Obazoa — klad eukariotów: Breviatea, Apusomonadida i Opisthokonta
Obazoa — przegląd kladu Breviatea, Apusomonadida i Opisthokonta: tajemnice filogenezy, ewolucyjne powiązania i najnowsze hipotezy o pochodzeniu.
Obazoa to klad (grupa organizmów, które mają wspólnego przodka). Do Obazoa zalicza się trzy główne linie: Breviatea, Apusomonadida i Opisthokonta. Obazoa nie obejmuje Amoebozoa — są to odrębne klady w szerszym obrazie ewolucji eukariontów.
Galeria obrazów
10 ObrazySkład i charakterystyka grup
Breviatea to niewielka grupa jednokomórkowych organizmów, często o ameboidalnym lub rzadziej rzęskowym trybie życia; wiele z nich jest pasożytniczych lub saprofitycznych. Apusomonadida to głównie jednokomórkowe, wolno żyjące, heterotroficzne protisty z rzęskami, o złożonym ruchu i sposobie odżywiania. Opisthokonta obejmują dobrze znane linie: zwierzęta i grzyby oraz ich najbliższe jednokomórkowe krewniaki (np. choanoflagellata, ichthyosporea). W praktyce to właśnie obecność Opisthokonta sprawia, że Obazoa ma duże znaczenie dla zrozumienia pochodzenia wielokomórkowych zwierząt i grzybów.
Filogeneza i niepewności
Powiązania między opisthokontami, brewiatami i apusomonadami były i wciąż są przedmiotem badań; zwłaszcza relacje wewnątrz Obazoa są trudne do jednoznacznego ustalenia (stan badań: aktualizacje pojawiają się regularnie). W wielu analizach Breviatea wychodzi jako linia najbardziej bazalna w obrębie Obazoa, tzn. oddzielająca się najwcześniej od wspólnego przodka trzech linii.
Filogenezy oparte na krótszych sekwencjach RNA dają ograniczone wsparcie dla jedności Obazoa; jak wskazują badania, sygnał filogenetyczny sprzed setek milionów lat może być wymazany przez szybkie tempo ewolucji, brak dostępnych sekwencji lub artefakty analityczne. Analizy wielogenowe i filogenomika (porównywanie dużych zestawów genów/proteomów) zazwyczaj dają silniejsze dowody, ale nie eliminują wszystkich wątpliwości — wyniki zależą od doboru genów, modeli ewolucji i metod analitycznych.
Ewolucja cech morfologicznych w obrębie Obazoa (np. obecność tylnej wici u przodków opisthokontów) jest przedmiotem debat; pewne cechy uważane dawniej za charakterystyczne dla “Unikonta/Amorphea” są dziś reinterpretowane lub podważane przez nowe dane molekularne i komórkowe. Dowody na to, że Obazoa jest jednorodnym kladem, bywają więc mieszane — możliwe, że wspólny przodek był bardzo dawno temu, co utrudnia odczytanie sygnału ewolucyjnego.
Znaczenie i perspektywy badań
- Obazoa jest kluczowa dla zrozumienia pochodzenia zwierząt i grzybów oraz ewolucji cech związanych z wielokomórkowością.
- Badania genomowe i filogenomiczne, a także lepsze poznanie biologii i ekologii mniej poznanych grup (szczególnie Breviatea i Apusomonadida), są niezbędne do wyjaśnienia wewnętrznych relacji kladu.
- Problemy metodologiczne (np. długie gałęzie, wybór markerów molekularnych, konwergencje) nadal utrudniają jednoznaczne wnioski; dalsze sekwencjonowanie i rozwój metod analitycznych poprawią rozdzielczość filogenetyczną.
Podsumowanie
Obazoa to proponowany klad eukariontów obejmujący Breviatea, Apusomonadida i Opisthokonta. Chociaż wiele dowodów (szczególnie z dużych analiz filogenomicznych) wspiera powiązanie tych linii, relacje wewnątrz kladu oraz siła wsparcia dla jego monofiletyczności nadal wymagają dalszych badań. Trudności wynikają z dużej odległości czasowej od wspólnego przodka oraz ograniczeń dostępnych danych molekularnych i metodycznych.
Powiązane artykuły
Autor
AlegsaOnline.com Obazoa — klad eukariotów: Breviatea, Apusomonadida i Opisthokonta Leandro Alegsa
URL: https://pl.alegsaonline.com/art/71659
Źródła
- ncbi.nlm.nih.gov : "On the Age of Eukaryotes: Evaluating Evidence from Fossils and Molecular Clocks"
- doi.org : 10.1101/cshperspect.a016139
- worldcat.org : 1943-0264
- pubmed.ncbi.nlm.nih.gov : 25085908
- ncbi.nlm.nih.gov : "Correction: A Higher Level Classification of All Living Organisms"
- ui.adsabs.harvard.edu : 2015PLoSO..1030114R
- doi.org : 10.1371/journal.pone.0130114
- worldcat.org : 1932-6203
- pubmed.ncbi.nlm.nih.gov : 26068874
- doi.org : 10.1016/j.ympev.2014.08.011
- pubmed.ncbi.nlm.nih.gov : 25150787
- doi.org : 199125