Pankration — starożytna grecka sztuka walki łącząca zapasy i uderzenia

Pankration był formą walki wręcz uprawianą w starożytnej Grecji. Łączył elementy zapasów i uderzeń, a jego regulamin dopuszczał szeroki zakres technik zarówno w stójce, jak i na ziemi. Był traktowany jako jedna z najbardziej wymagających dyscyplin sportowych w świecie greckim.

O sportowcach i zwyczajach związanych z pankration pisała literatura starożytna: zachowały się m.in. opisy i utwory poświęcone zwycięzcom — ody Pindara były w niektórych wypadkach wystawiane ku czci championów. Historyczne relacje ukazują, że pankratyści cieszyli się dużym prestiżem, a ich pojedynki przyciągały uwagę publiczności i kronikarzy.

W praktyce zawodnicy mogli używać uderzeń pięścią oraz technik chwytów i rzutów; potępiano natomiast brutalne i okaleczające działania. Zawodnicy mogli posługiwać się pięściami, dozwolone było kopanie i dźwignie, ale zakazane były m.in. gryzienie oraz wybijanie oka i celowe ataki na wrażliwe, miękkie tkanki. Nie stosowano powszechnie wyposażenia typowego dla współczesnego boksu — nie noszono rękawic ani specjalnych strojów; w praktyce walki odbywały się bez elementów takich jak stringi bokserskie. W przypadku naruszeń regulaminu sędziowie stosowali kary fizyczne lub dyskwalifikacje, choć wykroczenia zdarzały się często.