Płyta DVD (Digital Versatile Disc lub Digital Video Disc) to dysk optyczny, na którym można zapisać do 4,7 GB danych, czyli ponad sześciokrotnie więcej niż na płycie CD. Płyty DVD są często używane do przechowywania filmów w lepszej jakości niż VHS. Płyty DVD mogą również posiadać interaktywne menu i dodatkowe funkcje, takie jak usuwanie scen i komentarzy. Podobnie jak płyty CD, płyty DVD są odczytywane za pomocą lasera.
Dysk może mieć jedną lub dwie strony i jedną lub dwie warstwy danych na stronę; liczba stron i warstw określa, ile może pomieścić. Dysk o średnicy 12 cm może mieć jedną z następujących pojemności:
- DVD-5: jednostronny, jednowarstwowy, 4,7 gigabajtów (GB), lub 4,38 gibibajtów (GiB)
- DVD-9: jednostronny, dwuwarstwowy, 8,5 GB (7,92 GiB)
- DVD-10: dwustronny, obustronnie jednowarstwowy, 9,4 GB (8,75 GiB)
- DVD-14: dwustronny, podwójna warstwa z jednej strony, pojedyncza warstwa z drugiej, 13,3 GB (12,3 GiB)
- DVD-18: dwustronny, obustronnie dwuwarstwowy, 17,1 GB (15,9 GiB)
Dostępne są również 8 cm płyty DVD o pojemności 1,5 GB.
Pojemność dysku DVD-ROM można określić wizualnie, zapisując liczbę stron danych i patrząc na stronę (strony) danych na dysku. Dwuwarstwowe boki są zazwyczaj koloru złotego, podczas gdy jednowarstwowe boki są zazwyczaj koloru srebrnego, jak w przypadku płyty CD. Dodatkowym sposobem określenia, czy płyta DVD zawiera jedną czy dwie warstwy, jest spojrzenie na środkowy pierścień na spodniej stronie płyty. Jeżeli na płycie znajdują się dwa kody kreskowe, jest to płyta dwuwarstwowa. Jeśli jest jeden kod kreskowy, to jest to tylko jedna warstwa.
Formaty zapisu i rodzaje nośników
Oprócz nośników komercyjnych DVD-ROM (z gotowymi, niemodyfikowalnymi danymi) istnieje kilka formatów przeznaczonych do zapisu i wielokrotnego użycia:
- DVD-R — jednokrotny zapis (write-once). Bardzo rozpowszechniony, szeroka kompatybilność z odtwarzaczami.
- DVD+R — także jednokrotny zapis; różni się metodą adresowania i zarządzania zapisem. W praktyce kompatybilność DVD-R bywa lepsza w starszych odtwarzaczach, ale większość współczesnych urządzeń obsługuje oba.
- DVD-RW i DVD+RW — nośniki wielokrotnego zapisu (rewritable). Umożliwiają kasowanie i ponowne nagrywanie kilkaset razy (w praktyce zależy od jakości dysku i napędu).
- DVD-RAM — nośnik rewritable zaprojektowany z myślą o dużej liczbie cykli zapisu i losowym dostępie do danych; często stosowany w archiwizacji i kamerach cyfrowych. Czasem występuje w kasetkach ochronnych.
Specyfikacja techniczna i zastosowania
Płyty DVD wykorzystują czerwony laser o długości fali około 650 nm, dzięki czemu możliwe jest zapisanie mniejszych "pitów" niż na płycie CD (czerwony vs. czerwony? — płyty CD używają lasera czerwonego ~780 nm; DVD — około 650 nm), co zwiększa gęstość zapisu. Nośniki DVD są powszechnie używane do:
- dystrybucji filmów (DVD-Video) — standard DVD-Video używa kompresji MPEG-2, rozdzielczości: 720×576 (PAL/SECAM) lub 720×480 (NTSC) oraz różnych formatów audio (PCM, Dolby Digital/AC-3, DTS),
- dystrybucji oprogramowania i gier (DVD-ROM),
- tworzenia kopii zapasowych i archiwizacji danych,
- zapisu muzyki w formacie DVD-Audio (mniej powszechne niż CD i formaty strumieniowe).
Wydajność i ograniczenia
- Pamiętaj o różnicy między jednostkami: GB (gigabajt, 10^9 bajtów) i GiB (gibibajt, 2^30 bajtów). Producenci często podają pojemność w GB (dziesiętne), systemy operacyjne zwykle pokazują GiB (binarnie), stąd różnice w wyświetlanej wartości.
- Wideo na płycie DVD ma ograniczenia bitrate (maksymalny bitrate dla strumienia wideo i audio) — dlatego w przypadku dłuższych filmów stosuje się większą kompresję, co może obniżyć jakość obrazu.
- Dwuwarstwowe płyty (DVD-9) stosują mechanizm przełączania warstwy (layer jump), co czasem może powodować krótką przerwę w odtwarzaniu lub nieco słabsze odwzorowanie przy krawędziach obrazu w miejscu zmiany warstwy.
- Płyty DVD mają ograniczoną trwałość: przy prawidłowym przechowywaniu (chłodne, suche miejsce, bez ostrych zadrapań i ekspozycji na promieniowanie UV) mogą przetrwać wiele lat, ale niskiej jakości media, błędy nagrywania czy zarysowania mogą istotnie skrócić ich żywotność.
Kompatybilność, ochrona i regiony
Komercyjne płyty DVD-Video mogą być zabezpieczone mechanizmami DRM, takimi jak CSS (Content Scramble System), oraz ograniczone kodami regionów (regiony 1–8). Oznacza to, że płyta zakupiona w jednym regionie może nie działać na odtwarzaczu przypisanym do innego regionu, chyba że odtwarzacz jest "region-free".
Jak rozpoznać typ i warstwy płyty — praktyczne wskazówki
Opisany wcześniej sposób rozpoznawania (sprawdzenie koloru spodniej strony i liczby kodów kreskowych na pierścieniu) jest prosty i często wystarczający. Dodatkowe wskazówki:
- płyta jednowarstwowa zwykle ma jednolity, srebrzysty odcień spodniej strony,
- płyta dwuwarstwowa (dual layer) często wygląda na bardziej złotą lub ma subtelną zmianę koloru w miejscu drugiej warstwy,
- na opakowaniu lub w nadruku płyty producent zwykle podaje format (DVD-R, DVD+R, DVD-RW, DVD-ROM itp.) oraz czy jest to warstwa podwójna (DVD-DL, Dual Layer).
Porady praktyczne
- Używaj markowych nośników, jeśli chcesz zwiększyć szansę na dłuższą trwałość i mniejszą liczbę błędów odczytu.
- Do nagrywania wybieraj odpowiedni tryb i prędkość; zbyt wysoka prędkość nagrywania na niektórych nośnikach może zwiększyć liczbę błędów.
- Chroń nośniki przed zarysowaniami — szczególnie spodnia (zadrukowana) strona płyty jest wrażliwa na uszkodzenia, które mogą uniemożliwić odczyt.
- Jeśli potrzebujesz większej pojemności i lepszej jakości video, rozważ nowsze formaty optyczne (np. Blu-ray) lub składowanie w chmurze / na dyskach twardych.
Podsumowanie
Płyta DVD to uniwersalny nośnik optyczny o różnych wariantach pojemności (od 1,5 GB małych 8 cm krążków po dwustronne, dwuwarstwowe płyty ~17 GB). W praktyce najczęściej spotyka się DVD-5 (jednostronne, jednowarstwowe) i DVD-9 (jednostronne, dwuwarstwowe). Wybór formatu zależy od zastosowania: dystrybucja filmów i dużych plików, archiwizacja czy nagrywanie wielokrotne — każdy scenariusz ma swoje preferowane typy nośników.

