Alfred Emanuel Smith, Jr. (30 grudnia 1873 – 4 października 1944), znany powszechnie jako Al Smith, był amerykańskim politykiem i przywódcą ruchu postępowego w pierwszej połowie XX wieku. Pochodził z rodziny irlandzkich imigrantów i wychował się na Lower East Side w Nowym Jorku. Zaczynał karierę od pracy w lokalnych organizacjach społecznych i administracji miejskiej, szybko awansując w strukturach politycznych związanych z Manhattanem. Pełnił urząd 42. gubernatora stanu Nowy Jork przez cztery kadencje (kadencje niektóre nieciągłe) i w 1928 roku był kandydatem Partii Demokratycznej na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Działalność polityczna i reformy

Jako gubernator Smith prowadził szereg reform o charakterze progresywnym: wprowadzał regulacje poprawiające warunki pracy, rozszerzał system ubezpieczeń dla robotników, wspierał programy opieki społecznej i modernizację administracji stanowej. Jego polityka obejmowała też rozwój infrastruktury i systemów zarządzania miastem oraz starania o lepsze warunki życia dla mieszkańców miast imigranckich. W polityce lokalnej był związany z machiną Tammany Hall, choć jego relacje z tym środowiskiem bywały skomplikowane – korzystał z jej wsparcia, ale jednocześnie starał się realizować programy reformistyczne.

Kandydatura prezydencka 1928

W 1928 roku Smith został pierwszym wyznawcą katolicyzmem, który otrzymał nominację jednej z dwóch głównych partii na prezydenta USA. Jego kandydatura mobilizowała masy wyborców miejskich i etnicznych — przede wszystkim katolickich imigrantów i ich potomków — ale spotkała się też z silnym oporem ze strony części elektoratu protestanckiego, zwłaszcza w regionie południowym, gdzie obawy przed wpływem papieża były wyraźne. Smith był zdecydowanym przeciwnikiem zakazu (prohibicji), co stało się jednym z istotnych punktów jego kampanii.

W warunkach ogólnokrajowego dobrobytu i silnej pozycji Republikanów Smith przegrał wybory powszechne z republikaninem Herbertem Hooverem, który skorzystał z fali poparcia dla partii rządzącej. Pomimo porażki Smith pozostawił trwały ślad w amerykańskiej polityce jako symbol reprezentacji wielkich ośrodków miejskich i głosu imigranckich społeczności.

Relacje z Rooseveltem i późniejsza działalność

Po wyborach Smith nadal aktywnie działał w życiu publicznym. W 1932 roku ubiegał się o ponowną nominację prezydencką, lecz został pokonany przez swego dawnego współpracownika, Franklina D. Roosevelta, który zdobył silne poparcie w Partii Demokratycznej. Z czasem Smith stał się coraz bardziej krytyczny wobec polityki Roosevelta — w szczególności wobec niektórych rozwiązań Nowego Ładu — i angażował się w publiczną debatę nad kierunkiem reform gospodarczych i społecznych.

Honory, życie prywatne i śmierć

W uznaniu zasług i związków ze środowiskiem katolickim, w 1939 roku otrzymał od Stolicy Apostolskiej honorowy tytuł papieski (często opisywany jako „Dżentelmen Jego Świątobliwości”), jeden z wyższych tytułów przyznawanych świeckim przez papiestwo.

Był mężem Catherine „Kitty” Mulvihill; ich małżeństwo było ważnym elementem jego życia prywatnego. Catherine zmarła na raka na kilka miesięcy przed śmiercią Smitha, co — jak pisano w relacjach z tamtego okresu — poważnie go dotknęło. Alfred E. Smith zmarł 4 października 1944 r. na atak serca. Zmarł w szpitalu (instytucja medyczna w Nowym Jorku) w wieku 70 lat. Został pochowany na Cmentarzu Calvary.

Dziedzictwo

Al Smith pozostawił po sobie znaczące dziedzictwo polityczne: był symbolem siły politycznej dużych miast i imigranckich społeczności, promotorem reform społecznych i przeciwnikiem prohibicji. Jego pamięć upamiętniono m.in. poprzez coroczne charytatywne wydarzenie nazwywane Alfred E. Smith Memorial Foundation Dinner, które tradycyjnie ściąga do Nowego Jorku czołowych polityków i służy zbieraniu funduszy na cele dobroczynne. Jego życie i kariera ilustrują przemiany polityczne USA w pierwszej połowie XX wieku oraz rolę religii i tożsamości etnicznej w polityce narodowej.