Highland Boundary Fault to uskok geologiczny, który przecina Szkocję po przekątnej od Arran i Helensburgh na zachodnim wybrzeżu do Stonehaven na wschodzie. Oddziela on dwa wyraźnie różne regiony: Highlands i Lowlands, co widać zarówno w budowie geologicznej, jak i w rzeźbie terenu i krajobrazie.
Historia geologiczna Szkocji może być rozumiana jako wynik złożonych procesów tektonicznych. W różnych etapach historii Ziemi istotne były m.in. powstanie i późniejszy rozpad superkontynentu Pangaea, a jeszcze wcześniej zamknięcie oceanów paleozoicznych (najważniejszym z nich dla obszaru Szkocji był ocean Iapetus). Te zdarzenia ukształtowały sekwencje skał i systemy uskoków, które obserwujemy dzisiaj.
Highland Boundary Fault jest jednym z głównych elementów regionalnej struktury tektonicznej i należy do układu kilku dużych uskoków biegnących z południowego wschodu na północny zachód przez Szkocję. Na północy znajduje się Wielki Uskok Glena, a na południu — Południowy Uskok Wyżynny. Jeszcze dalej na południe, tuż za granicą z Anglią, biegnie strefa Iapetus Suture, związana z zamknięciem dawnego Ocean Iapetus. Te cztery główne elementy tektoniczne odzwierciedlają długą i złożoną geologiczną historię kraju.
Góralski Uskok Graniczny był intensywnie aktywny podczas kaledońskiej orogenii — dużego (płytowego) zderzenia tektonicznego, które miało miejsce w okresie od późnego ordowiku do środkowego dewonu (w przybliżeniu między ok. 480 a 390 milionami lat temu). To wówczas dochodziło do akrecji terranów, fałdowania i zróżnicowanego przemieszczania bloków skalnych po obu stronach uskoku.
W wyniku ruchów tektonicznych nastąpiło znaczne różnicowanie poziomów: uskoki przyczyniły się do obniżenia doliny Midland (Central Lowlands) i powstania zapadliskowego basenu sedymentacyjnego — wartości przemieszczeń pionowych sięgały nawet ok. 4000 metrów w skali geologicznej. Początkowe ruchy pionowe były później stopniowo zastępowane przez ruchy poziome (nożycowe, przesuwne). Uzupełniający system uskoków, w tym Uskok Wyżyny Południowej, kreuje południową granicę Niziny Środkowej. Uskok był wielokrotnie reaktywowany podczas późniejszych faz tektonicznych i podczas obciążeń związanych z lądolodami w czwartorzędzie, dlatego jego ślady są dobrze czytelne w rzeźbie i w profilach geologicznych.
Wzdłuż Highland Boundary Fault obserwuje się wyraźny kontrast skał: na północ dominują starsze, silnie przeobrażone skały metamorficzne (m.in. serie dalradańskie), natomiast na południu przeważają młodsze utwory osadowe i wulkaniczne związane z basenem Midland/Lowlands. W strefie uskoku występuje także tzw. Highland Border Complex — pasmo złożone z przerobionych skał kontaktowych i intruzji, które często tworzy charakterystyczną, łagodną rubież krajobrazową.
Highland Boundary Fault jest łatwy do zaobserwowania w terenie w wielu miejscach — m.in. w okolicach Loch Lomond, Helensburgh czy Stonehaven — i stanowi ważny obiekt badań geologicznych. Pełni również rolę umownej granicy kulturowej i przyrodniczej między Highlands i Lowlands: różnice w ukształtowaniu terenu, roślinności i użytkowaniu ziemi odzwierciedlają głębokie podłoże geologiczne tego rejonu.
