorowe pasy niższych stopni) i dan (czarne pasy). Dzieciom czasem nadaje się stopień poom (pomiędzy kup a dan). Szczegółowe wymagania egzaminacyjne, nazwy i kolejność pasów różnią się między organizacjami (WT/Kukkiwon vs ITF).

Sprzęt i przepisy sportowe

W zawodach WT obowiązuje specjalny strój (dobok) oraz ochraniacze: hogu (ochraniacz tułowia), kask, ochraniacze na ręce i piszczele, ochraniacz na zęby. Od kilku lat popularne są elektroniczne systemy punktowania (czujniki w hogu i ochraniaczach na głowę), które wspierają sędziów w przyznawaniu punktów. Punkty przyznawane są m.in. za celne kopnięcia do tułowia i głowy; kopnięcie z obrotem lub do głowy daje zwykle więcej punktów.

Korzyści z treningu i filozofia

Taekwondo rozwija nie tylko sprawność fizyczną (siłę nóg, gibkość, koordynację, kondycję), ale także cechy mentalne: dyscyplinę, koncentrację, szacunek dla innych i odporność na stres. W filozofii taekwondo akcentuje się również zasadę samokontroli, honoru i dążenia do samodoskonalenia.

Podstawowa etykieta i słownictwo

Trening w taekwondo odbywa się według określonej etykiety: powitania na sali, ukłony do instruktorów i partnerów, punktualność i dbałość o strój. Wiele poleceń wydawanych jest po koreańsku; niektóre podstawowe zwroty to:

• Charyeot / charyot — postawa uwagi;
• Kyong-rye / kyong-ye — ukłon;
• Sijak — zacznij;
• Geuman — stop;
• Sabumnim — termin grzecznościowy wobec instruktora.

Podsumowanie

Taekwondo to dynamiczna i wszechstronna koreańska sztuka walki, łącząca tradycję z nowoczesnym podejściem sportowym. Oferuje szeroki zakres technik, rywalizację na najwyższym poziomie (w tym olimpijskim) oraz systemy rozwoju osobistego i kondycyjnego odpowiednie dla osób w różnym wieku i o różnym stopniu zaawansowania.

Pytania i odpowiedzi

Q: Czym jest Taekwondo?

Q: Jakie techniki są używane w Taekwondo?

P: Czy Taekwondo jest sportem narodowym w Korei Południowej?

Q: Co to jest kyeorugi?

P: Co oznaczają 태 (跆), 권 (拳) i 도 (道) w koreańskim alfabecie hangeul?

P: Jak długo istnieje Taekwondo?

P: Czy Taekwondo stało się sportem olimpijskim?

Szukaj według litery