Chandrayaan-2: indyjska misja księżycowa (próba lądowania 2019)
Chandrayaan-2 — relacja z indyjskiej misji księżycowej ISRO, próby lądowania 2019 na biegunie południowym Księżyca, przyczyny i skutki awarii.
Chandrayaan-2, co w sanskrycie oznacza „pojazd księżycowy” (ang. Lunar Craft lub Moon Craft), jest drugą po Chandrayaan-1 misją księżycową Indii. Zrealizowana przez Indyjską Organizację Badań Kosmicznych (ISRO), misja została wystrzelona z Centrum Kosmicznego Satish Dhawan 22 lipca 2019 r. o 14:43 IST (09:13 UTC) przy użyciu rakiety GSLV Mk III (Geosynchronous Satellite Launch Vehicle Mark III). Prawidłowe lądowanie na księżycowym biegunie południowym sprawiłoby, że Indie stałyby się czwartym krajem, który osiągnął miękkie lądowanie na Księżycu, po agencjach kosmicznych USA, ZSRR i Chin. Lądowanie zaplanowano na 7 września 2019 r. o 01:55 IST (6 września 2019 r., 20:25 UTC), jednak podczas końcowej fazy zejścia utracono łączność na wysokości około 2,1 km i próba miękkiego lądowania zakończyła się niepowodzeniem.
Cele misji
Główne cele Chandrayaan-2 obejmowały zarówno demonstrację nowych technologii, jak i badania naukowe:
- demonstracja miękkiego lądowania i poruszania się łazika po powierzchni Księżyca;
- badania naukowe skupione na południowym biegunie Księżyca: mapowanie topografii, analiza mineralogii i składu chemicznego, poszukiwanie i badanie obecności wody i zamarzniętych złóż lodu;
- zrozumienie struktury wewnętrznej Księżyca oraz procesów geologicznych i przestrzennych zjawisk zachodzących na powierzchni.
Przebieg misji
Po poprawnym wejściu na trajektorię translunarną orbiter osiągnął zaplanowaną orbitę okołoksiężycową i przez pewien czas wykonywał zaplanowane manewry oraz testy systemów. Lądownik Vikram oddzielił się od orbitera i rozpoczął fazę wejścia, zniżania i lądowania (EDL). W trakcie ostatnich sekund zejścia, przy wysokości około 2,1 km, kontrola misji straciła łączność z lądownikiem, co doprowadziło do nieudanego lądowania. Dokładne przyczyny awarii były przedmiotem późniejszych analiz przez ISRO.
Wyniki naukowe i dalszy przebieg
Mimo że lądowanie nie powiodło się, orbiter misji Chandrayaan-2 pozostał sprawny i kontynuował pracę naukową z orbity. Orbiter wyposażony był w zestaw instrumentów do obrazowania, spektrometrii i badania powierzchni oraz cienkiej atmosfery (egzosfery) Księżyca. Z orbity uzyskano duże ilości danych naukowych, w tym mapowanie topografii i składu chemicznego rejonu południowego bieguna, które wzbogaciły wiedzę o Księżycu i uzupełniły wyniki poprzednich misji.
Znaczenie i konsekwencje
Chandrayaan-2 była ważnym krokiem w rozwoju technologii kosmicznych Indii: choć lądowanie nie powiodło się, misja dostarczyła kluczowych doświadczeń inżynieryjnych i naukowych. Awaria lądowania stała się podstawą do analizy i usprawnień, które ISRO wykorzystała w kolejnych projektach. W rezultacie Indie kontynuowały program księżycowy — późniejsze misje skupiały się na ponownych próbach miękkiego lądowania i dalszym rozwijaniu krajowych możliwości eksploracji kosmosu.
Podsumowanie
Chandrayaan-2 była ambitną misją łączącą cele demonstracyjne i badawcze. Jej start i praca orbiterowa okazały się sukcesem, natomiast próba lądowania zakończyła się niepowodzeniem z utratą łączności na niskiej wysokości. Mimo to misja przyczyniła się do postępu technologicznego i naukowego Indii oraz przygotowała grunt pod przyszłe, udane misje księżycowe.
Historia
W dniu 12 listopada 2007 r. Rosyjska Federalna Agencja Kosmiczna (Roscosmos) i ISRO zgodziły się na współpracę przy projekcie Chandrayaan-2. ISRO miało być odpowiedzialne za orbiter i łazik, natomiast Roscosmos miał zbudować lądownik. Projekt statku kosmicznego został ukończony w sierpniu 2009 roku, a naukowcy z obu krajów przeprowadzili wspólny przegląd.
Chociaż ISRO sfinalizowało ładunek dla Chandrayaan-2 zgodnie z harmonogramem, misja została przeniesiona na 2016 r., ponieważ Rosja nie była w stanie zbudować lądownika na czas. Kiedy Rosja zdecydowała, że nie będzie w stanie zbudować lądownika do 2015 roku, Indie zdecydowały się na samodzielne opracowanie misji księżycowej.
Start statku kosmicznego był zaplanowany na marzec 2018 roku, ale został opóźniony. Podczas jednego z testów w lutym 2019 r. dwie nogi lądownika doznały niewielkich uszkodzeń, co spowodowało, że data startu była jeszcze późniejsza.
Cele
Głównym celem Chandrayaan-2 jest zademonstrowanie umiejętności miękkiego lądu na powierzchni księżyca i obsługiwanie robota łazikowego na powierzchni. Badania topografii księżycowej, mineralogii, obfitości pierwiastków, egzosfery księżycowej oraz sygnatur hydroksylowych i wodnych lodów są celami naukowymi. Orbiter będzie badał powierzchnię księżyca i pomagał w przygotowaniu jego map 3D. Radar pokładowy będzie również badał powierzchnię, badając lód wodny na biegunie południowym księżyca i grubość księżycowej gleby na powierzchni.
Pytania i odpowiedzi
P: Jak nazywa się druga misja Indii na Księżyc?
A: Nazwa drugiej indyjskiej misji księżycowej to Chandrayaan-2.
P: Kto wykonał tę misję?
A: Misja została wykonana przez Indyjską Organizację Badań Kosmicznych (ISRO).
P: Kiedy misja została rozpoczęta?
O: Misja została wystrzelona 22 lipca 2019 roku o godzinie 14:43 IST (09:13 UTC).
P: Jakiego typu pojazdu użyto do wystrzelenia?
O: Do wystrzelenia misji użyto Geosynchronicznego Statku Startowego Satelitów Mark III (GSLV Mk III).
P: Co osiągnięto by w przypadku sukcesu?
O: W przypadku powodzenia, Indie stałyby się czwartym krajem, któremu udało się miękko wylądować na Księżycu, po agencjach kosmicznych USA, ZSRR i Chin.
P: Kiedy przewidywano datę lądowania Chandrayaan-2?
O: Przewidywany termin lądowania Chandrayaan-2 to 7 września 2019 r. o godz. 01:55 IST (6 września 2019 r., godz. 20:25 UTC).
P: Na jakiej wysokości utracono łączność z Chandrayaan-2?
O: Łączność z Chandrayaan-2 została utracona na wysokości 2100 metrów.
Przeszukaj encyklopedię