Donovan Phillips Leitch (ur. 10 maja 1946 r. w Maryhill, Glasgow, Szkocja) to urodzony w Szkocji wokalista i gitarzysta popowy, który zyskał szeroką popularność w latach 60. Na początku swojej kariery często był porównywany do Boba Dylana, ale szybko wypracował rozpoznawalny styl łączący elementy folku, jazzu i muzyki indyjskiej. (Donovan i Dylan spotkali się w 1965 roku i zaprzyjaźnili się).

Najważniejsze utwory i działalność w szczytowym okresie

Do najlepiej zapamiętanych piosenek Donovana należą "Catch The Wind", "Sunshine Superman", "Mellow Yellow", "Happiness Runs" oraz "Hurdy Gurdy Man" — utwory, które łączy charakterystyczne brzmienie gitary, melodyjne aranżacje i często poetyckie, metaforyczne teksty. W kolejnych latach niektóre z jego nagrań, jak "Atlantis", stały się częstym materiałem kompilacji oraz źródłem licencji do mediów.

Donovan miał też kontakty i muzyczne interakcje z ówczesnymi gwiazdami sceny rockowej — znał Beatlesów i spędzał z nimi czas w różnych okresach (m.in. podczas pobytu w Indiach). Choć nie był współautorem utworu "Yellow Submarine", jego obecność w środowisku tamtej ery i wymiana doświadczeń z członkami zespołu miały wpływ na wzajemne inspiracje. W czasie pobytu w Rishikesh Donovan nauczył m.in. Johna Lennona techniki fingerpicking, co przydało się Lennonowi przy późniejszych nagraniach; nie ma natomiast potwierdzeń, że John Lennon i Paul McCartney oficjalnie nagrali partie wokalne do jego utworu "Atlantis".

Styl muzyczny i wpływy

W twórczości Donovana widoczne są wpływy folku, rocka psychodelicznego, jazzu i muzyki indyjskiej. Jego teksty często odwołują się do obrazów natury, mistyki i filozofii Wschodu, co dobrze wpisało się w klimat lat 60. i ruchu hippisowskiego. W produkcji wielu jego przebojów istotną rolę odgrywał producent Mickie Most, który pomógł ustawić Donovana w radiowym i komercyjnym obiegu.

Postawa wobec narkotyków i wydarzenia z lat 60.

Donovan otwarcie zabierał głos przeciwko używaniu niektórych substancji psychoaktywnych. Po własnym aresztowaniu za posiadanie haszyszu w 1966 roku wyraźnie potępił używanie narkotyków twardych, zwracając uwagę na rosnące problemy związane z heroina i speedem (amfetamina) w środowisku młodych ludzi. W wydanym w 1967 roku dwupłytowym albumie "A Gift From a Flower to a Garden" zamieścił przesłanie wzywające młodzież do zachowania trzeźwości wobec niektórych używek i skierowania energii ku pozytywnym wartościom. Z czasem jednak Donovan wznowił sporadyczne używanie marihuany oraz sięgał po alkohol, co podkreślało skomplikowaną relację artysty z kwestią używek.

Kariera po latach 60. i dziedzictwo

Po erze największej sławy w latach 60. popularność Donovana jako artysty pop nie była już tak wysoka, jak wówczas, jednak jego piosenki pozostały częścią kulturowej pamięci ery kwiatów i psychodelii (potęgi tamtego ruchu). Wiele nagrań Donovana zaczęło być szeroko wykorzystywanych w reklamach i produkcjach telewizyjnych (telewizyjnych), co przyczyniło się do ponownego zainteresowania jego twórczością u kolejnych pokoleń słuchaczy.

W latach 80. i czasami w latach 90. Donovan nadal regularnie wydawał płyty, a także koncertował — wiele jego późniejszych wydawnictw to zapisy występów na żywo. W 2005 roku opublikował autobiografię "The Hurdy Gurdy Man", w której opisał swoje życie artystyczne, doświadczenia z lat 60. oraz relacje z innymi muzykami.

Życie prywatne

Donovan jest ojcem dwójki dzieci, które wybrały karierę aktorską: syna Donovan Leitch i córkę Ione Skye — oboje są znani z ról filmowych i telewizyjnych.

Znaczenie

Donovan pozostaje ważną postacią brytyjskiej sceny lat 60.: jako łącznik między folkiem a psychodelią, jako autor kilku ponadczasowych przebojów i jako artysta, którego muzyka i wizerunek w dużym stopniu odzwierciedlały nastroje tamtej dekady. Jego piosenki nadal pojawiają się w różnych zestawieniach, reedycjach i w mediach, co świadczy o trwałym zainteresowaniu jego dorobkiem.