Dicraeosaurus był małym zauropodem, który miał pewne różnice fizyczne w stosunku do reszty rodziny. Jego nazwa pochodzi od kolców na tylnej części szyi. Ogólnie rzecz biorąc zauropody miały długie szyje i ogony, chude ciała i kończyny oraz małe mózgi i głowy. Były lekkie w porównaniu z brachiozaurami, ponieważ ich kręgi stanowiły kratownicę kostnych rozpórek, służących do zmniejszenia masy i maksymalnego obciążenia. Rodzina, do której należał Dicraeosaurus, miała krótsze ogony, większe głowy i dłuższe kolce nerwowe wzdłuż szyi i pleców.
Skamieniałości Dicraeosaurus zostały odnalezione w skałach wzgórza Tendaguru w Tanzanii. Skały te dostarczają również skamieniałości żyrafatytana i kentrozaura. Ponieważ między tymi zwierzętami istniała wyraźna różnica w wielkości, prawdopodobnie mogły one żerować na roślinności na różnych poziomach, co pozwalało im koegzystować bez znaczącej konkurencji. Pierwsza skamieniałość Dicraeosaurus została odkryta w 1914 roku.