Poniżej znajduje się lista pacyficznych sezonów huraganowych oraz informacje o ich terminach i wiarygodności danych. Oficjalny okres aktywności tropikalnej na wschodnim Pacyfiku rozpoczyna się 15 maja, natomiast na środkowym Pacyfiku zaczyna się 1 czerwca. Oba sezony oficjalnie kończą się 30 listopada. W tych ramach czasowych, szczególnie we wschodniej części Oceanu Spokojnego, najczęściej powstają cyklony tropikalne.

Daty sezonu

  • Wschodni Pacyfik (Eastern North Pacific): 15 maja – 30 listopada (start: 15 maja, koniec: 30 listopada). Obszar ten obejmuje zwykle wody na wschód od 140°W.
  • Środkowy Pacyfik (Central Pacific): 1 czerwca – 30 listopada (start: 1 czerwca, koniec: 30 listopada). Granicą między basenami jest zwykle południk 140°W, a dalej na zachód działa basen środkowo-pacyficzny.

Obszary, monitorowanie i nazewnictwo

Sezon huraganowy w regionie północnego Pacyfiku dzieli się na baseny, nad którymi odpowiednio nadzór sprawują: National Hurricane Center (NHC) dla wschodniego Pacyfiku oraz Central Pacific Hurricane Center (CPHC) dla środkowego Pacyfiku. Cyklony tropikalne klasyfikuje się jako depresje tropikalne, burze tropikalne i huragany (kategoriami siły wiatru). Większość burz formujących się na wschodnim Pacyfiku rozwija się daleko od wybrzeży i nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla lądu, jednak niektóre systemy mogą skręcać na północ i uderzać w Meksyk lub – rzadziej – wWyspy Hawajskie, powodując ulewne deszcze i powodzie.

Wiarygodność danych i historia obserwacji

Przed erą satelitarną, która zaczęła się w latach 60-tych, informacje o huraganach w rejonie pacyficznym są znacznie mniej pewne. Pojawienie się satelitów umożliwiło systematyczne wykrywanie i śledzenie układów tropikalnych na otwartym oceanie. Wcześniej obserwacje opierały się głównie na raportach statków, punktowych pomiarach brzegowych i okazjonalnych przelotach lotniczych, co prowadziło do istotnego undercount — czyli niedoszacowania liczby istniejących burz i huraganów.

W praktyce oznacza to, że rekordy sprzed połowy XX wieku mogą nie odzwierciedlać rzeczywistej aktywności. Obecnie naukowcy prowadzą projekty reanalizy historycznych danych, porównując archiwalne zapisy z nowoczesnymi metodami, aby poprawić ciągłość i jakość bazy danych.

Czynniki wpływające na aktywność sezonu

  • Temperatura powierzchni morza — ciepłe wody sprzyjają powstawaniu i intensyfikacji cyklonów.
  • Oscylacje ENSO (El Niño / La Niña) — w okresie El Niño zwykle obserwuje się zwiększoną aktywność huraganową we wschodnim Pacyfiku.
  • Struktura wiatru w pionie (vertical wind shear) — silne ścinanie wiatru hamuje rozwój układów tropikalnych.

Praktyczne wskazówki i podsumowanie

Oficjalne daty sezonów (15 maja / 1 czerwca – 30 listopada) ułatwiają przygotowanie do okresu zwiększonego ryzyka, ale huragany mogą powstawać także poza tymi ramami czasowymi. Najpewniejsze i najszybsze informacje o aktualnych zagrożeniach wydają służby meteorologiczne (NHC, CPHC, lokalne centra meteorologiczne). Ze względu na słabszą dokumentację z okresu sprzed satelitów, przy analizie długoterminowych trendów aktywności huraganowej należy uwzględniać niepewność i korekty historycznych zapisów.