James Bradley FRS (1693 - 13 lipca 1762) był angielskim astronomem. Urodził się w Sherborne, Gloucestershire, Anglia. Bradley kształcił się w Northleach Grammar School i w Balliol College w Oksfordzie. W 1714 r. uzyskał tytuł licencjata (Bachelor of Arts), a w 1717 r. tytuł magistra (Master of Arts).
Został członkiem duchowieństwa i otrzymał dochód w Bridstow w Herefordshire. Ze względu na swoją przyjaźń z Edmondem Halleyem, w 1718 roku został wybrany na członka Towarzystwa Królewskiego. Zrezygnował z życia w Bridstow, by w 1721 roku zostać profesorem w Oxfordzie. Bradley zastąpił Edmonda Halley'a jako Astronom Royal w Królewskim Obserwatorium w Greenwich w 1742 roku. Stanowisko to piastował do swojej śmierci w 1762 roku.
W 1729 r. opublikował swoje odkrycie aberracji świetlnej (zwanej też aberracją astronomiczną). Był to pierwszy obserwatorski dowód hipotezy Kopernikańskiej, że Słońce znajduje się w centrum Układu Słonecznego, a nie Ziemia. Zauważył on ruch w gwiazdach, który nie pasował do przyjętego wzorca czasu. To, co odkrył, to aberracja gwiezdna. W 1748 roku opublikował swoje odkrycie. W tym samym roku otrzymał od Królewskiego Towarzystwa Medal Copley za swoje odkrycie.
