Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej jest międzynarodowym traktatem (porozumieniem pomiędzy krajami) przeciwko rasizmowi i segregacji rasowej jako jeden z szeregu międzynarodowych przepisów dotyczących praw człowieka. Organizacja Narodów Zjednoczonych przyjęła tę konwencję 21 grudnia 1965 roku w odpowiedzi na ówczesną politykę apartheidu w Republice Południowej Afryki. Weszła ona w życie w dniu 4 stycznia 1969 r. As of April 2019, 88 countries agreed to follow the rules of the Convention, and 190 countries agree in principle.
Konwencja określa, czym jest dyskryminacja rasowa, tak aby każdy kraj w traktacie mógł uzgodnić sposób definiowania dyskryminacji. W art. 1 (pierwsze porozumienie w traktacie), że dyskryminacja rasowa to: "każde rozróżnienie, wyłączenie, ograniczenie lub preferencja ze względu na rasę, kolor skóry, pochodzenie lub narodowość albo pochodzenie etniczne, którego celem lub skutkiem jest unieważnienie [pozbycie się] lub zakłócenie uznania, korzystania lub wykonywania, na równych prawach, praw człowieka i podstawowych wolności w sferze politycznej, gospodarczej, społecznej, kulturalnej lub jakiejkolwiek innej sferze życia publicznego".
Artykuł 4 Konwencji zakazuje zachęcania do jakichkolwiek form rasizmu, w tym do wyrażania nienawiści i dyskryminacji. Jeśli dane państwo zgadza się na Konwencję, musi uznać mowę nienawiści i uczestnictwo w grupach nienawiści za nielegalne. Aby upewnić się, że kraje przestrzegają tej zasady, Konwencja wprowadziła również art. 14, który umożliwia wysłuchanie skarg dotyczących dyskryminacji przez komisję. Artykuł 14 daje osobie lub grupie osób z dowolnego kraju, która doznała jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na rasę, prawo do złożenia skargi do komitetu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Skargi te mogą mieć wpływ na prawo krajów, w których osoby te składają skargi.