Pointe du Hoc — klify Normandii i szturm amerykańskich Rangersów (D-Day 1944)

Pointe du Hoc — spektakularne klify Normandii i heroiczny szturm amerykańskich Rangersów podczas D-Day 1944. Historia odwagi, taktyki i pamięci o poległych.

Pointe du Hoc to miejsce w Normandii w północnej Francji. Ma strome klify o wysokości około 30 m (około 100 stóp), które opadają w kierunku morza, oraz bardzo wąską plażę u podnóża — często zanurzoną podczas przypływu i odsłoniętą przy odpływie. Ze względu na swe położenie i ukształtowanie terenu stało się ważnym punktem strategicznym podczas II wojny światowej.

W 1944 roku Pointe du Hoc było częścią operacji Overlord, największej alianckiej inwazji morskiej mającej na celu wyzwolenie okupowanej przez Niemcy Francji. Przylądek leży między sektorami lądowania Utah Beach i Omaha Beach, dlatego alianci obawiali się, że niemieckie baterie artylerii umieszczone na klifach mogą ostrzeliwać siły desantowe na obu plażach. W betonowych bunkrach znajdowało się sześć dział 155 mm, które mogły zadać poważne straty okrętom wsparcia i desantowi na plażach.

Przygotowania i naloty

Przed lądowaniem alianckie lotnictwo i artyleria okrętowa przeprowadziły bombardowania i intensywne ostrzały baterii na Pointe du Hoc. Mimo to naloty nie zniszczyły ciężkich dział — Niemcy przenieśli je z miejsc widocznych dla obserwatorów i ukryli w urządzeniach maskujących oraz w wykopach i bunkrach znajdujących się nieco w głąb lądu. Wywiad aliancki zidentyfikował jednak stanowiska jako zagrożenie, stąd decyzja o bezpośrednim szturmie.

Szturm Rangersów

Na zadanie zdobycia i unieszkodliwienia baterii wyznaczono oddziały amerykańskich Rangerów. Przez około pięć miesięcy szkolili się oni u brytyjskich komandosów, doskonaląc techniki nocnych desantów, wspinaczki skalnej i operowania przy ostrym ogniu przeciwnika — m.in. ćwiczyli wspinaczkę na brytyjskie klify oraz użycie lin, uprzęży i drabin.

W dniu lądowania użyto płaskodennych desantowców przystosowanych do transportu żołnierzy na plaże. Te specjalne łodzie nazywano LCA i LCVP (Higgins). Płynęli nimi żeglarze brytyjskiej marynarki wojennej. Łodzie te zostały opuszczone w morze kilka kilometrów od klifów. Brytyjczycy dodali dodatkowy pancerz do boków łodzi, aby je chronić. Utrudniało to łodziom szybkie poruszanie się i skręcanie.

Rangers wylądowali wczesnym rankiem 6 czerwca 1944 r. Mimo ostrzału niemieckiego i trudnych warunków morskich ugrupowania desantowe dotarły do podstaw klifów. Żołnierze użyli lin, kotwic i składanych drabin, aby wspiąć się na szczyt. Dowództwo powierzono pułkownikowi Jamesowi E. Rudderowi, który poprowadził atak bezpośrednio na pozycje artyleryjskie. Po wejściu na klif Rangerzy odkryli, że część dział została przesunięta w głąb lądu i schowana w jamach kamuflowanych — trzeba było je odnaleźć i unieszkodliwić.

Rangers zlokalizowali działa, które Niemcy ukryli w wykopach i przy pomocy ładunków wybuchowych oraz zapalników termicznych zniszczyli lub uszkodzili mechanizmy obrotowe tak, aby działa nie mogły zostać szybko użyte. W trakcie walki oddziały poniosły ciężkie straty — wielu żołnierzy zostało zabitych lub rannych, a siły utrzymały pozycję mimo niemieckich kontrataków przez kilka dni, aż do przybycia posiłków z lądu.

Skutki i upamiętnienie

Zdobycie Pointe du Hoc miało duże znaczenie taktyczne i stało się jednym z symboli odwagi i poświęcenia żołnierzy biorących udział w D-Day. Mimo że wcześniejsze bombardowania nie zlikwidowały wszystkich dział, szybka i odważna akcja Rangerów zapobiegła użyciu baterii przeciwko siłom lądującym na pobliskich plażach.

Obecnie Pointe du Hoc jest miejscem pamięci narodowej. Na terenie widać pozostałości po osłonach betonowych, kraterach po bombardowaniach oraz ślady po szturmie; istnieją tablice pamiątkowe i pomniki upamiętniające poległych. Miejsce jest chronione i częściowo udostępnione zwiedzającym — opiekują się nim organizacje amerykańskie i francuskie, a teren przypomina o kosztach i znaczeniu inwazji z czerwca 1944 roku.

Znaczenie historyczne: Szturm na Pointe du Hoc jest jednym z najbardziej znanych epizodów lądowania w Normandii — obraz determinacji, ryzyka i współdziałania oddziałów morskich, lotniczych i desantowych, które wspólnie miały przełamać niemiecką obronę i otworzyć drogę do wyzwolenia Europy Zachodniej.

Atak

Amerykańskie 2. i 5. Dywizje Rangersów Armii dołączyły do klifów w Pointe du Hoc. Pułkownik James Earl Rudder poprowadził atak. Atak rozpoczął się o 6:30 rano D-Day, kiedy pancernik USS Texas przestał strzelać do Pointe du Hoc. Ponieważ pogoda była zła, łodzie Rangersów dryfowały w wodzie, a dotarcie na plażę zajęło im dodatkowe pół godziny. Do tego czasu Niemcy wyszli z fortów i byli gotowi na szczycie klifu.

Amerykańskie łodzie desantowe dotarły na plażę, a żołnierze Rangers wbiegli na plażę do klifów. Do wspinania się po klifach żołnierze używali lin przymocowanych do napędzanych rakietami haków chwytających. Dwóch żołnierzy nosiło liny i haki w drewnianej skrzyni. Żołnierze korzystali również z drabinek przymocowanych do łodzi do lądowania i haków, które były wystrzeliwane z łodzi.

Kiedy Rangersi dotarli na szczyt klifów, małe grupy żołnierzy zaatakowały Niemców. Po dotarciu do fortów, gdzie uważali, że Niemcy trzymają broń, Rangersi stwierdzili, że broni już tam nie ma. Rangersi poszli w głąb lądu, szukali broni i znaleźli ją. Użyli granatów termitowych do stopienia ważnych części broni.

Z 225 żołnierzy tylko 90 było jeszcze w stanie walczyć, gdy nadeszły posiłki.

Miejsce na duży niemiecki pistolet

Pytania i odpowiedzi

P: Co to jest Pointe du Hoc?

P: Dlaczego Pointe du Hoc było ważne podczas II wojny światowej?

P: Jak alianci próbowali złamać działa ciężkiej artylerii?

P: Jakiego typu łodzi używali marynarze brytyjskiej marynarki wojennej podczas ataku na Francję?

P: Jak amerykańscy Rangersi przygotowywali się do ataku na Francję?

P: Co utrudniało tym specjalnym łodziom desantowym szybkie poruszanie się i skręcanie?

Szukaj według litery