W mitologii egipskiej Geb był bogiem ziemi. Geb był mężem i bratem bogini nieba Nut oraz ojcem Ozyrysa, Izydy, Neftydy, Horusa Starszego i Seta. Kiedy Set i Horus (syn Ozyrysa) walczyli o tytuł króla Egiptu, Geb uczynił Horusa władcą żyjących. Rodzicami Geba są Tefnut i Szu.

Rola i symbolika

Geb personifikował samą ziemię — zarówno jako podłoże, na którym żyją ludzie i rośliny, jak i jako źródło urodzaju i miejsca pochówku zmarłych. Był uosobieniem gleby, pól uprawnych i płodności ziemi. W mitologii heliopolitańskiej jego związek z Nut i Szu pokazuje kosmiczną strukturę: Nut jako sklepienie nieba leży nad Gebem, a Szu ich rozdziela, tworząc przestrzeń dla życia.

Starożytni Egipcjanie wierzyli, że trzęsienia ziemi to śmiech Geba — obrazowy sposób na wyjaśnienie zjawisk naturalnych poprzez cechy boga. Jako bóg roślinności i urodzaju był związany z cyklem wegetacyjnym: to z ziemi wyrastały ziarna i plony, a więc także bogactwo kraju.

Przedstawienia i atrybuty

  • Wygląd: Geb bywał ukazywany jako mężczyzna leżący lub siedzący, często z zieloną lub brązową skórą symbolizującą roślinność i ziemię.
  • Symbole zwierzęce: wąż i gęś — gęś jest czasem przedstawiana na głowie Geba. Gęś była jednym z jego charakterystycznych znaków, a znak gęsi w piśmie hieroglificznym bywał związany z imieniem bóstwa.
  • Atrybuty: czasem pojawia się z roślinami, kłosami lub innymi symbolami płodności i urodzaju.

Rodzina i mity

Geb należał do tzw. Enneady heliopolitańskiej — grupy najważniejszych bóstw związanych z kosmologicznym porządkiem stworzenia. Jego rodzicami byli Tefnut i Szu, a z Nut doczekał się potomstwa, które odgrywa centralną rolę w mitach: Ozyrys, Izyda, Neftyda, Set oraz Horus Starszy. Konflikt między Horusem a Setem o tron Egiptu (opisany w cyklu mitów znanym jako "Spory Horusa i Seta") dotyczył także porządku dziedziczenia i władzy — według niektórych wersji to Geb przyznał Horusowi prawo do bycia władcą żyjących.

W mitach pojawiają się też obrazy Geba jako opiekuna grobów i strażnika dusz, ponieważ ziemia była miejscem pochówku, a ziemski cykl życia i śmierci był w jego gestii.

Imię i synonimy

Imię Geba występowało w wielu wariantach: Seb, Keb, Kebb, Qeb i Sebb. Czasami w literaturze starożytnej spotyka się twierdzenie, że imię oznacza "słaby" lub "kulawy", choć sens etymologiczny bywa dyskutowany przez badaczy. W greckiej interpretacji Geba łączono nieraz z tytanem Kronosem ze względu na podobieństwa w funkcjach związanych z ziemią i porządkiem kosmicznym.

Kult i znaczenie w religii

Geb był czczony w całym Egipcie jako istotne bóstwo związane z urodzajem pól, a także z miejscem pochówku. W obrządku religijnym kładziono nacisk na jego rolę jako dawcy żyznej gleby i gwaranta cykli rolniczych. W praktykach kultowych ofiarowywano mu plony, chleb i napoje oraz zabiegi mające zapewnić pomyślność upraw.

Jego ikonografia i mity miały także silny wymiar polityczny: poprzez więzi rodzinne z kluczowymi bogami królewskimi Geb był powiązany z legitymizacją władzy faraona — faraon jako "syn" ziemi i nieba mieścił się w porządku kosmicznym, który reprezentował także Geb.

Podsumowanie

Geb to bóg ziemi o wielorakich funkcjach: uosabiał samą glebę, był bogiem roślinności i urodzaju, opiekunem miejsc pochówku oraz postacią uczestniczącą w mitach dotyczących władzy i dziedziczenia w panteonie egipskim. Jego symbole — gęś i wąż — oraz obraz leżącego mężczyzny o zielonej skórze pomagają rozpoznać go w sztuce i tekstach religijnych; wierzenia takie jak wyjaśnianie trzęsień ziemi jako śmiechu Geba pokazują, jak Egipcjanie widzieli związek między bogiem a siłami natury.