Robert Edwards — pionier zapłodnienia in vitro (IVF) i laureat Nagrody Nobla
Robert Edwards — pionier zapłodnienia in vitro, laureat Nagrody Nobla. Historia twórcy IVF, narodzin Louise Brown i wpływ na ponad 4 mln dzieci.
Sir Robert Geoffrey Edwards (27 września 1925 - 10 kwietnia 2013) był brytyjskim naukowcem, który w 2010 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za pracę nad rozwojem zapłodnienia in vitro (IVF). Metoda ta jest czasami nazywana robieniem "dzieci z probówki".
Prace nad swoimi pomysłami rozpoczął w latach 50-tych, a pierwsze dziecko z probówki, Louise Brown, urodziło się 25 lipca 1978 roku. Jego partnerem badawczym od 1968 r. był Patrick Steptoe (1913-1988). Do 2010 roku ponad 4 miliony dzieci urodziło się dzięki metodzie IVF.
Wczesne życie i zainteresowania naukowe
Robert Edwards urodził się 27 września 1925 roku w Batley (West Riding of Yorkshire). Studiował biologię i zajmował się badaniami nad rozrodem ssaków, od badań podstawowych na modelach zwierzęcych stopniowo przechodząc do badań nad ludzką reprodukcją. Jego prace łączyły podejście laboratoryjne z praktycznymi problemami medycznymi, co dało podstawę do stworzenia techniki zapłodnienia pozaustrojowego.
Prace nad IVF i współpraca z kliniką
W latach 60. i 70. Edwards opracowywał metody hodowli i zapłodnienia oocytów poza organizmem. Kluczową rolę w przełożeniu badań laboratoryjnych na praktykę kliniczną odegrała współpraca z ginekologiem Patrickiem Steptoe, który był pionierem laparoskopii umożliwiającej pobieranie jajeczek od pacjentek. Ważnym, choć przez długi czas niedocenianym członkiem zespołu była embryolog Jean Purdy – to ona pomagała w codziennej pracy nad hodowlą embrionów.
Po sukcesie narodzin Louise Brown zespół Edwards–Steptoe–Purdy założył w 1980 roku Bourn Hall Clinic — pierwszy na świecie ośrodek leczenia niepłodności i szkolenia specjalistów w technikach IVF.
Na czym polega metoda IVF
- pobranie dojrzałego jajeczka (oocytu) od kobiety, zwykle przy użyciu laparoskopii lub aspiracji przezpochwowej,
- zapłodnienie jajeczka plemnikiem w warunkach laboratoryjnych,
- hodowla powstałego zarodka przez kilka dni,
- przeniesienie jednego lub kilku zarodków do macicy kobiety, aby doszło do implantacji i ciąży.
Technika ta otworzyła możliwość leczenia wielu przyczyn niepłodności, w tym zaburzeń owulacji, problemów z drożnością jajowodów czy męskiej niepłodności w pewnych przypadkach.
Kontrowersje, etyka i regulacje
Wprowadzenie IVF wywołało intensywne debaty etyczne, religijne i prawne. Krytycy obawiali się m.in. komercjalizacji rodzicielstwa, manipulacji embrionami oraz nowych problemów prawnych dotyczących statusu zarodka. Edwards aktywnie uczestniczył w dyskusjach publicznych, podkreślając konieczność odpowiednich regulacji i transparentności badań. W wielu krajach w następnych dekadach powstały krajowe ramy prawne i instytucje nadzorujące procedury medyczne związane z zapłodnieniem pozaustrojowym.
Nagrody, uznanie i dorobek
W 2010 roku Robert Edwards otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za wkład w rozwój technologii IVF — nagroda została przyznana tylko jemu, ponieważ główny kliniczny współpracownik Patrick Steptoe i Jean Purdy nie żyli w momencie przyznawania nagrody (Nobel nie jest przyznawany pośmiertnie). Edwards został także odznaczony tytułem sir (w 1984 roku) za zasługi dla medycyny i nauki.
Dziedzictwo
Prace Roberta Edwardsa zrewolucjonizowały medycynę rozrodu i dały szansę na posiadanie dzieci milionom par na całym świecie. Po 1978 roku techniki zapłodnienia in vitro były udoskonalane — wprowadzono m.in. techniki wspomaganego rozrodu, diagnostykę preimplantacyjną oraz mikromanipulacje plemników (ICSI). Bourn Hall Clinic stał się ośrodkiem szkoleniowym i referencyjnym dla kolejnych pokoleń specjalistów.
Dzisiaj wkład Edwardsa jest uznawany zarówno za kamień milowy naukowy, jak i za impuls do rozwoju przepisów medycznych i etycznych w zakresie leczenia niepłodności. Jego prace pozostają fundamentem współczesnej medycyny reprodukcyjnej.
Wczesne życie
Edwards służył w wojsku w czasie II wojny światowej. W 1948 r., po zakończeniu wojny, Edwards wyjechał na studia na Uniwersytet Walijski, a następnie w 1951 r. na Uniwersytet Edynburski, gdzie ukończył studia doktoranckie. Jego badania dotyczyły rozwoju embrionów u myszy. W 1957 r. otrzymał stanowisko badawcze w California Institute of Technology. W 1958 r. powrócił do Anglii i rozpoczął pracę w National Institute of Medical Research. Podczas pracy w tym instytucie rozpoczął badania nad zapłodnieniem człowieka. W 1962 r. podjął nową pracę na Uniwersytecie w Glasgow, ale w 1963 r. przeniósł się na Uniwersytet Cambridge. W 1965 roku wrócił do USA, gdzie był wizytującym naukowcem na Johns Hopkins University, a później na University of North Carolina. wrócił do Cambridge i od 1969 roku wykładał fizjologię.
IVF
Chociaż naukowcy odnieśli pewien sukces, zapładniając jaja królicze w laboratorium, Edwards szybko odkrył, że proces ten w przypadku ludzi jest zupełnie inny i o wiele bardziej złożony. Spędził wiele lat na badaniu ludzkiego jaja i tego, w jaki sposób może ono zostać zapłodnione przez plemniki spoza organizmu. Udało mu się zapłodnić jajo w 1969 roku, ale nie doszło do jego rozwoju. Patrick Steptoe był brytyjskim ginekologiem, który wykonał wiele prac przy użyciu laparoskopu do badania jajników. Za pomocą laparoskopu był on w stanie pobrać jajeczka bezpośrednio z jajników. Edwards był w stanie użyć tych jajeczek i z powodzeniem zapłodnić je w probówce, czyli właściwie w naczyniu do hodowli komórkowej. Odkrycie to wywołało wiele debat i dyskusji na temat tego, czy tego rodzaju badania powinny być kontynuowane.
Rodzina
Jego żoną była Ruth Fowler Edwards, wnuczka fizyka Ernesta Rutherforda i córka fizyka Ralpha Fowlera. Ma 5 córek i 12 wnuków.
Śmierć
Edwards zmarł 10 kwietnia 2013 r. po długiej chorobie płuc w Anglii, w wieku 87 lat.
Przeszukaj encyklopedię