Włoska dżuma z lat 1629-1631 była serią wybuchów dżumy bubicznej od 1629 do 1631 roku w północnych Włoszech. Epidemia ta, często nazywana Wielką Dżumą Mediolańską, zabiła około 280.000 osób. W miastach Lombardii odnotowano szczególnie wysoką śmiertelność. Epizod ten jest uważany za jeden z ostatnich wybuchów wielowiekowej pandemii dżumy bubicznej, która rozpoczęła się wraz z Czarną Śmiercią.

W 1629 r. wojska niemieckie i francuskie sprowadziły dżumę do miasta Mantua, w wyniku ruchów wojsk związanych z wojną trzydziestoletnią (1618-1648). Zakażone tą chorobą wojska weneckie wycofały się do północnych i środkowych Włoch, rozprzestrzeniając zakażenie.

W październiku 1629 r. zaraza dotarła do Mediolanu, centrum handlowego Lombardii. Papieskie miasto Bolonia straciło na skutek dżumy około 15.000 mieszkańców, a sąsiednie mniejsze miasta Modena i Parma również zostały poważnie dotknięte. Epidemia dżumy rozprzestrzeniła się również na północ, do Tyrolu, alpejskiego regionu zachodniej Austrii i północnych Włoch.

Późniejsze wybuchy dżumy bubicznej we Włoszech to między innymi miasto Florencja w latach 1630-1633 oraz okolice Neapolu, Rzymu i Genui w latach 1656-1657.