Sezon huraganów na Pacyfiku w 2005 r. był nieco poniżej średniej aktywności dla północno-wschodniej części Oceanu Spokojnego — w jego trakcie powstało 17 cyklonów tropikalnych. Sezon oficjalnie rozpoczął się 15 maja i zakończył 30 listopada, co pokrywa się z umownym okresem, w którym większość układów tropikalnych formuje się w tym regionie. Pierwszy układ, Hurricane Adrian, rozwinął się 17 maja, natomiast ostatni — Depresja Tropikalna Szesnaście-E — rozproszył się 20 października. Spośród 17 cyklonów 15 osiągnęło status sztormu tropikalnego, 7 stało się huraganami, a 2 z nich osiągnęły kategorię głównych huraganów (major hurricanes).

Podstawowe statystyki sezonu

  • Liczba cyklonów tropikalnych: 17
  • Liczba sztormów tropikalnych: 15
  • Liczba huraganów: 7
  • Liczba huraganów głównych (kategoria ≥3): 2
  • Najbardziej aktywny miesiąc: wrzesień (6 układów)

Prognoza a rzeczywistość

Przed sezonem specjalistyczna prognoza przygotowana przez amerykańską Narodowąi Atmosfery (US National Oceanic and Atmospheric Administration) przewidywała umiarkowaną aktywność: 11–15 sztormów tropikalnych oraz 6–8 huraganów, z czego 2–4 miały osiągnąć status poważnych huraganów. Ostateczne wyniki sezonu były z grubsza zgodne z tym zakresem, choć liczba cyklonów (17) była nieco wyższa od dolnego progu prognozy, a liczba huraganów mieściła się w przewidywanym przedziale.

Wpływ na ląd i skutki

W skali całego sezonu niewiele burz dotarło do lądu z poważnymi skutkami. Huragan Adrian był jedynym przypadkiem lądowania — dotarł on do wybrzeży Salwadoru już jako rozpraszająca się depresja tropikalna po gwałtownym osłabnięciu z huraganu. Powodzie związane z systemami tropikalnymi w Nikaragui spowodowały jedyną odnotowaną ofiarę śmiertelną w tym sezonie.

Inne układy oddziaływały głównie poprzez przynoszenie ulewnych opadów i porywistych wiatrów przybrzeżnych. Tropikalny huragan Dora oraz huragan Hilary (wśród nazw sezonu) sprowadziły tropikalne wiatry o sile sztormu do wybrzeży Meksyku, lecz nie zgłoszono znaczących strat. Resztki Tropical Depression One-C wywołały intensywne opady na wyspie Hawaje, które osiągnęły szczyt 8,8 cala (223,52 mm), co doprowadziło do lokalnych podtopień. Hawaje zostały również dotknięte pozostałościami po huraganie Kenneth, który mimo że przez cały czas swojej obecności pozostawał nad wodami otwartymi, spowodował ulewne deszcze i miejscowe zalania.

Ocena sezonu

Sezon 2005 na Pacyfiku można podsumować jako umiarkowanie aktywny, ale o niewielkim wpływie na obszary lądowe. Większość układów pozostała nad otwartym oceanem, a szkody materialne i ofiary były minimalne w porównaniu z bardziej niszczycielskimi sezonami. Prognozy przedsezonowe amerykańskiej Narodoweji Atmosfery (US National Oceanic and Atmospheric Administration) przewidywała ogólnie trafnie skalę aktywności, choć szczegółowy rozkład poszczególnych burz i ich wpływów wykazał typową dla sezonów tropikalnych zmienność.

W przypadku dalszych badań i porównań warto analizować rozkład formowania się cyklonów w poszczególnych miesiącach, intensywność poszczególnych systemów oraz ich trajektorie — to pozwala lepiej ocenić ryzyko dla wybrzeży i poprawić przyszłe prognozy.