Sezon huraganów na Pacyfiku 1994 — przegląd i największe burze
Sezon huraganów na Pacyfiku 1994 — przegląd największych burz: Emilia, Gilma, John, Olivia i tragiczna Rosa. Intensywne cyklony, zniszczenia i analiza skutków.
Sezon huraganów na Pacyfiku w 1994 roku oficjalnie rozpoczął się 15 maja 1994 roku na wschodnim Pacyfiku i 1 czerwca 1994 roku na środkowym Pacyfiku, i trwał do 30 listopada 1994 roku. Te daty umownie wyznaczają okres każdego roku, kiedy większość cyklonów tropikalnych tworzy się w północno-wschodniej części Oceanu Spokojnego.
Na uwagę w tym sezonie zasługuje niezwykła ilość bardzo intensywnych burz. Huragany Emilia, Gilma, John i Olivia osiągnęły ciśnienie poniżej 930 milibarów. Gdzie indziej, huragan Rosa zabił kilka osób w Meksyku.
Przegląd sezonu
Sezon huraganów na Pacyfiku w 1994 roku wyróżnił się kilkoma bardzo silnymi cyklonami tropikalnymi oraz aktywnością zarówno we wschodniej, jak i środkowej części basenu. Za monitorowanie i ostrzeganie w tych rejonach odpowiadały głównie Narodowe Centrum Huraganów (NHC) dla wschodniego Pacyfiku oraz Central Pacific Hurricane Center (CPHC) dla obszaru środkowego Pacyfiku. Chociaż większość systemów pozostawała na otwartym oceanie, kilka z nich miało bezpośredni wpływ na ląd, powodując intensywne opady, powodzie i szkody lokalne.
Najważniejsze burze sezonu
- Huragan Emilia — jedna z najsilniejszych burz sezonu; cechowała się szybkim wzrostem intensywności i bardzo niskim ciśnieniem centralnym (poniżej 930 mbar). Na szczęście jej główna siła utrzymywała się na oceanie, jednak towarzyszące fale i prądy przybrzeżne wpływały na lokalne warunki nadmorskie.
- Huragan Gilma — intensywny system o podobnie niskim ciśnieniu, który przez krótki czas utrzymywał status huraganu dużej kategorii. Gilma była przykładem burzy z dobrze rozwiniętym okiem i silnymi wiatrami na dużej przestrzeni.
- Huragan John — wyróżniał się długim okresem intensywności i niskim ciśnieniem; jego struktura synoptyczna była przedmiotem analiz synoptyków ze względu na rozległość pola wiatrowego.
- Huragan Olivia — kolejny system, który osiągnął ekstremalnie niskie ciśnienie; Olivia spowodowała zwiększone nachylenie fali i podniesienie poziomu morza w rejonach przybrzeżnych, mimo że nie spowodowała rozległych szkód na lądzie.
- Huragan Rosa — w odróżnieniu od wyżej wymienionych, Rosa miała bezpośredni wpływ na obszary lądowe w Meksyku. Towarzyszyły jej intensywne opady, które doprowadziły do powodzi i osunięć ziemi; w wyniku tego żywiołu zginęły osoby, a lokalne społeczności odnotowały zniszczenia infrastruktury.
Kontekst meteorologiczny i czynniki sprzyjające
W 1994 roku warunki oceaniczno-atmosferyczne sprzyjały tworzeniu się silnych cyklonów tropikalnych w pewnych okresach sezonu. Do czynników sprzyjających należały m.in. wyższe niż przeciętnie temperatury powierzchni oceanu na obszarach powstawania niżów tropikalnych oraz korzystna cyrkulacja w środkowej troposferze, która ułatwiała intensyfikację. Warto podkreślić, że nawet w sezonach z kilkoma silnymi huraganami większość systemów formuje się i zanika nad otwartym morzem, bez bezpośredniego uderzenia w gęsto zaludnione obszary.
Ostrzeżenia, przygotowanie i skutki
Systemy ostrzegawcze i prognozy wydawane przez NHC i CPHC były kluczowe dla przygotowań nadbrzeżnych społeczności. Lokalne władze w rejonach narażonych na uderzenia huraganów zwykle wydawały ostrzeżenia przed wysokimi falami, ulewami i możliwymi powodziami. W przypadku huraganu Rosa skutki na lądzie pokazały, jak niebezpieczne mogą być intensywne opady i spływy wodne nawet gdy główna siła huraganu osłabnie przed dotarciem do lądu.
Wnioski i znaczenie
Sezon 1994 jest przykładem, że kilka wyjątkowo silnych burz może wystąpić jednocześnie w jednym sezonie, co ma znaczenie dla badań nad intensyfikacją cyklonów tropikalnych i przygotowań katastroficznych. Analizy meteorologiczne z tamtego okresu posłużyły do poprawy modeli prognostycznych i lepszego rozumienia mechanizmów szybkiej intensyfikacji. Dla społeczności przybrzeżnych przypomnieniem pozostaje konieczność respektowania ostrzeżeń meteorologicznych i odpowiedniego planowania ewakuacji oraz zabezpieczania mienia.
Działalność
Aktywność w tym sezonie była nieco powyżej średniej. Pięć huraganów osiągnęło kategorię 2 lub wyższą w skali Saffir-Simpson Hurricane Scale. Ponadto wystąpiły cztery inne huragany i osiem burz tropikalnych. Na środkowym Pacyfiku uformowały się dwie burze tropikalne i jeden huragan.
Huragan Emilia
Huragan Emilia był potężnym sztormem kategorii 5. Przez krótki czas zagrażał on Wyspom Hawajskim, ale zamiast tego napotkał na uskok wiatru i osłabł. Odnotowano niewielkie uszkodzenia dachów i kilka powalonych drzew, a także umiarkowane opady deszczu.
Huragan Gilma
Huragan Gilma był najsilniejszą burzą tego sezonu i pierwszą burzą kategorii 5 na wschodnim Pacyfiku od czasu Avy w 1973 roku. Jest to również najsilniejsza lipcowa burza na wschodnim Pacyfiku i piąta najsilniejsza w ogóle.
Huragan/Tyfoon John
|
|
|
| Obraz satelitarny John i ścieżka burzy | |
Huragan John był najdłużej trwającym i najbardziej nieprzerwanym cyklonem tropikalnym na Ziemi w zapisanej historii. Jego życie rozpoczęło się 11 sierpnia na południe od Meksyku, a 31 dni później huragan stał się cyklonem pozazwrotnikowym na południe od Alaski, osiągając siłę kategorii 5 i dwukrotnie przekraczając Międzynarodową Linię Daty. John spowodował szkody w wysokości 15 milionów dolarów (1994 USD) na wyspie Johnston.
Depresja tropikalna One-C
Obszar zaburzonej pogody przekształcił się w depresję tropikalną 9 sierpnia, kiedy znajdował się 740 mil (1190 km) na południowy wschód od Hilo na Hawajach. Depresja przemieszczała się na zachód, nie organizując się, i rozproszyła się 14 sierpnia. Wilgoć z tego układu spowodowała obfite opady deszczu na Hawajach, których suma wyniosła ponad 15 cali. Powódź zamknęła wszystkie główne drogi w Hilo i została uznana za najgorszą powódź od 40 lat. Ulewa zniszczyła 2 domy i uszkodziła 214, w tym 14 poważnie. Uszkodzone zostały również drogi i przedsiębiorstwa. Szkody na całej wyspie wyniosły w sumie 5 milionów dolarów (1993 USD). Powódź wystąpiła również na Maui, gdzie osuwiska zablokowały część autostrady Hana.
Huragan Olivia
|
|
|
| Obraz satelitarny i mapa toru Olivii | |
Huragan Olivia był drugim najsilniejszym huraganem w tym sezonie. Jest to jeden z dziesięciu najsilniejszych huraganów wschodniego Pacyfiku, jakie kiedykolwiek zarejestrowano. W tym czasie był to najsilniejszy październikowy huragan.
Huragan Rosa
Obszar zaburzonej pogody przekształcił się w depresję tropikalną w południe 8 października. Miała ona problemy z organizacją, dlatego na jakiś czas zaprzestano wydawania ostrzeżeń. Cyklon ostatecznie stał się burzą tropikalną 11 października i otrzymał nazwę Rosa. Poruszał się leniwie, ale w końcu rynna skierowała Rosę na północ, a następnie na północny wschód. Rosa szybko się nasiliła, osiągając najwyższą intensywność kategorii 2 tuż przed lądowaniem w pobliżu La Concepcion, rankiem 14 października. Rosa szybko rozpadła się nad górami Meksyku, a jej tarcza chmur szybko przyspieszyła na północ przez Równiny i Dolinę Missisipi, nawilżając atmosferę w Teksasie przed wolno poruszającym się cyklonem okluzji, co pomogło przygotować scenę dla poważnej powodzi we wschodnim Teksasie 17 października.
Odnotowano cztery ofiary śmiertelne, po dwie w stanach Nayarit i Durango. Cztery osoby zaginęły w Sinaloa. Ponad 100.000 osób miało uszkodzone domy w Nayarit. Słupy telefoniczne i linie energetyczne zostały zerwane w Sinaloa. Deszcz spowodował osunięcia ziemi i powodzie w obszarach górskich.
Przeszukaj encyklopedię