Quito — stolica Ekwadoru i zabytkowe centrum UNESCO

Pałac Carondelet (hiszp.: Palacio de Carondelet) jest siedzibą rządu Republiki Ekwadoru, znajdującą się w historycznym centrum Quito. Oś stanowi nerw przestrzeni publicznej znanej jako Plac Niepodległości lub Plaza Grande (nazwa kolonialna), wokół którego zbudowano dodatkowo Pałac Arcybiskupi, Pałac Miejski, Hotel Plaza Grande i Katedrę Metropolitalną. Historia tego symbolicznego budynku sięga czasów kolonialnych, około 1570 roku, wraz z przejęciem dawnych domów królewskich znajdujących się w mieście Quito.

W czasach republikańskich prawie wszyscy prezydenci (konstytucyjni, internowani i dyktatorzy) wyjeżdżali z tego budynku, który jest siedzibą rządu Republiki Ekwadoru. Oprócz jednostek administracyjnych na trzecim poziomie Pałacu znajduje się rezydencja prezydencka, luksusowy apartament w stylu kolonialnym, w którym mieszkają prezydent i jego rodzina. Rafael Correa, prezydent od 2007 roku, uważając, że Pałac Carondelet i jego biura są ekwadorskim dziedzictwem, przekształcił kompleks prezydencki w muzeum dostępne dla wszystkich, którzy chcą je odwiedzić. W tym celu zorganizowano obszary, w których umieszczono przedmioty w ich kontekstach kulturowych, aby udostępnić je światu, co wykorzystano w kilku pomieszczeniach i przestrzeniach pałacu.

Budowa rozpoczęła się w 1605 roku, a pierwszy kamień położył Mastrilli. Budynek został ukończony dopiero w 1765 roku. La Compañía jest jednym z najbardziej znanych kościołów w Quito ze względu na jego dużą nawę główną, która jest ozdobiona złotymi liśćmi, złoconym tynkiem i rzeźbami w drewnie. Zainspirowany przez dwóch rzymskich kościołów jezuickich - Chiesa del Gesù i Chiesa di Sant'Ignazio di Loyola - La Compañía jest jednym z najbardziej znaczących dzieł hiszpańskiej architektury barokowej w Ameryce Południowej.

Znany również jako Wielki Plac (hiszp. Plaza de la Independencia, Plaza Grande). Historyczny plac publiczny w Quito (Ekwador), położony w samym sercu starego miasta. Jest to centralny plac miasta i jeden z symboli władzy wykonawczej narodu. Jego głównym elementem jest pomnik bohaterów niepodległości z 10 sierpnia 1809 roku, daty zapamiętanej jako Pierwszy Krzyk Niepodległości Audiencji Królewskiej w Quito od monarchii hiszpańskiej. Otoczenie placu jest flankowane przez Pałac Carondelet, Katedrę Metropolitalną, Pałac Arcybiskupi, Pałac Miejski i Hotel Plaza Grande.

Kościół i klasztor św. Franciszka, potocznie nazywany El San Francisco, to kościół i klasztor w stylu kolonialnym znajdujący się w Quito w Ekwadorze. Budowa budynku rozpoczęła się kilka tygodni po założeniu miasta w 1534 roku i zakończyła się w 1604 roku. Założycielem kościoła był franciszkański misjonarz Jodoco Ricke.

Budowa budynku rozpoczęła się około 1550 roku, szesnaście lat po założeniu Quito przez hiszpańskich konkwistadorów, a zakończyła się około 1680 roku. Budynek został oficjalnie otwarty w 1605 roku. Nie wiadomo, kto zaprojektował pierwotne plany kompleksu, choć najbardziej akceptowana jest teoria, że zostały one wysłane z Hiszpanii, na podstawie badań topograficznych Ricke i Gosseal. Możliwe jest również, że architekci przybyli z Hiszpanii w celu budowy klasztoru, lub że Ricke i Gosseal kierowali całą budową.

W czasach kolonialnych, kościół El Sagrario był jednym z największych cudów architektury Quito. Budowla jest w stylu włoskiego renesansu i została wzniesiona pod koniec XVII wieku. Posiada ekran, który podtrzymuje jego rzeźby i dekoracje. Budowla ta została wzniesiona przez Bernardo de Legarda. Jej centralny łuk prowadzi do kopuły ozdobionej freskami przedstawiającymi sceny biblijne z archaniołami, dzieło Francisco Albana. Ołtarz został pozłocony przez Legardę. Znajduje się na Calle García Moreno, w pobliżu Katedry.

Chociaż przybyli do Quito w 1541 r., w 1580 r. dominikanie rozpoczęli budowę swojej świątyni, korzystając z planów i wskazówek Francisco Becerry. Prace zostały ukończone w pierwszej połowie XVII wieku. We wnętrzu kościoła znajdują się cenne budowle, takie jak neogotycki ołtarz główny. Został on umieszczony pod koniec XIX wieku przez włoskich dominikanów. Na dachu kościoła w stylu mudéjar znajdują się obrazy przedstawiające męczenników z Zakonu Świętego Dominika. Dach nawy głównej składa się z paro i krosnowego obramowania, pokrytego wewnątrz fragmentami trawertynu. W muzeum znajdującym się na północnej stronie dolnego krużganka znajdują się wspaniałe dzieła wielkich rzeźbiarzy z Quito, takie jak Święty Dominik de Guzmán Ojca Carlosa, Święty Jan Boży Caspicary i Święty Tomasz z Akwinu Legardy. Kolejnym barokowym dziełem jest Kaplica Matki Boskiej Różańcowej, która jest rozpoznawalnym elementem architektury Quito. Kaplica ta została wybudowana obok kościoła, po stronie ewangelii. W niej zostało założone największe bractwo w mieście Quito.

El Panecillo to wzgórze położone w środkowo-zachodniej części miasta, na wysokości około 3 016 metrów (9 895 stóp) nad poziomem morza. Pomnik Matki Boskiej znajduje się na szczycie El Panecillo i jest widoczny z większej części miasta Quito. W 1976 roku hiszpański artysta Agustín de la Herrán Matorras otrzymał zlecenie od zakonu Oblatów na budowę 41-metrowego aluminiowego pomnika Madonny, który został zamontowany na wysokim cokole na szczycie Panecillo.

Szkoła Quito wywodzi się ze szkoły Artes y Oficios, założonej w 1552 roku przez franciszkanina Jodoco Ricke, który wraz z bratem Pedro Gocial przekształcił seminarium San Andrés, gdzie kształcili się pierwsi artyści tubylczy. Jako wyraz kulturowy jest wynikiem długiego procesu akulturacji między ludami tubylczymi a Europejczykami i jest jednym z najbogatszych wyrazów mieszaństwa (mestizaje) i synkretyzmu, w którym udział pokonanego Indianina jest pozornie mało ważny w porównaniu z dominującym wkładem europejskim.

Szkoła w Quito (Escuela Quiteña) jest tradycją artystyczną, która rozwinęła się na terytorium Audiencji Królewskiej w Quito, od Pasto i Popayán na północy do Piura i Cajamarca na południu, w okresie kolonialnym (1542-1824). Ta produkcja artystyczna była jedną z najważniejszych działalności w gospodarce Audiencji Królewskiej w Quito.

Głównymi artystami szkoły w Quito są rzeźbiarze Bernardo de Legarda, Manuel Chili (Caspicara) i Miguel Angel Tejada Zambrado oraz malarze Fray Pedro Gosseal, Fray Pedro Bedón, Nicolás Javier Goríbar, Hernando de la Cruz, Miguel de Santiago, Manuel de Samaniego.

Bazylika Ślubów Narodowych to kościół rzymskokatolicki w historycznym centrum Quito. Czasami nazywana jest również Catedral Consagración de Jesús lub Basílica de San Juan. Jest to największa neogotycka bazylika w obu Amerykach.

Bazylika powstała z pomysłu, zaproponowanego przez ojca Julio Matovelle w 1883 roku, aby zbudować pomnik jako wieczystą pamiątkę poświęcenia Ekwadoru Najświętszemu Sercu. Prezydent Luis Cordero wydał dekret 23 lipca 1883 roku, a został on zrealizowany przez prezydenta José María Plácido Caamaño 5 marca 1884 roku. Kongres, zgodnie z budżetem na ten rok, przeznaczył na budowę 12.000 pesos - 1.000 pesos miesięcznie, począwszy od 1884 roku. Dekretem z 3 lipca 1885 r. czwarta Rada Prowincji Quitense przekształciła budowę bazyliki w zobowiązanie religijne w imieniu kraju. Bazylika pozostaje technicznie "niedokończona". Miejscowa legenda mówi, że kiedy Basílica zostanie ukończona, nastąpi koniec świata.

Budowa rozpoczęła się w 1562 roku, siedemnaście lat po utworzeniu diecezji Quito (1545) i znajduje się w samym sercu historycznego miasta, a jego status jako głównego kościoła miasta, jest jednym z największych symboli religijnych o wartości duchowej dla społeczności katolickiej w mieście.

Jest to jeden z siedmiu monumentalnych kościołów z XVI i XVII wieku, którego główny portyk został zbudowany na kamieniu w stylu hiszpańskiego baroku.

W skład kościoła wchodzi małe atrium (ozdobione dużym kamiennym krzyżem), wewnętrzny dziedziniec z dużym ogrodem oraz duża sala sesyjna, w której bracia odprawiali dysputy lub "kapitulacje" wiary. Klasztor i krużganek mają osobne wejście, które prowadzi do ogrodu. Dzwonnica osiąga wysokość 22 metrów i zawiera dwa dzwony z brązu z epoki.

Guápulo, Quito

Guápulo to dzielnica Quito, Ekwador, zwana również parafią wyborczą (parroquia electoral urbana). Parafia została utworzona w wyniku wyborów politycznych w październiku 2004 roku, kiedy to miasto zostało podzielone na 19 miejskich parafii wyborczych. Położona za Hotelem Quito, dzielnica Guápulo biegnie w dół krętej Camino de Orellana, od González Suárez do Calle de los Conquistadores, głównej drogi wyjazdowej z Quito i do sąsiednich przedmieść. Często uważana za artystyczną, bohemiczną dzielnicę Quito, Guápulo jest domem dla wielu lokalnych artystów i kilku hipisowskich kawiarni/barów. Co roku 7 września Guapuleños czczą swoją okolicę Fiestas de Guápulo, fantastycznym świętem z kostiumami, paradą, jedzeniem, piciem, śpiewem, tańcem i fajerwerkami.

Park Guápulo jest parkiem publicznym o powierzchni 19,5 hektara, czyli 48 akrów. Park jest zarządzany przez Sektor Publiczny w ramach Parki i Przestrzenie Publiczne Urban Spaces, który jest w ramach Narodowego Planu na rzecz Dobrego Życia w zakresie tworzenia terenów zielonych dla praktyk kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych.