Lance i Otis Leavill utworzyli grupę o nazwie Floats w połowie lat 50-tych. Rozpadli się jednak przed nagraniem jakichkolwiek piosenek. Ale Lance został tancerzem w lokalnym programie telewizyjnym "Time for Teens", a prezenter Jim Lounsbury dał mu jednorazowy kontrakt płytowy z Mercury Records. Mercury wydało jego singiel "I Got a Girl", napisany i wyprodukowany przez Curtisa Mayfielda, w 1959 roku, który nie odniósł sukcesu. Z tego powodu Lance pracował na różnych stanowiskach przez kilka następnych lat.
Lance podpisał kontrakt z OKeh Records w 1962 roku jako rekomendowany przez Curtisa Mayfielda. Major ciągle pojawiał się w biurach Okeh, oferując załatwianie spraw dla Carla Davisa, opowiadając mu o płycie, którą kiedyś nagrał i o tym, że on i Curtis Mayfield przyjaźnili się od dzieciństwa. Pierwszy singiel Majora Lance'a nosił tytuł "Delilah", którego autorem był Curtis Mayfield. Mimo, że nie odniósł on sukcesu, nawiązał współpracę z zespołem pisarzy i aranżerów Curtisa Mayfielda, Carla Davisa i Johnny'ego Pate'a, często z członkami grupy muzycznej Mayfielda o nazwie The Impressions na wokalu. Razem stworzyli charakterystyczne, latynoskie brzmienie, które uosabiało chicagowski soul w sposób niepodobny do żadnej innej muzyki.
Drugi singiel Major Lance'a z wytwórni Okeh nosił tytuł "The Monkey Time". Ta piosenka również została napisana przez Mayfielda. W przeciwieństwie do pierwszego singla Okeh, Monkey Time odniósł sukces, stając się #2 na liście przebojów Billboard R&B. Był to również #8 popowy hit w 1963 roku. "The Monkey Time" stał się pierwszym przebojowym singlem Okeh od 10 lat. Jego hity szybko stawały się coraz bardziej udane, w tym "Hey Little Girl", "Um, Um, Um, Um, Um" (jego największy hit, osiągając #5 na amerykańskiej liście przebojów pop i #40 w Wielkiej Brytanii, gdzie był to jego jedyny sukces na listach przebojów. Był również jednym z 100 najlepszych na liście Billboardu w 1964 roku), "The Matador" (jedyny nie napisany przez Mayfielda), "Rhythm", "Sometimes I Wonder", "Come See" i "Ain't It A Shame".
Lance i Davis kontynuowali współpracę, w czasie gdy Pate i Mayfield opuścili Okeh Records. "Too Hot To Hold" był niewielkim hitem, ale mieli słaby sukces, zanim Davis opuścił firmę z kolei. W tym okresie Lance odbył trasę koncertową w Wielkiej Brytanii. Tam był wspierany przez Bluesology, zespół, w którym był pianista Reggie Dwight (Reggie był później znany jako Elton John). W ciągu następnych dwóch lat rozpoczął współpracę z kilkoma producentami muzycznymi. Wkrótce potem Lance opuścił OKeh Records w 1968 roku i przeniósł się do Dakar Records, gdzie miał Top 40 R&B hit "Follow the Leader." Następnie przeniósł się do wytwórni Mayfielda o nazwie Curtom Records, co zaowocowało jego ostatnimi dwoma hitami Top 40 R&B, "Stay Away From Me (I Love You too Much)" i "Must Be Love Coming Down". Jedna z piosenek Lance'a nagrana w Curtom o nazwie "Stay Away From Me" znalazła się na liście #4 w Jet Magazine's "Soul Brothers Top 20". Opuścił Curtom w 1971 roku i przez krótki czas nagrywał dla wytwórni Volt i Columbia Records.
Lance przeniósł się do Anglii w 1972 roku. Miał stać się "legendą brytyjskich klubów, znaną z dawania z siebie 110% podczas każdego występu". Podczas pobytu w Anglii, nagrał album Major Lance's Greatest Hits Recorded Live At The Torch, nagrany w The Torch, klubie w Stoke-on-Trent, który został opisany jako "być może najlepszy album Northern Soul, jaki kiedykolwiek powstał". Lance powrócił do Atlanty w 1974 roku. Nagrał unowocześnioną dyskotekową wersję "Um, Um, Um, Um, Um" dla Playboy Records. Założył nową wytwórnię Osiris, z Alem Jacksonem, byłym perkusistą Booker T and the MG, ale znowu z niewielkim sukcesem, a jego piosenki stały się mniej popularne. Ale później okazało się, że jego nagrania stały się popularne na obwodzie muzyki plażowej w Carolinas, gdzie nadal występował na żywo. Nagrał album comeback, The Major's Back, oraz kilka utworów dla wytwórni Kat Family.
