W języku angielskim wyrażenie "Noble Savage" pojawiło się po raz pierwszy w sztuce Drydena "Podbój Granady" (1672): "Jestem tak wolny, jak natura uczyniła człowieka pierwszym człowiekiem, /Zaczęły się podstawowe prawa służebności, /gdy dziki w lesie biegł szlachetny dzikus." Jednak termin "szlachetny dzikus" zaczął być powszechnie używany dopiero w ostatniej połowie XIX wieku, a następnie jako termin lekceważenia. W języku francuskim termin ten był "dobrym dzikusem" (lub dobrym "dzikim człowiekiem"), a w języku francuskim (a nawet w XVIII-wiecznym angielskim) słowo "savage" niekoniecznie miało konotacje okrucieństwa, które teraz z nim kojarzą nam się, ale oznaczało "dziki" jak w dzikim kwiecie.
Wyidealizowany obraz "dżentelmena natury" był aspektem XVIII-wiecznego sentymentalizmu, wraz z innymi postaciami ludzkimi, takimi jak Cnotliwa Mleczna, Służąca Bardziej niż Pan (m.in. Sancho Panza i Figaro), a także ogólnym tematem cnoty u ubogich. Dżentelmen natury, czy to urodzony w Europie, czy też egzotyczny, zajmuje miejsce wśród tych tropów, wraz z Mądrym Egipcjaninem, Persem i Chińczykiem. On zawsze istniał, od czasów eposu Gilgamesz, gdzie pojawia się jako Enkiddu, dziki, ale dobry człowiek, który żyje ze zwierzętami; oraz nie wyćwiczony, ale szlachetny średniowieczny rycerz, Parsifal. Nawet biblijny Dawid, pasterz, zalicza się do tej kategorii. Rzeczywiście, że cnota i niskie narodziny mogą współistnieć, to uświęcone w czasie doktryna religii Abrahama, najbardziej widoczna w przypadku Założyciela religii chrześcijańskiej. Podobnie pogląd, że wycofywanie się ze społeczeństwa - a konkretnie z miast - wiąże się z cnotą, jest pierwotnie poglądem religijnym.
Hayy ibn Yaqdhan - islamska opowieść filozoficzna (lub eksperyment myślowy) Ibn Tufail'a z XII-wiecznej Andaluzji, niweluje przepaść między religijnymi a świeckimi. Opowieść ta jest interesująca, ponieważ była znana nowo-angielskiemu purytaninowi, Cotton Mather. Przetłumaczona na język angielski (z łaciny) w latach 1686 i 1708, opowiada historię Hayy, dzikiego dziecka, wychowanego przez gazelę, bez kontaktu z człowiekiem, na bezludnej wyspie na Oceanie Indyjskim. Hayy, wyłącznie za pomocą swojego rozumu, przechodzi przez wszystkie stopnie wiedzy, zanim pojawił się w ludzkim społeczeństwie, gdzie ujawnił, że jest wyznawcą religii naturalnej, którą Cotton Mather, jako chrześcijańska boskość, utożsamiała z prymitywnym chrześcijaństwem. Postać Hayy'a jest zarówno Człowiekiem Naturalnym, jak i Mądrym Persem, ale nie jest Szlachetnym Dzikusem.
Lokus classicus osiemnastowiecznego portretu Indianina amerykańskiego to portret Aleksandra Papieża, niewątpliwie najsłynniejszego i najszerzej tłumaczonego poety swoich czasów. W swoim poemacie filozoficznym, "Esej o człowieku" (1734), papież napisał:
Zaprawdę, biedny Indianin! Który nie miałby nic przeciwko /
Widzi Boga w chmurach, albo słyszy go na wietrze; / Jego dusza dumna Nauka nigdy nie nauczyła się zbłądzić / Daleko jak słoneczny spacer czy mleczna droga; / A jednak prosta Natura dała mu nadzieję, / Za wzgórzem z chmur na górze, pokornym niebem; / Jakiś bezpieczniejszy świat w głębi lasu obejmuje, / Jakaś szczęśliwsza wyspa w wat'ry marnotrawstwa, / Gdzie niewolnicy po raz kolejny ujrzą swoją ojczystą ziemię, / Żadnych udręk diabłów, żadnych chrześcijan spragnionych złota! / By być, zaspokoić swoje naturalne pragnienie; / Nie prosi o anielskie skrzydło, nie o ogień seraficki: / Ale myśli, przyznaje się do tego równego nieba, /
Jego wierny pies dotrzyma mu towarzystwa.
Wiersz Papieża wyraża typową dla Wieku Rozumu wiarę, że ludzie są wszędzie i przez cały czas tacy sami, co było również doktryną chrześcijańską (Papież był katolikiem). Przedstawia on swojego Indianina jako ofiarę ("biednego Indianina"), który choć jest mniej uczony i ma mniejsze aspiracje niż jego europejski odpowiednik, jest równie dobry lub lepszy, a zatem równie godny zbawienia. Jest on "bon sauvage", ale nie szlachetnym.
