Auguste Rodin (ur. François-Auguste-René Rodin; 12 listopada 1840 – 17 listopada 1917) był francuskim rzeźbiarzem. Rodin urodził się w Paryżu. Tworzył rzeźby głównie modelowane w glinie i odlewane w brązie, a także rzeźbione w kamieniu; wśród materiałów, których używał, pojawia się też glina. Do jego najsłynniejszych prac należą "Myśliciel" i "Pocałunek".

Chociaż Rodin bywa uznawany za prekursora nowoczesnej rzeźby, jego wykształcenie i rzemiosło miały tradycyjne podstawy. Trzykrotnie nie został przyjęty do paryskiej Akademii Sztuk Pięknych (École des Beaux-Arts), co jednak nie powstrzymało go przed rozwijaniem własnego języka artystycznego. Podchodził do pracy jak do rzemiosła: dużo modelował i eksperymentował z formą i fakturą.

Styl i technika

Rodin miał wyjątkową umiejętność modelowania złożonych, bogato zarysowanych i często chropowatych powierzchni w glinie, które po odlewie w brązie zachowywały ekspresję oryginału. Jego rzeźby często cechuje silna fizyczność, indywidualizacja postaci i dramatyczne napięcie emocjonalne. Niektóre prace pozostawiał w stanie „niedokończonym” — fragmentaryczne postaci czy niedoszlifowane powierzchnie były świadomym zabiegiem artystycznym, mającym podkreślić ruch i energię figury.

Najważniejsze dzieła i kontrowersje

Rodin tworzył zarówno niewielkie figury, jak i wielkie kompozycje. Jednym z jego centralnych projektów były "Brama Piekieł" — monumentalna kompozycja inspirowana mitologią i literaturą, z której wywodzą się takie postaci jak "Myśliciel" (pierwotnie noszący tytuł „Poeta” i odnoszony do Dantego) oraz "Pocałunek" (interpre­towany często jako scena Paolo i Franceski). Te prace najpierw wzbudzały ostry sprzeciw krytyki, ponieważ odbiegały od ówczesnych kanonów dekoracyjności i idealizacji.

Innym głośnym przykładem jest pomnik pisarza Honoré de Balzaca dla Société des Gens des Lettres, który spotkał się z surową krytyką. Zamiast przekonywać zamawiających, Rodin zwrócił pieniądze i zatrzymał rzeźbę w swoim ogrodzie. Pomnik nie został odlany w brązie aż do 1939 roku; dziś jest uznawany za jedno z jego najważniejszych dzieł.

Kariera, zamówienia i uznanie

Pomimo początkowych kontrowersji reputacja Rodina rosła. Do 1900 roku stał się artystą o zasięgu międzynarodowym: jego prace zaprezentowano szerokiej publiczności między innymi na targach światowych w 1900 roku, co przyciągnęło uwagę kolekcjonerów z całego świata. Bogaci mecenasi — w tym japoński kolekcjoner Matsukata Kojiro — kupowali odlewy najlepszych kompozycji Rodina, m.in. fragmentów z „Bramy Piekieł”. Dzięki temu powstały liczne odlewy, które rozpropagowały jego twórczość.

Życie prywatne

Rodin otaczał się środowiskiem intelektualistów i artystów. Przez długi czas jego życiem prywatnym silnie związana była rzeźbiarka i modelka Camille Claudel — była uczennica, współpracownica i partnerka, której relacja z Rodinem była jednocześnie inspiracją i źródłem dramatów osobistych. Jego stałą towarzyszką życia była Rose Beuret; z nią ostatecznie ożenił się w ostatnim roku życia.

Późne lata, śmierć i dziedzictwo

Rodin zmarł 17 listopada 1917 roku. W ostatnich latach życia jego pozycja jako czołowego francuskiego rzeźbiarza była ugruntowana, choć po śmierci zainteresowanie jego twórczością chwilowo osłabło. W testamencie artysta przekazał wiele prac i swoją pracownię państwu francuskiemu — na ich podstawie w 1919 roku powstało Musée Rodin w Paryżu, które do dziś jest głównym ośrodkiem przechowywania i wystawiania jego dzieł.

Wpływ Rodina na rozwój rzeźby XX wieku jest nie do przecenienia: zmienił podejście do modelowania, fragmentaryczności formy i ekspresji emocjonalnej, otwierając drogę kolejnym modernistycznym eksperymentom. Jego prace znajdują się w muzeach i kolekcjach na całym świecie, a liczne odlewy i warianty kompozycji sprawiają, że jest jednym z najczęściej cytowanych i studiowanych rzeźbiarzy nowoczesnych.