Sindh (Sindhi: سنڌ) jest prowincją w Pakistanie. Stolicą Sindh jest Karaczi. Sindh ma 30 milionów mieszkańców i powierzchnię 54.407 mi² lub (140.914 km²); pod względem powierzchni region prowincji Sindh jest większy niż Anglia, ale mniejszy niż Kirgistan. Południowa granica przebiega z indyjskim stanem Gujarat. Jest to przedmiotem sporu, patrz: Kori Creek

Geografia

Sindh leży w południowo-wschodniej części Pakistanu. Główną osią prowincji jest dolina rzeki Indus (sindh. Sindhu), która odgrywa kluczową rolę w nawodnieniu i rolnictwie regionu. Na południu znajduje się rozległa delta Indusu, z obszarami namorzynowymi i licznymi kanałami. Wschodnia część prowincji obejmuje fragment pustyni Thar, natomiast północ i zachód to tereny piaszczyste i półpustynne.

Klimat i środowisko

Klimat jest przeważnie suchy i półpustynny: gorące lata (często powyżej 40°C) i łagodne, krótkie zimy. Sindh doświadcza pory monsunu, która przynosi część opadów, ale rozkład opadów jest nieregularny, co powoduje okresowe susze i powodzie. Delta Indusu jest ważnym ekosystemem — namorzyny i bagna pełnią funkcję ochronną wybrzeża i siedliska dla wielu gatunków. Jednak zaburzenia hydrologiczne, zasolenie gleby, osłabienie dopływu słodkiej wody oraz zmiany klimatu zagrażają tym obszarom.

Ludność i języki

Siłą napędową kraju jest duża i zróżnicowana populacja — ok. 30 milionów mieszkańców. W Sindh mieszkają głównie Sindhowie, ale prowincja jest wieloetniczna: znaczące grupy to również Muhadżirowie (migranci z Indii po podziale w 1947 r.), Pendżabczycy, Pasończycy, Balochowie i inne mniejszości. Język urzędowy i szeroko używany to sindhi, a także urdu pełni funkcję krajowego języka komunikacji (zwłaszcza w miastach). W regionie używane są także języki lokalne i dialekty.

Religia: większość mieszkańców to muzułmanie (przeważnie sunnici), istnieje też znacząca mniejszość hinduska, szczególnie w rejonach Tharparkar i niektórych obszarach wiejskich.

Kultura

Sindh ma bogate dziedzictwo kulturowe sięgające cywilizacji doliny Indusu. Kultura regionu jest silnie związana z tradycjami sufickimi i folklorem. Charakterystyczne elementy to:

  • muzyka suficka i poezja (np. tradycja świętych sufickich i lokalnych poetów);
  • rękodzieło: tkaniny, ajrak (tradycyjny drukowany materiał), hafty i wyroby skórzane;
  • tradycyjne stroje: ajrak, sindhi topi (czapka) oraz lokalne wzory i ozdoby;
  • kulinarne tradycje i festiwale religijne oraz folklorystyczne.

Gospodarka

Gospodarka Sindh opiera się na kilku filarach:

  • Karaczi — największe miasto prowincji i zarazem gospodarcze centrum Pakistanu: główny port (porty Karaczi i Port Qasim), przemysł ciężki, petrochemia, przemysł tekstylny, bankowość i usługi; miasto jest najważniejszym ośrodkiem handlowym i finansowym kraju.
  • rolnictwo — dolina Indusu dostarcza nawodnienia, uprawia się bawełnę, ryż, pszenicę, trzcina cukrowa i warzywa; rolnictwo jest silnie uzależnione od systemu kanałów i bariery sezonowych opadów.
  • surowce — wschodnie rejony Thar zawierają duże złoża węgla brunatnego (Thar coal), rozwijane dla potrzeb energetyki; występują też zasoby naturalne i rybołówstwo w delcie i u wybrzeży.

Problemy gospodarcze obejmują nierówności rozwojowe między miastami a obszarami wiejskimi, degradację środowiska i wyzwania wodne związane z zarządzaniem zasobami Indusu.

Administracja i główne miasta

Sindh jest podzielony administracyjnie na dywizje i dystrykty; najważniejsze miasta to:

  • Karaczi — stolica prowincji, największe miasto Pakistanu i jego główny port;
  • Hyderabad — ważny ośrodek handlowy i kulturalny na wschód od Karaczi;
  • Sukkur — centrum handlu i transportu w północnym Sindh;
  • Larkana — historyczne i polityczne znaczenie w regionie;
  • Mirpurkhas, Thatta, Nawabshah (Shaheed Benazir Abad) — inne istotne ośrodki miejskie.

Historia (zarysem)

Tereny Sindh były miejscem rozwiniętych cywilizacji od czasów starożytnych (cywilizacja doliny Indusu). W kolejnych wiekach region znalazł się pod wpływami perskimi, greckimi, islamskimi (podbój arabów w VIII wieku), a później m.in. rządów lokalnych dynastii i Imperium Brytyjskiego. Po podziale subkontynentu w 1947 roku Sindh wszedł w skład niepodległego Pakistanu, co wiązało się z dużymi migracjami ludności i przemianami demograficznymi.

Spór graniczny — Kori Creek

Fragment tekstu wspomina o Kori Creek — jest to bagnisty i deltowy obszar na granicy morskiej między Sindh a indyjskim stanem Gujarat. Spór dotyczy przebiegu granicy lądowo-morskiej w tym rejonie oraz praw do przyległych wód i zasobów morskich (w tym potencjalnych złóż i praw rybackich). Charakterystyka terenu (estuaria, ruchome wydmy i ujścia rzeczne) utrudnia jednoznaczne wytyczenie linii granicznej. Obie strony prowadziły rozmowy dyplomatyczne w celu rozwiązania sporu; problem ma znaczenie strategiczne i ekonomiczne, zwłaszcza przy delimitacji strefy ekonomicznej.

Wyzwania i perspektywy

Najważniejsze wyzwania dla Sindh to zarządzanie zasobami wodnymi Indusu, ochrona delty i namorzynów, radzenie sobie ze skutkami zmian klimatu (podnoszenie się poziomu morza, susze i powodzie), rozwój infrastruktury oraz ograniczenie nierówności między obszarami miejskimi a wiejskimi. Perspektywy rozwoju wiążą się z wykorzystaniem potencjału portowego Karaczi, eksploatacją złóż Thar, modernizacją rolnictwa i rozwijaniem sektora usług.