Panteon (co oznacza "Świątynia wszystkich bogów") jest budowlą w Rzymie. Pierwotnie został zbudowany jako świątynia dla bogów starożytnego Rzymu, a przebudowany około 126 roku n.e. za panowania Hadriana. Dziś nie wiadomo, jacy bogowie byli uwzględnieni.
Panteon jest najlepiej zachowanym spośród wszystkich rzymskich budynków. Odkąd został zbudowany, zawsze był używany. Projekt obecnej budowli przypisuje się czasem architektowi Trajana Apollodorusowi z Damaszku, ale mogą to być również architekci cesarza Hadriana, którzy go zaprojektowali. Naukowcy zgadzają się teraz, że to nie Hadrian sam go zbudował. Od VII wieku Panteon jest używany jako kościół rzymskokatolicki. Panteon jest najstarszą kopulastą budowlą w Rzymie. Wysokość do okulusu i średnica wewnętrznego koła są takie same, 43,3 metra (142 stopy).
Kopuła Panteonu jest największą kopułą wykonaną głównie z niezbrojonego betonu. Zawiera ona jednak inne materiały. Według badań Jutlandzkiego Towarzystwa Archeologicznego, dolna część kopuły wykonana jest z betonu z naprzemiennymi warstwami cegieł i tufu; obie mają dobre powinowactwo z zaprawą wapienno-pozolanową, która wypełniała puste przestrzenie.
Termin panteon jest czasem używany w odniesieniu do budynku, w którym chowani są znani zmarli ludzie.
