Darwinsaurus (czyli "jaszczurka Darwina") to ornitopod dinozaur niegdyś błędnie opisywany jako Iguanodon. Zaliczany jest do grupy iguanodontów/ornitopodów, roślinożernych dinozaurów z okresu wczesnej kredy, znanych z północno-zachodniej Europy.

Odkrycie i historia badań

Na początku XIX wieku w pobliżu Hastings w East Sussex odkryto szczątki dinozaurów, pochodzące ze skał Grupy Wealden (wczesna kreda). Po raz pierwszy zostały one zgłoszone przez Richarda Owena w 1842 roku. W 1889 roku Richard Lydekker opisał te materiały jako Iguanodon fittoni. Późniejsze przeglądy i reinterpretacje doprowadziły do kolejnych przypisań: w 2010 roku David B. Norman przypisał je do Hypselospinus fittoni.

W 2012 roku Gregory S. Paul zaproponował wyodrębnienie materiału jako osobnego rodzaju i gatunku. Gatunkiem rodzaju został nazwany Darwinsaurus evolutionis; nazwa rodzajowa ma honorować Karola Darwina za jego wkład w teorię ewolucji. Pierwsza skamieniałość opisana jako Darwinsaurus znana jest z częściowego szkieletu, chociaż materiały pozostają fragmentaryczne i częściowo złożone z elementów o niejednoznacznej diagnostyce.

Opis morfologiczny i paleoekologia

  • Wielkość: Darwinsaurus opisuje się jako średniej wielkości ornitopoda — szacunki długości ciała mówią o kilku metrach, choć brak kompletnego szkieletu uniemożliwia precyzyjne określenie rozmiaru.
  • Budowa: Jak inne iguanodonty, miał prawdopodobnie zęby przystosowane do rozcierania roślin, dzióbowatą przednią część pyska oraz kończyny umożliwiające zarówno chodzenie na czterech kończynach, jak i bieganie na dwóch. Niektóre cechy anatomiczne materiału typowego miałyby odróżniać go od Iguanodon i Hypselospinus, lecz różnice te są dyskutowane i zależą od interpretacji fragmentarycznych kości.
  • Tryb życia: Roślinożerca, prawdopodobnie prowadzący częściowo stadny tryb życia w środowiskach równin i delt zasięgu Grupy Wealden.

Kontrowersje i status taksonomiczny

Decyzja Gregory'ego S. Paula o wyodrębnieniu Darwinsaurus jako odrębnego rodzaju jest podważana w literaturze. Główne punkty sporne to:

  • Fragmentaryczność i słaba diagnostyczność materiału: wiele cech użytych do rozdzielenia materiału od Iguanodon lub Hypselospinus może wynikać z różnic ontogenetycznych, indywidualnych czy taphonomicznych.
  • Brak jednoznacznych autapomorfii: aby uznać nowy rodzaj, konieczne jest wykazanie unikalnych, niepowtarzalnych cech; przeciwnicy wskazują, że proponowane odrębności nie są wystarczająco silne.
  • Konserwatyzm taksonomiczny i zasada priorytetu: część badaczy sugeruje, że nowsze nazwy powinny być stosowane ostrożnie, aby nie mnożyć synonimów i nie wprowadzać zamieszania bez wsparcia szerokich analiz filogenetycznych.

Z tego powodu obecne konto taksonomiczne Darwinsaurus może wymagać zmiany — część specjalistów uznaje nazwę za niepewną (nomen dubium) lub proponuje jej zsynonimizowanie z wcześniejszymi taksonami, ostateczne rozstrzygnięcie wymaga jednak szczegółowej rewizji materiału i pełnej analizy filogenetycznej obejmującej szeroki zestaw porównawczych materiałów.

Co dalej?

Aby ustalić status Darwinsaurus potrzebne są:

  • dokładne opisy i rediagnostyka materiału typowego (holotypu) z podaniem numerów katalogowych oraz miejsca przechowywania;
  • porównawcze analizy morfologiczne z reprezentantami Iguanodon, Hypselospinus i innymi iguanodontami;
  • nowe odkrycia szczątków z tych samych poziomów stratygraficznych, które mogłyby dostarczyć lepiej zachowanych okazów.

Do czasu takiej rewizji zaleca się ostrożność w używaniu nazwy Darwinsaurus w publikacjach naukowych i popularyzatorskich — może to być przydatna nazwa robocza, lecz nie wszyscy paleontolodzy zaakceptowali ją jako ustaloną taksonomicznie.