Judith Quiney (ochrzczona 2 lutego 1585 r. – pochowana 9 lutego 1662 r.), z domu Shakespeare, była młodszą córką Williama Shakespeare’a i Anny Hathaway oraz bliźniaczką ich jedynego syna, Hamneta Shakespeare’a. Jej życie przebiegało w cieniu sławy ojca i było naznaczone osobistymi stratami oraz społecznymi trudnościami.

Zmarła: 9 lutego 1662 r.

Małżonek: Thomas Quiney

Rodzeństwo: Susanna Hall, Hamnet Shakespeare

Ochrzczona / urodzona: 2 lutego 1585 r. (data chrztu)

Dzieci: Richard Quiney, Thomas Quiney, Shakespeare Quiney (zmarły w niemowlęctwie)

Rodzice: William Shakespeare, Anne Hathaway

ŻYCIE

Rodzina i wychowanie

Judyta wychowywała się w Stratford-upon-Avon. Wiadomo niewiele o jej wykształceniu; najpewniej nie otrzymała formalnej edukacji na poziomie porównywalnym z mężczyznami tamtej epoki. Urodziła się w tym samym roku co jej brat bliźniak, Hamnet (1585). Śmierć Hamneta w 1596 r., gdy miał jedenaście lat, była dla rodziny dużym ciosem i bez wątpienia miała wpływ na dalsze losy wszystkich domowników.

Małżeństwo i skandal

10 lutego 1616 r. Judyta wyszła za mąż za miejscowego mieszkańca – Thomasa Quineya. Ich małżeństwo stało się jednak źródłem publicznego skandalu. Thomas Quiney poślubił Judytę bez odpowiedniej licencji (ani bez ogłoszenia zapowiedzi), co było sprzeczne z obowiązującymi przepisami kościelnymi. Ponadto ujawniło się, że wcześniej miał romans z kobietą o nazwisku Margaret Wheeler, która była w ciąży i wkrótce zmarła wraz z dzieckiem. W wyniku tego Quiney został ukarany przez sąd kościelny – m.in. musiał publicznie odbyć pokutę.

W obliczu tych wydarzeń William Shakespeare sporządził lub poprawił swój testament. W notatce z 25 marca 1616 r. zmieniono dotychczasowe odniesienia do zięcia, wprowadzając bezpośrednio zapis dotyczący Judyty. Testament przewidywał przyznanie jej 100 funtów i domu, a także dodatkowej sumy 150 funtów po upływie trzech lat, o ile ona lub jej dzieci wówczas żyłyby — środków, których odsetki miały zapewnić jej i ewentualnym potomkom stały dochód.

Potomstwo i późniejsze losy

W listopadzie 1616 r. Judyta urodziła syna, któremu dano nazwisko „Shakespeare” – dziecko to zmarło jednak po około sześciu miesiącach (w maju 1617 r.). W kolejnych latach 1618 i 1620 Judyta urodziła dwóch synów: Richarda i Thomasa. Obaj dorośli synowie zmarli w 1639 r. w krótkim odstępie czasu, prawdopodobnie wskutek epidemii choroby zakaźnej (w źródłach podaje się możliwość dżumy lub innej epidemii), co oznaczało, że Judyta przeżyła wszystkie swoje dzieci.

Jej mąż Thomas Quiney zdołał wkrótce odbudować pozycję społeczną: aktywnie uczestniczył w życiu miejskim Stratford, pełniąc m.in. funkcję chamberlaina (urzędnika miejskiego) w latach 1621–1622. W przeciwieństwie do starszej siostry Susanny i jej męża Johna Halla, którzy spoczęli w prezbiterium kościoła św. Trójcy, Judyta i Thomas zostali pochowani na cmentarzu parafialnym; dokładne miejsce ich grobów nie jest dziś znane.

Dziedzictwo i miejsce zamieszkania

W testamencie Williama Shakespeare’a większość majątku przeszła na Susannę (Zuzannę), która otrzymała m.in. dom New Place. Judyta otrzymała natomiast mniejsze zapisy, chociaż poprawki w testamencie z marca 1616 r. zapewniły jej pewne środki. Judyta spędziła większość życia w Stratford.

Dom, w którym mieszkali Judith i Thomas Quiney, wciąż stoi na rogu High Street i Bridge Street. Budynek ten bywał na przestrzeni wieków nazywany „The Cage” i pełnił różne funkcje – w różnych okresach był między innymi więzieniem miejskim, sklepem i lokalnym punktem informacji turystycznej. W przeciwieństwie do takich miejsc jak Birthplace czy Hall’s Croft, dom Quineyów nie został przekształcony w duże muzeum, lecz zachował lokalne znaczenie jako zabytkowy element zabudowy miasta.

Ocena i pamięć

Postać Judyty Quiney rzadko bywa samodzielnie analizowana w literaturze przedmiotu, najczęściej występuje w kontekście rodziny Shakespeare’a. Jej losy — młode małżeństwo obciążone skandalem, strata dzieci i życie spędzone poza centrum uwagi — ukazują społeczno-kulturowe warunki życia kobiet klasy średniej w wczesnonowożytnej Anglii oraz trudności, jakie napotkać mogły rodziny nawet znanych i zamożnych jednostek.

Judyta została pochowana 9 lutego 1662 r., mając około 77 lat (licząc od daty chrztu). Jej życie jest przykładem tego, jak osobiste tragedie i lokalne kontrowersje mogą przyćmić związek z wybitną postacią historyczną — w tym wypadku z Williamem Shakespeare’em.