Wielka proletariacka rewolucja kulturalna (uproszczony język chiński: 无产阶级文化大革命, tradycyjny chiński: 無產階級文化大革命, Pinyin: Wúchǎn Jiējí Wénhuà Dà Géměng, dosłownie: Proletariacka Wielka Rewolucja Kulturalna); skrócona w języku chińskim jako 文化大革命 lub 文革, znana również po prostu jako Rewolucja Kulturalna, to czas wielkich zmian kulturalnych w Chinach, zapoczątkowany przez Mao Zedonga, przewodniczącego Komunistycznej Partii Chin. Miała ona miejsce w latach 1966-1976.
Początek rewolucji kulturalnej nastąpił po niepowodzeniu wielkiego skoku naprzód. Mao próbował usunąć kapitalistów z Komunistycznej Partii Chin, partii rządzącej Chinami. Aby pozbyć się kapitalistów, założył Socjalistyczny Ruch Edukacyjny. Zaczął się on w 1962 roku, a zakończył w 1965 roku. W tym samym czasie reorganizacja systemu szkolnego sprawiła, że uczniowie mogli pracować również w fabrykach i gminach. Mao zaczął powoli odzyskiwać władzę w 1965 roku, wspierany przez Lin Biao, Jiang Qing i Chen Boda.
Partia komunistyczna została podzielona pomiędzy partnerów Mao i partnerów Deng Xiaopinga. Deng Xiaoping był rywalem Mao. Następnie Mao próbował uzyskać wsparcie młodych ludzi w Chinach, tworząc książkę Cytaty przewodniczącego Mao Zedonga (znaną również jako Mała Czerwona Księga), zbiór powiedzeń Mao. Popularność zyskała również Czerwona Gwardia. Była to grupa młodych ludzi w Chinach, którzy chodzili dookoła ucząc powiedzeń Mao. Bili też ludzi, którzy nie zgadzali się z Mao i niszczyli domy i muzea. Wybuchło wiele walk, a Chiny stanęły w obliczu anarchii. Podczas rewolucji kilka ważnych osób w Chinach zostało zmuszonych do opuszczenia kraju. Wśród nich byli Liu Shaoqi, prezydent Chin, oraz Deng Xiaoping, sekretarz generalny Komunistycznej Partii Chin.
Rewolucja kulturalna zaczęła zwalniać w 1967 roku, a zakończyła się w 1969 roku. Dziewiąty Narodowy Kongres Partyjny był spotkaniem, na którym ogłoszono koniec rewolucji kulturalnej.
