Bitwa pod Ellandun (825) — zwycięstwo Egberta i koniec dominacji Mercji
Bitwa pod Ellandun (825): zwycięstwo Egberta, koniec dominacji Mercji i początek potęgi Wessexu — przełomowe wydarzenie w dziejach średniowiecznej Anglii.
Bitwa pod Ellandun (pisana również jako Ellendun) została stoczona w 825 roku między wojskami Egberta z Wessexu i Beornwulfa z Mercji. Choć kosztowna dla obu stron, król Egbert zwyciężył. Bitwa skutecznie położyła kres supremacji Merków w południowej Anglii. Dała Wessexowi dominację nad pozostałymi anglosaskimi królestwami na południu. Sto lat później królestwo Wessexu stało się królestwem Anglii.
Przyczyny i kontekst
Przed 825 rokiem Mercia była przez długi czas najsilniejszym państwem anglosaskim w południowej części wysp, z dominacją sięgającą czasów księcia Offy. W pierwszej połowie IX wieku w Mercji zaszły jednak zmiany polityczne i wewnętrzne niepokoje, co osłabiło jej pozycję. W międzyczasie Egbert, który odzyskał tron Wessexu na początku IX wieku po okresie wygnania, systematycznie umacniał swoją władzę i chciał rozszerzyć wpływy poza tradycyjne granice królestwa.
Przebieg bitwy
Dokładny przebieg starcia pod Ellandun nie jest znany — głównym źródłem informacji jest Anglo-Saxon Chronicle, który odnotowuje zwycięstwo Egberta. Nie zachowały się wiarygodne dane o sile armii ani o liczbie ofiar. Wiadomo jednak, że starcie było przełomowe: wojska Wessexu odniosły decydujące zwycięstwo, które umożliwiło natychmiastowe działania polityczne i militarne mające na celu wykorzystanie osłabienia Merkii.
Miejsce bitwy bywa przedmiotem badań i dyskusji — nazwa Ellandun została utożsamiana z kilkoma miejscami w południowo-zachodniej Anglii; często wskazuje się na okolice współczesnego Wroughton koło Swindon w hrabstwie Wiltshire, chociaż identyfikacja nie jest pewna.
Skutki i znaczenie
Bezpośrednie następstwa zwycięstwa Egberta były szybkie i dalekosiężne. Po bitwie Wessex zyskał wpływy nad południowymi królestwami: między innymi nad Kentem, Susseksem i Essexem. Egbert umocnił swoją pozycję, a jego syn Æthelwulf został wkrótce ustanowiony jako wladca (under-king) w Kentu, działając w imieniu Wessexu. Zwycięstwo pod Ellandun przerwało trwającą dekady hegemonę Merków i zapoczątkowało proces, w wyniku którego stopniowo rosła przewaga Wessexu nad innymi królestwami anglosaskimi.
Mercja po 825 roku weszła w okres niestabilności: władzę nad nią przejmowali królowie, którzy mieli mniejsze możliwości utrzymania szerokiej hegemonii, a niektóre podległe wcześniej regiony zyskały większą niezależność. Beornwulf, dowódca Mercji w czasie bitwy, zginął w 826 roku podczas interwencji w East Anglia, co dodatkowo osłabiło pozycję Mercji.
Historyczne znaczenie bitwy pod Ellandun polega na tym, że była ona punktem zwrotnym w układzie sił na Wyspach Brytyjskich. Zwycięstwo Egberta przygotowało grunt pod konsolidację władzy Wessexu, która — mimo kolejnych dekad zmiennych losów politycznych — doprowadziła w ciągu około stu lat do zjednoczenia większości anglosaskich ziem i powstania królestwa Anglii, czego przypieczętowaniem było panowanie króla Æthelstana w pierwszej połowie X wieku.
Źródła i interpretacje
Główne informacje o bitwie pochodzą z kronik anglosaskich, szczególnie z wpisów w Anglo-Saxon Chronicle. Materiały źródłowe z tego okresu są skąpe i często fragmentaryczne, co sprawia, że niektóre szczegóły pozostają przedmiotem sporów wśród historyków. Badania archeologiczne i analiza nazewnictwa próbują doprecyzować lokalizację i kontekst wydarzeń, lecz podstawowe znaczenie bitwy jako przełomu w relacjach między Mercją a Wessexem jest wśród historyków powszechnie uznawane.
Klęska Beornwulfa w bitwie pod Ellandun oznaczała koniec dominacji Mercian.
Tło
W VIII wieku i na początku IX wieku królowie Mercji sprawowali w różnym stopniu władzę nad królestwami południowo-wschodniej Anglii. Niektórzy z nich rządzili nawet bezpośrednio innymi królestwami. Podczas gdy Wessex był czasem zmuszony uznać władzę królów Mercji, zwykle istniał silny opór przed pozwoleniem im na bezpośrednie rządzenie Wessexem.
Beorhtric z Wessex (786-802) prawdopodobnie otrzymał pomoc od Offy z Mercji (757-796) w zostaniu królem Wessex. W 789 r. ożenił się z Eadburh, córką Offy. Przez resztę jego rządów Wessex był podporządkowany Mercji. W czasie, gdy Beorhtric został królem, Egbert również zgłaszał pretensje. Edgar został na pewien czas wygnany z Wessexu i większość czasu spędził na dworze Karola Wielkiego. Po śmierci Beorhtrica Egbert powrócił i objął tron. W tym czasie królem był Coenwulf z Mercji (796-821), który zawarł traktat pokojowy z Wessexem.
W 815 r. Egbert najechał Kornwalię i poddał ją swoim rządom. Pozwolił, by rządzili nią dla niego podkrólowie. Od roku 825 Egbert rozpoczął serię operacji wojskowych, których celem było zwiększenie jego władzy nad Walią. W tym samym czasie nowy król Mercji, Beornwulf, rozszerzył swoją władzę na Kent, Essex i Middlesex i postanowił najechać Wessex.
Bitwa
Egbert przebywał ze swoją armią w Kornwalii, gdy otrzymał wiadomość, że Mercjanie najechali Wessex. Poprowadził swoją armię z powrotem do Wessexu i spotkał się z Beornwulfem i jego armią pod Ellendun (obecnie Wroughton, na południe od Swindon). W bitwie, którą Frank Stenton nazwał "jedną z najbardziej decydujących bitew w historii anglosaskiej", Egbert pokonał Beornwulfa. Bitwa była kosztowna dla obu stron pod względem ofiar śmiertelnych. Henryk z Huntingdon powiedział, że rzeka spłynęła krwią. Zwycięstwo nad Mercją przesunęło równowagę sił na korzyść Egberta. Był on teraz najbardziej utytułowanym królem w południowej Anglii.
Zmiana władzy
Egbert natychmiast wysłał swego syna Athelwulfa z armią, by obalił Baldreda, mercjańskiego podkróla w Kencie. W rezultacie cały Kent, Surrey, Sussex i Anglia Wschodnia podporządkowały się Egbertowi. Beornwulf próbował odzyskać Anglię Wschodnią jeszcze w tym samym roku i zginął podczas próby. Od tej pory Kent, Surrey i Sussex pozostały częścią królestwa Wessex. Egbert mianował swego syna Athelwulfa podkrólem Kentu, który obejmował wszystkie nowe terytoria Wessexu.
W 829 r. Egbert najechał, a następnie pokonał całą Mercję. Wiglaf został wygnany. Po pokonaniu Mercji podporządkował mu się król Northumbrii. Przyjął tytuł łaciński: Rex Merciorum (Król Mercji). Tytuł ten widniał także na monetach wykonanych w dawnym mercjańskim porcie Londyn. W 830 r. Wiglaf powrócił do władzy w Mercji, ale zdobycze w Kencie i południowo-zachodniej Anglii pozostały przy Wessexie. Egbert zmarł 4 lutego 839 roku. Pozostawił po sobie terytorium większe niż jakikolwiek inny król Wessexu od czasów Ine.
Pytania i odpowiedzi
P: Kiedy stoczono bitwę pod Ellandun?
O: Bitwa pod Ellandun została stoczona w 825 roku.
P: Jakie dwie armie brały udział w bitwie pod Ellandun?
O: W bitwie pod Ellandun brały udział armie Egberta z Wessex i Beornwulfa z Mercji.
P: Kto zwyciężył w bitwie pod Ellandun?
O: Król Egbert z Wessex zwyciężył w bitwie pod Ellandun.
P: Jaki był wynik bitwy pod Ellandun?
O: Bitwa pod Ellandun skutecznie położyła kres dominacji Mercji w południowej Anglii i dała Wessex dominację nad pozostałymi anglosaskimi królestwami na południu.
P: W którym wieku królestwo Wessex stało się królestwem Anglii?
O: Królestwo Wessex stało się królestwem Anglii sto lat po bitwie pod Ellandun.
P: Jak ważna była bitwa pod Ellandun w historii Anglii?
O: Bitwa pod Ellandun była znacząca w historii Anglii, ponieważ oznaczała koniec dominacji Mercji w południowej Anglii i utorowała drogę do ostatecznego zjednoczenia Anglii pod rządami monarchii Wessex.
P: Czy bitwa pod Ellandun była kosztowna dla obu stron?
O: Tak, bitwa pod Ellandun była kosztowna zarówno dla armii Egberta z Wessex, jak i Beornwulfa z Mercji.
Przeszukaj encyklopedię